باب هفتم: كسانى كه دعايشان مستجاب مىشود
باب هفتم: كسانى كه دعايشان مستجاب مىشود
7/ 1 پيامبران
«قالَ رَبِّ السِّجْنُ أَحَبُّ إِلَيَّ مِمَّا يَدْعُونَنِي إِلَيْهِ وَ إِلَّا تَصْرِفْ عَنِّي كَيْدَهُنَّ أَصْبُ إِلَيْهِنَّ وَ أَكُنْ مِنَ الْجاهِلِينَ* فَاسْتَجابَ لَهُ رَبُّهُ فَصَرَفَ عَنْهُ كَيْدَهُنَّ إِنَّهُ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ».[1]
«گفت: پروردگارا! زندان در نزد من، خوشتر از آن چيزى است كه [همسر عزيز مصر] مرا به آن مىخواند و اگر نيرنگ آنان (زنان) را از من نگردانى، به سوى ايشان خواهم گراييد و از جمله نادانان خواهم شد. پس، پروردگارش دعاى او را اجابت كرد و نيرنگ زنان را از او بگردانيد. آرى، او شنواى داناست».
«وَ أَيُّوبَ إِذْ نادى رَبَّهُ أَنِّي مَسَّنِيَ الضُّرُّ وَ أَنْتَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ* فَاسْتَجَبْنا لَهُ فَكَشَفْنا ما بِهِ مِنْ ضُرٍّ وَ آتَيْناهُ أَهْلَهُ وَ مِثْلَهُمْ مَعَهُمْ رَحْمَةً مِنْ عِنْدِنا وَ ذِكْرى لِلْعابِدِينَ».[2]
«و ايّوب را [ياد كن،] آنگاه كه پروردگارش را ندا داد كه: «به من آسيب رسيده است و تو مهربانترينِ مهربانانى». پس، او را اجابت كرديم و آسيب او را زدوديم و كسان او را و مانند آنها را همراه با آنان [مجدّدا] به وى عطا كرديم تا رحمتى از جانب ما و عبرتى براى عبادتكنندگان باشد».
«وَ ذَا النُّونِ إِذْ ذَهَبَ مُغاضِباً فَظَنَّ أَنْ لَنْ نَقْدِرَ عَلَيْهِ فَنادى فِي الظُّلُماتِ أَنْ لا إِلهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحانَكَ إِنِّي كُنْتُ مِنَ الظَّالِمِينَ* فَاسْتَجَبْنا لَهُ وَ نَجَّيْناهُ مِنَ الْغَمِّ وَ كَذلِكَ نُنْجِي الْمُؤْمِنِينَ».[3]
«و ذو النون را [ياد كن،] آنگاه كه خشمگين رفت و پنداشت كه ما هرگز بر او سخت نمىگيريم. پس در دل تاريكىها ندا در داد كه: «معبودى جز تو نيست. منزّهى تو! راستى كه من از ستمكاران بودم». پس، دعاى او را مستجاب كرديم و او را از اندوه رهانيديم و اينچنين ما مؤمنان را مىرهانيم».
«وَ زَكَرِيَّا إِذْ نادى رَبَّهُ رَبِّ لا تَذَرْنِي فَرْداً وَ أَنْتَ خَيْرُ الْوارِثِينَ* فَاسْتَجَبْنا لَهُ وَ وَهَبْنا لَهُ يَحْيى وَ أَصْلَحْنا لَهُ زَوْجَهُ إِنَّهُمْ كانُوا يُسارِعُونَ فِي الْخَيْراتِ وَ يَدْعُونَنا رَغَباً وَ رَهَباً وَ كانُوا لَنا خاشِعِينَ».[4]
«و زكريّا را [ياد كن،] آنگاه كه پروردگارش را ندا داد: «پروردگارا! مرا تنها مگذار و تو بهترينِ ارثبرندگانى». پس، دعاى او را اجابت نموديم و يحيى را بدو بخشيديم و همسرش را براى وى شايسته [و آماده حمل] ساختيم؛ زيرا آنان در كارهاى نيك شتاب مىكردند و ما را به اميد و بيم مىخواندند و در برابر ما خاشع بودند».
«قالَ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ اللَّهُمَّ رَبَّنا أَنْزِلْ عَلَيْنا مائِدَةً مِنَ السَّماءِ تَكُونُ لَنا عِيداً لِأَوَّلِنا وَ آخِرِنا وَ آيَةً مِنْكَ وَ ارْزُقْنا وَ أَنْتَ خَيْرُ الرَّازِقِينَ* قالَ اللَّهُ إِنِّي مُنَزِّلُها عَلَيْكُمْ فَمَنْ يَكْفُرْ بَعْدُ مِنْكُمْ فَإِنِّي أُعَذِّبُهُ عَذاباً لا أُعَذِّبُهُ أَحَداً مِنَ الْعالَمِينَ».[5]
«عيسى بن مريم گفت: بار الها! اى پروردگار ما! از آسمان، خوانى بر ما فرو فرست تا كه عيدى براى اوّل و آخر ما باشد و نشانهاى از جانب تو، و ما را روزى ده، كه تو بهترينِ روزىدهندگانى. خدا گفت: «من آن را بر شما فرو خواهم فرستاد؛ امّا پس از آن، هر كس از شما كفر ورزد، وى را چنان عذابى مىكنم كه هيچ يك از جهانيان را چنان عذاب نكرده باشم»».
7/ 2 امامان
879. الإمام الرضا عليه السلام: لِلإِمامِ عَلاماتٌ: يَكونُ أعلَمَ النّاسِ ... و يَكونُ دُعاؤُهُ مُستَجابا، حَتّى إنَّهُ لَو دَعا عَلى صَخرَةٍ لَانشَقَّت بِنِصفَينِ.
879. امام رضا عليه السلام: امام، نشانههايى دارد: عالمترين مردم است ... دعايش مستجاب مىشود و حتّى اگر تختهسنگى را نفرين كند، تختهسنگ دو نيم مىشود.
[1] يوسف: 33 و 34. وصبا إلى الشَّيء يصبو: إذا مالَ، و منه الحديث:« و شابٌّ ليست له صبوة» أي مَيْلٌ إلى الهوى( النهاية: ج 3 ص 10 11« صبا»).
[2] الأنبياء: 83 و 84.
[3] الأنبياء: 87 و 88.
[4] الأنبياء: 89 و 90 و راجع آل عمران: 38.
[5] المائدة: 114 و 115.