فصل دوم: ويژگیهای «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ»
فصل دوم: ويژگیهای «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ»
نزديكترين چيز به اسم اعظم است
الإمام الباقر عليه السلام: «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ» أقرَبُ إلَی اسمِ اللّهِ الأَعظَمِ مِن ناظِرِ العَينِ إلی بَياضِها.
امام باقر عليه السلام: «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ»، به اسم اعظم خدا نزديكتر از مردمك چشم به سفيدی آن است.
بحار الأنوار: ج 92 ص 233.
الإمام الصادق عليه السلام ... «بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحيمِ» هُوَ اسمُ اللّهِ الأَكبَرُ.
امام صادق عليه السلام : ... «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ» ، بزرگترين نام خداست.
بحار الأنوار: ج 92 ص 236.
الإمام الرضا عليه السلام: مَن قالَ بَعدَ صَلاةِ الفَجرِ: «بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحيمِ، لا حَولَ و لا قُوَّةَ إلّا بِاللّهِ العَليِّ العَظيمِ» مائَةَ مَرَّةٍ، كانَ أقرَبَ إلَی اسمِ اللّهِ الأَعظَمِ مِن سَوادِ العَينِ إلی بَياضِها، و إِنَّهُ دَخَلَ فيهَا اسمُ اللّهِ الأَعظَمُ.
امام رضا عليه السلام: هر كس بعد از نماز صبح، صد مرتبه بگويد: «بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحيمِ، لا حَولَ و لا قُوَّةَ إلّا بِاللّهِ العَليِّ العَظيمِ»، به نام اعظم خدا نزديكتر از سياهی چشم به سفيدی آن باشد. نام اعظم خدا، داخل در اين جمله است.
بحار الأنوار: ج 86 ص 162.
سرآغاز هر كتاب آسمانی است
الإمام الباقر عليه السلام: فَإِذا قَرَأتَ «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ» فَلا تُبالي أن لا تَستَعيذَ، و إذا قَرَأتَ «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ» سَتَرَتكَ فيما بَينَ السَّماءِ وَ الأَرضِ.
امام باقر عليه السلام: پس هرگاه «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ» گفتی، ديگر باكی نيست كه استعاذه (أعوذ باللّه من الشيطان الرجيم) نگويی؛ زيرا هرگاه «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ» بگويی، تو را از [گزند] آنچه ميان آسمان و زمين است، میپوشاند.
الكافي: ج 3 ص 313.
باعظمتترين آيه در كتاب خدا
عن سليمان الجعفري: سُئِلَ أبُو الحَسَنِ عليه السلام: أيُّ آيَةٍ أعظَمُ في كِتابِ اللّهِ؟ فَقالَ: «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ».
سليمان جعفری: از ابو الحسن ( امام كاظم يا امام رضا عليهما السلام) سؤال شد: باعظمتترين آيه در كتاب خدا، كدام آيه است؟ فرمود: «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ».
بحار الأنوار: ج 92 ص 238.
آغازِ نماز
عن ابن عبّاس: كانَ النَّبيُّ صلی الله عليه و آله يَفتَتِحُ صَلاتَهُ بِ «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ».
ابن عبّاس: پيامبر صلی الله عليه و آله نمازش را با «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ» آغاز میكرد.
محمدی ری شهری ؛ نهج الذکر ، ج 1 ؛ حدیث 565
رسول اللّه صلی الله عليه و آله: إذا قَرَأتُم «الحَمدُ للّهِ» فَاقرَؤوا: «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ»، إنَّها امُّ القُرآنِ، و امُّ الكِتابِ، وَ السَّبعُ المَثاني، وَ «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ» إحداها.
پيامبر خدا صلی الله عليه و آله: هرگاه «الحمد لله» را [در نماز] میخوانيد، «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ» را هم بخوانيد. سوره حمد، امّ القرآن و امّ الكتاب و سَبعِ مَثانی است، و «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ»، يكی از آن هفتتاست. (امُّ الكتاب، يعنی: امُّ القرآن؛ مادرِ قرآن؛ اصل قرآن ؛ سَبعِ مَثانی، يعنی: هفت بند؛ هفت آيه؛ هفت ثَنا.)
