فصل هفتم : قبولی نماز
فصل هفتم : قبولی نماز
اهمیت قبولی نماز
الإمام الصادق عليه السلام: الصَّلاةُ وُكِّلَ بِها مَلَكٌ لَيسَ لَهُ عَمَلٌ غَيرُها، فَإِذا فَرَغَ مِنها قَبَضَها ثُمَّ صَعِدَ بِها، فَإِن كانَت مَمّا تُقبَلُ قُبِلَت، وإن كانَت مِمّا لا تُقبَلُ قيلَ لَهُ: رُدَّها عَلى عَبدي، فَيَنزِلُ بِها حَتّى يَضرِبَ بِها وَجهَهُ، ثُمَّ يَقولُ: افٍّ لَكَ! ما يزالُ لَكَ عَمَلٌ يَعنيني.
امام صادق عليه السلام: فرشته اى به نماز گمارده شده كه كارى جز پرداختن به آن ندارد. هنگامى كه نمازگزار از نماز فارغ مى شود، فرشته آن را مى گيرد و به بالا مى برد. اگر از چيزهاى قبول شدنى باشد، پذيرفته مى گردد و اگر از نمازهاى غير قابل قبول باشد، به او گفته مى شود: «آن را به بنده ام باز گردان» و او آن را پايين مى آورد تا به صورت صاحبش بزند و سپس مى گويد: واى بر تو! همواره عمل تو، مرا به زحمت مى اندازد.
بحار الانوار؛ ج 84 ؛ ص 262
الإمام الصادق عليه السلام: اشغَل قَلبَكَ بِصَلاتِكَ؛ فَإِنَّهُ لا يُقبَلُ مِن صَلاتِكَ إلّاما أقبَلتَ عَلَيهِ مِنها بِقَلبِكَ، حَتّى إنَّهُ رُبَّما قُبِلَ مِن صَلاةِ العَبدِ رُبُعُها أو ثُلُثُها أو نِصفُها.
امام صادق عليه السلام: دلت را به نمازت مشغول بدار كه از نمازت، جز آنچه با دلت به آن توجّه داشته اى، پذيرفته نمى شود. حتّى گاه از نماز نمازگزار، يك چهارم و يك سوم و يك دوم آن پذيرفته مى شود.
بحار الانوار؛ ج 84 ؛ ص 224
عوامل قبولی نماز
كفاية الأثر عن أنس بن مالك: ... قالَ أبو ذَرٍّ : سَمِعتُهُ (النبی) يَقولُ لِعَلِيٍّ و لَهُما (الحسن و الحسین) : يا عَلِيُّ، وَاللَّهِ لَو أنَّ رَجُلًا صَلّى وصامَ حَتّى يَصيرَ كَالشَّنِّ البالي، إذاً ما نَفَعَ صَلاتُهُ وصَومُهُ إلّا بِحُبِّكُم.
كفاية الأثر- به نقل از انس بن مالك-: ... ابو ذر گفت: از رسول خدا شنيدم که به على و آن دو (امام حسین و امام حسین) مى فرمايد: «اى على! به خدا سوگند اگر مردى نماز بخواند و روزه بگيرد تا مانند مَشك كهنه گردد، نماز و روزه اش برايش سودى ندارد، جز آن كه شما را دوست داشته باشد».
بحار الانوار؛ ج 36 ؛ ص 301
الإمام الصادق عليه السلام: لا يُبالِي النّاصِبُ صَلّى أم زَنى، وهذِهِ الآيَةُ نَزَلَت فيهم: «عامِلَةٌ ناصِبَةٌ * تَصْلى ناراً حامِيَةً».
امام صادق عليه السلام: آن كه پرچم دشمنى [با اهل بيت عليهم السلام] را بر افراشته است، تفاوت نمى كند كه نماز بخواند يا زنا كند، و اين آيه در باره اين گونه افراد نازل شده است: «كار كرده و رنج [بيهوده] كشيده، در آتشى سوزان وارد مى شود». (بسیاری از مسلمانان محبت اهل بیت را دارند، ولی به حقانیت ولایت نرسیده اند و این با امثال خوارج که دشمن اهل بیت بوده اند تفاوت دارد؛ گروه دوم مستحق لعن هستند و گروه دوم مستحق دعا برای هدایت)
بحار الانوار؛ ج 8 ؛ ص 356