محمدی ری شهری ؛ نهج الذکر ، ج 1 ؛ حدیث 568
فصل سوم: جايگاههای ذكر «بسم اللّه»
تحف العقول: كانَ [الإِمامُ الرِّضا] عليه السلام إذا أرادَ أن يَكتُبَ تَذَكُّراتِ حَوائِجِهِ، كَتَبَ: «بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحيمِ أذكُرُ إن شاءَ اللّهُ»، ثُمَّ يَكتُبُ ما يُريدُ.
تحف العقول: [امام رضا عليه السلام] هرگاه میخواست كارهای خود را يادداشت كند، مینوشت: «به نام خداوند مهرگستر مهربان. به خواست خدا، به يادم خواهد ماند». سپس مطالب خود را مینوشت.
بحار الأنوار: ج 78 ص 335.
بامداد و شامگاه
رسول اللّه صلی الله عليه و آله مِن وَصاياهُ لِعَلِيٍّ عليه السلام: يا عَلِيُّ، اغدُ بِاسمِ اللّهِ؛ فَإِنَّ اللّهَ بارَكَ لِامَّتي في بُكورِها.
پيامبر خدا صلی الله عليه و آله: ای علی! بامدادان، با نام خدا در پی كار خود بيرون شو؛ زيرا خداوند برای امّت من، در بامدادانشان بركت نهاده است. (خدا دوست داشت مؤمنین روزشان را با برکت شروع کنند ، نماز که سبب برکت است را در آغاز روز واجب کرد. نماز که خودش با برکت است در زمان با برکت که بین الطلوعین است قرار داد)
بحار الأنوار: ج 78 ص 78.
هنگام وضو گرفتن
رسول اللّه صلی الله عليه و آله: إن قالَ [العَبدُ] في أوَّلِ وُضوئِهِ: «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ»، طَهُرَت أعضاؤُهُ كُلُّها مِنَ الذُّنوبِ.
پيامبر خدا صلی الله عليه و آله: هرگاه [بنده] در آغاز وضويش بگويد: «به نام خداوند مهرْگستر مهربان»، همه اعضايش از گناهان پاك میشود.
بحار الأنوار: ج 80 ص 316.
الإمام الصادق عليه السلام: إذا تَوَضَّأَ أحَدُكُم و لَم يُسَمِّ، كانَ لِلشَّيطانِ في وُضوئِهِ شِركٌ، و إن أكَلَ أو شَرِبَ أو لَبِسَ، و كُلُّ شَيءٍ صَنَعَهُ يَنبَغي لَهُ أن يُسَمِّيَ عَلَيهِ، فَإِن لَم يَفعَل كانَ لِلشَّيطانِ فيهِ شِركٌ.
امام صادق عليه السلام: هرگاه يكی از شما وضو بگيرد و نام خدا را نبرد، شيطان در وضوی او شريك میشود. هنگام خوردن يا آشاميدن يا پوشيدن و هر كاری كه انجام میدهد، بايد نام خدا را ببرد؛ زيرا اگر چنين نكند، شيطان با او شريك میشود.
بحار الأنوار: ج 63 ص 203.
هنگام خوابيدن
رسول اللّه صلی الله عليه و آله: إذا قالَ العَبدُ عِندَ مَنامِهِ: «بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحيمِ»، يَقولُ اللّهُ: مَلائِكَتِي! اكتُبوا بِالحَسَناتِ نَفَسَهُ إلَی الصَّباحِ.
پيامبر خدا صلی الله عليه و آله: هرگاه بنده در هنگام خوابيدن بگويد: «به نام خداوند مهرْگستر مهربان»، خداوند میفرمايد: «فرشتگان من! نفَسهای او را تا صبح، ثواب بنويسيد».
بحار الأنوار: ج 92 ص 258.
هنگام قضای حاجت
رسول اللّه صلی الله عليه و آله: إذَا انكَشَفَ أحَدُكُم لِبَولٍ أو غَيرِ ذلِكَ، فَليَقُل: «بِاسمِ اللّهِ»؛ فَإِنَّ الشَّيطانَ يَغُضُّ بَصَرَهُ.
پيامبر خدا صلی الله عليه و آله: هرگاه يكی از شما برای ادرار كردن يا كار ديگری، كشف عورت كرد، بگويد: «به نام خدا». در اين صورت، شيطان چشم خود را میبندد.
بحار الأنوار: ج 80 ص 176.
در هر كاری
رسول اللّه صلی الله عليه و آله: مَنِ ابتَدَأَ بِأَمرٍ و قالَ: «بِاسمِ اللّهِ»، غَفَرَ اللّهُ لَهُ.
پيامبر خدا صلی الله عليه و آله: هر كس كاری را با «بسم اللّه» آغاز كند، خداوند، او را میآمرزد. (بسم الله اثر استغفار را دارد)
محمدی ری شهری ؛ نهج الذکر ، ج 1 ؛ حدیث 637
رسول اللّه صلی الله عليه و آله: كُلُّ أمرٍ ذي بالٍ لا يُبدَأُ فيهِ بِبِاسمِ اللّهِ فَهُو أجذَمُ. (جذم: قطع)
پيامبر خدا صلی الله عليه و آله: هر كارِ بااهمّيتی كه با نام خدا آغاز نشود، بیدنباله (ناتمام) است.
محمدی ری شهری ؛ نهج الذکر ، ج 1 ؛ حدیث 638
الإمام الصادق عليه السلام: أغلِقوا أبوابَ المَعصِيَةِ بِالاستِعاذَةِ، وَ افتَحوا أبوابَ الطّاعَةِ بِالتَّسمِيَةِ.
امام صادق عليه السلام: درهای گناه را با پناه بردن به خدا [و گفتنِ «اعوذ باللّه»] ببنديد، و درهای طاعت را با بردنِ نام خدا باز كنيد.
بحار الأنوار: ج 93 ص 313.
الإمام عليّ عليه السلام: قولوا عِندَ افتِتاحِ كُلِّ أمرٍ صَغيرٍ أو عَظيمٍ: بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحيمِ.
امام علی عليه السلام: در شروع هر كاری، كوچك يا بزرگ، بگوييد: «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ».
بحار الأنوار: ج 92 ص 233.
الإمام الصادق عليه السلام: لا تَدَع «بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحيمِ» و إن كانَ بَعدَهُ شِعرٌ.
امام صادق عليه السلام: گفتنِ «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ» را وا مگذاريد، هر چند پيش از خواندن شعری.
الكافي: ج 2 ص 672.
الإمام الصادق عليه السلام: لَرُبَّما تَرَكَ فِي افتِتاحِ أمرٍ بَعضُ شيعَتِنا «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ»، فَيَمتَحِنُهُ اللّهُ بِمَكروهٍ؛ لِيُنَبِّهَهُ عَلی شُكرِ اللّهِ تَعالی وَ الثَّناءِ عَلَيهِ، و يَمحُوَ عَنُه وَصمَةَ تَقصيرِهِ عِندَ تَركِهِ قَولَ: «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ».
لَقَد دَخَلَ عَبدُ اللّهِ بنُ يَحيی عَلی أميرِ المُؤمِنينَ عليه السلام و بَينَ يَدَيهِ كُرسِيٌّ، فَأَمَرَهُ بِالجُلوسِ عَلَيهِ، فَجَلَسَ، فَمالَ بِهِ حَتّی سَقَطَ عَلی رَأسِهِ، فَأَوضَحَ عَن عَظمِ رَأسِهِ و سالَ الدَّمُ، فَأَمَرَ أميرُ المُؤمِنينَ عليه السلام بِماءٍ فَغَسَلَ عَنهُ ذلِكَ الدَّمَ.
ثُمَّ قالَ: ادنُ مِنّي، فَدَنا مِنهُ، فَوَضَعَ يَدَهُ عَلی موضِحَتِهِ و قَد كانَ يَجِدُ مِن ألَمِها ما لا صَبرَ لَهُ مَعَهُ و مَسَحَ يَدَهُ عَلَيها، و تَفَلَ فيها، فَما هُوَ إلّا أن فَعَلَ ذلِكَ حَتَّی اندَمَلَ، و صارَ كَأَنَّهُ لَم يُصِبهُ شَيءٌ قَطُّ.
ثُمَّ قالَ أميرُ المُؤمِنينَ عليه السلام: يا عَبدَ اللّهِ، الحَمدُ للّهِ الَّذي جَعَلَ تَمحيصَ ذُنوبِ شيعَتِنا فِي الدُّنيا بِمِحَنِهِم، لِتَسلَمَ لَهُم طاعاتُهُم و يَستَحِقّوا عَلَيها ثَوابَها .. ..
فَقالَ عَبدُ اللّهِ بنُ يَحيی: يا أميرَ المُؤمِنينَ، قَد أفَدتَني و عَلَّمتَني، فَإِن رَأَيتَ أن تُعَرِّفَني ذَنبِيَ الَّذِي امتُحِنتُ بِهِ في هذَا المَجلِسِ حَتّی لا أعودَ إلی مِثلِهِ.
قالَ: تَركُكَ حينَ جَلَستَ أن تَقولَ: «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ»، فَجَعَلَ اللّهُ ذلِكَ لِسَهوِكَ عَمّا نُدِبتَ إلَيهِ تَمحيصا بِما أصابَكَ. أما عَلِمتَ أنَّ رَسولَ اللّهِ صلی الله عليه و آله حَدَّثَني عَنِ اللّهِ عز و جل، أنَّهُ قالَ: كُلُّ أمرٍ ذي بالٍ لَم يُذكَر «بِاسمِ اللّهِ» فيهِ فَهُوَ أبتَرُ؟!
فَقُلتُ: بَلی بِأَبي أنتَ و امّي، لا أترُكُها بَعدَها. قالَ: إذَن تُحصَنَ بِذلِكَ و تَسعَدَ.
امام صادق عليه السلام: گاه يكی از شيعيان ما، در آغاز كاری، گفتنِ «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ» را ترك میگويد و از اين رو، خداوند، او را به امر ناخوشايندی گرفتار میسازد تا وی را متوجّه سپاسگزاری از خداوند بزرگ و ثنای او گردانَد و لكّه ننگِ تقصير در ترك «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ» را از او بزدايد.
يك بار عبد اللّه بن يحيی نزد امير مؤمنان رفت. جلو ايشان چهارپايهای بود و به عبد اللّه فرمود كه روی آن چهارپايه بنشيند. تا عبد اللّه نشست، چهارپايه كج شد و او به سر افتاد و سرش شكست و خون جاری شد. امير مؤمنان دستور داد آب آوردند و خونش را شست. سپس فرمود: «نزديك من بيا».
عبد اللّه نزديك شد. ايشان دستش را بر شكاف سر او كه از شدّت درد آن، تاب نمیآورد نهاد و بر آن، دست كشيد و در آن، آب دهان انداخت. بلافاصله، زخم سر به هم آمد، به طوری كه انگار اصلًا صدمهای نديده است.
سپس امير مؤمنان فرمود: «ای عبد اللّه! ستايش، خدا را كه زدودنِ گناهان شيعيان ما را در دنيا با ايجاد رنج و گرفتاری برای آنان قرار داد تا همچنان طاعتهايشان برقرار بماند و برای آنها پاداش داده شوند ...».
عبد اللّه بن يحيی گفت: ای امير مؤمنان! مرا آگاه كردی و آموختی. اكنون اگر صلاح میدانی، به من بفرما كه چه گناهی مرتكب شده بودم كه به سبب آن، در اين مجلس تنبيه شدم، تا ديگر آن را تكرار نكنم.
امير مؤمنان فرمود: «وقتی نشستی، نگفتی:" بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ ". پس خداوند، اين تنبيه را برای غفلت تو از كاری قرار داد كه به آن فرا خوانده شدهای، تا با اين وسيله، تو را [از اين گناه] پاك گرداند. مگر نمیدانی كه پيامبر خدا برايم گفت كه خداوند عز و جل فرمود:" هر كار مهمّی كه در آن، بسم اللّه گفته نشود، ناقص است"؟!».
عبد اللّه بن يحيی گفت: بله، پدر و مادرم به فدايت! از اين پس، آن را ترك نمیكنم. امير مؤمنان فرمود: «در اين صورت، محفوظ و خوشبخت خواهی بود».
بحار الأنوار: ج 76 ص 305.
فصل چهارم: آثار «بسم اللّه»
بركت يافتن
رسول اللّه صلی الله عليه و آله: ... إذا قالَ العَبدُ: «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ» قالَ اللّهُ جَلَّ جَلالُهُ: بَدَأَ عَبدي بِاسمي، و حَقٌّ عَلَيَّ أن اتَمِّمَ لَهُ امورَهُ، و ابارِكَ لَهُ في أحوالِهِ ....
پيامبر خدا صلی الله عليه و آله: ... هرگاه بنده بگويد: «به نام خداوند مهرگسترِ مهربان»، خداوند عز و جل میفرمايد: «بندهام به نام من آغاز كرد و بر من است كه كارهای او را برايش تمام گردانم و در احوالش به او بركت دهم ...».
بحار الأنوار: ج 92 ص 226.
قرار گرفتن در پناه خدا
الإمام زين العابدين عليه السلام: اعيذُ نَفسي و أهلي و مالي و وُلدي، و جَميعَ ما تَلحَقُهُ عِنايتي، و جَميعَ نِعَمِ اللّهِ عِندي، بِبِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحيمِ.
امام زين العابدين عليه السلام: خودم و همسرم و اموالم و فرزندانم و همه آنچه را مورد توجّه من است، و همه نعمتهايی را كه از خدا دارم، در پناه «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ» در میآورم.
بحار الأنوار: ج 94 ص 336.
شفا يافتن
الإمام عليّ عليه السلام: «بِاسمِ اللّهِ» شِفاءٌ مِن كُلِّ داءٍ، و عَونٌ لِكُلِّ دَواءٍ.
امام علی عليه السلام: «بسم اللّه»، شفای هر دردی و كمك هر دارويی است.
بحار الأنوار: ج 10 ص 60.
مستجاب شدن دعا
رسول اللّه صلی الله عليه و آله: لا يُرَدُّ دُعاءٌ أوَّلُهُ «بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحيمِ».
پيامبر خدا صلی الله عليه و آله: دعايی كه با «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ» آغاز گردد، رد نمیشود.
بحار الأنوار: ج 93 ص 313.
محفوظ ماندن از اشرار
الإمام الصادق عليه السلام لِلمُفَضَّلِ بنِ عُمَرَ: يا مُفَضَّلُ، احتَجِز مِنَ النّاسِ كُلِّهِم بِ «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ» و بِ «قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ»، اقرَأها عَن يَمينِكَ و عَن شِمالِكَ و مِن بَينِ يَدَيكَ و مِن خَلفِكَ و مِن فَوقِكَ و مِن تَحتِكَ، فَإِذا دَخَلتَ عَلی سُلطانٍ جائِرٍ فَاقرَأها حينَ تَنظُرُ إلَيهِ ثَلاثَ مَرّاتٍ، وَ اعقِد بِيَدِكَ اليُسری، ثُمَّ لا تُفارِقها حَتّی تَخرُجَ مِن عِندِهِ.
امام صادق عليه السلام به مفضّل بن عمر: ای مفضّل! با «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ» و [سوره] «قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ»، خود را از [گزند] همه مردم، محفوظ بدار. آن را از سمت راست و سمت چپ و پيش رو و پشت سر و بالای سر و پايين پايت [در شش جهت خود] بخوان، و هرگاه بر سلطان ستمگری وارد شدی، با ديدن او، سه بار آن (سوره توحيد) را بخوان و با دست چپت بشمار و سپس انگشتانت را همچنان بسته نگه دار (يا: همچنان، خواندن سوره را ادامه بده.) تا زمانی كه از نزد او خارج شوی.
بحار الأنوار: ج 92 ص 351.
گرداندنِ بلا
الإمام عليّ عليه السلام: قالَ لي رَسولُ اللّهِ صلی الله عليه و آله: يا عَلِيُّ، الا اعَلِّمُكَ كَلِماتٍ؛ إذا وَقَعتَ في وَرطَةٍ أو بَلِيَّةٍ فَقُل: «بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحيمِ و لا حَولَ و لا قُوَّةَ إلّا بِاللّهِ العَلِيِّ العَظيمِ»، فَإِنَّ اللّهَ عز و جل يَصرِفُ بِها عَنكَ ما يَشاءُ مِن أنواعِ البَلاءِ.
امام علی عليه السلام: پيامبر خدا به من فرمود: «ای علی! آيا چند كلمهای به تو نياموزم؟ هرگاه در مشكلی سخت يا بلايی افتادی، بگو:" به نام خداوند مهرگسترِ مهربان. هيچ توش و توانی نيست، مگر به مدد خدای بلندْمرتبه و بزرگ"؛ زيرا خداوند به بركت اين دعا، آنچه از انواع بلا كه خواهد، از تو میگرداند».
بحار الأنوار: ج 95 ص 194.
سنگين شدن ترازوی اعمال
رسول اللّه صلی الله عليه و آله: إنَّ امَّتي يَأتونَ يَومَ القِيامَةِ و هُم يَقولونَ: «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ»، فَتَثقُلُ حَسناتُهُم فِي الميزانِ، فَتَقولُ الامَمُ: ما أرجَحَ مَوازينَ امَّةِ مُحَمَّدٍ صلی الله عليه و آله؟!
فَتَقولُ الأَنبِياءُ: إنَّ ابتِداءَ كَلامِهِم ثَلاثَةُ أسماءٍ مِن أسماءِ اللّهِ؛ لَو وُضِعَت في كَفَّةِ الميزانِ، و وُضِعَت سَيِّئاتُ الخَلقِ في كَفَّةٍ اخری، لَرَجَحَت حَسَناتُهُم.
پيامبر خدا صلی الله عليه و آله: امّتم در روز قيامت، در حال گفتنِ «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ» وارد میشوند، و كارهای نيكشان، در ترازو سنگين میشود. امّتهای ديگر میگويند: ترازوهای [اعمال] امّت محمّد، چه سنگين است!
پيامبران میگويند: آغاز سخنشان، سه نام از نامهای خدا بود كه اگر آن سه نام در يك كفّه ترازو نهاده شوند و بدیها و گناهان خلايق در كفّه ديگر، باز كفّه خوبیهای آنان میچربد.
ربيع الأبرار: ج 2 ص 336.
رهيدن از آتش دوزخ
رسول اللّه صلی الله عليه و آله: إذا مَرَّ المُؤمِنُ عَلَی الصِّراطِ فَيَقولُ: «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ» طَفِئَت لَهَبُ النّيرانِ، و تَقولُ: جُز يا مُؤمِنُ، فَإِنَّ نورَك قَد أطفَأَ لَهَبي!
پيامبر خدا صلی الله عليه و آله: هرگاه مؤمن بر صراط بگذرد و بگويد: «به نام خداوند مهرگسترِ مهربان»، زبانه آتش خاموش میشود و میگويد: عبور كن ای مؤمن! زيرا نور تو، زبانه مرا خاموش كرد!
بحار الأنوار: ج 92 ص 258.
رسول اللّه صلی الله عليه و آله: مَن أرادَ أن يُنجِيَهُ اللّهُ مِنَ الزَّبانِيَةِ التِّسعَةَ عَشَرَ، فَليَقرَأ «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ» فَإِنَّها تِسعَةَ عَشَرَ حَرفا، لِيَجعَلَ اللّهُ كُلَّ حَرفٍ مِنها جُنَّةً مِن واحِدٍ مِنهُم.
پيامبر خدا صلی الله عليه و آله: هر كس میخواهد كه خداوند، او را از نگهبانانِ نوزدهگانه دوزخ نجات دهد، «بسم اللّه الرحمن الرحيم» را بخواند؛ زيرا اين ذكر، نوزده حرف است، تا خداوند، هر حرفی از آن را سپر او در برابر يكی از آن نگهبانان دوزخ قرار دهد.
بحار الأنوار: ج 92 ص 257.