خاطره
نعمت ارتباط با خدا
خانم فریده مصطفوی می گویند: ایشان به نماز با این دید نگاه می کردند:
«ما ناقص هستیم و هر کاری از ناقص سر بزند ناقص است. پس در حیطه واجب، که خداوند است، قرار نمی گیرد. یعنی راهی به ساحت او ندارد. بنابراین وقتی نماز می خوانیم، نباید فکر کنیم چه کرده ایم. پس چگونه ناقص می خواهد به کامل مرتبط شود؟ این بابی است که خدا از روی رحمت خود باز کرده و آن باب عبادت و نماز است. با نماز انسان می تواند از دریچه اش به خدا نزدیک شود. همین سوره حمد را ببینید. ما عقلمان نمی رسد که چنین حمدی یا دنباله اش را بگوییم. ولی خود خداست که این ها را به زبان ما آورده و القا کرده و گفته که وقتی می خواهید با من حرف بزنید، این چنین حرف بزنید. در ادعیه هم که دقت کنید، می بینید که همه اش همین است.»
حضرت امام می گفتند: «ما اصلاً نمی توانیم شکر نماز را به جای آوریم. نماز نعمتی است که خدا داده تا ما بتوانیم به وسیله ان با ساحت قدس الهی ارتباط پیدا کنیم.»
امیر رضا ستوده، پا به پای آفتاب، ج1، ص182
2. مقدمات نماز
ذکر قبل از اذان
حجت الاسلام و المسلمین ناصری می گوید: امام در نجف که بودند، همیشه نیم ساعت به اذان ظهر و نیم ساعت به اذان مغرب تسبیح شان را به دست می گرفتند و در نیم ساعت خیلی سریع در حیاط کوچک منزلشان قدم می زدند و ذکری را می گفتند که من تا آخر متوجه نشدم که چه ذکری را می گویند و خجالت هم می کشیدم که از ایشان بپرسم؛ چون خیلی آهسته این ذکر را می گفتند.
عباس عزیزی، 420 داستان درباره نماز امام خمینی (رضوان الله علیه)، ص187.
ذکر موقع وضو
خانم زهرا مصطفوی می گویند: یک روز که امام مشغول وضو گرفتن بودند به نحوه وضو گرفتن ایشان دقت کردم. دیدم ابتدا دستشان را زیر شیر آب می گیرند و با دست دیگر آهسته شیر را به مقدار کمی باز می کنند. دستشان که پر می شد شیر را می بستند و آب را به صورتشان می زدند. بعد دوباره این کار را تکرار می کردند و بعد دو مرتبه دستشان را زیر شیر آب می گرفتند، که دست چپ را بشویند و یک بار آب می ریختند و با نم دست، دست دیگر را تر می کردند و باز یک بار دیگر آب می ریختند و ضمن اینکه ذکرهایی را هم می خواندند (مستحب است هنگام وضو سوره قدر تلاوت شود یا دعایی که از امیرالمؤمنین وارد شده بخوانند) هر حرکت را که می خواستند انجام دهند رو به طرف قبله برمی گشتند و آن عمل را انجام می دادند.
برداشتهایی از سیره امام خمینی (رضوان الله علیه) ج3، ص90 و 91.
وضو رو به قبله
یکی از محافظین امام نقل می کند: امام هیچگاه از ذکر خدا غافل نبودند و در همه حال ذکر خداوند بر زبان و قلب ایشان جاری بود. هنگام وضو گرفتن نیز مشغول نیایش بودند و حتی در بیمارستان که بستری بودند حتماً رو به قبله وضو می گرفتند.
انتشارات سپاه پاسداران؛ مجله در رثای نور، ص63.
ذکر هنگام وضو
حجت الاسلام و المسلمین سید هادی موسوی می گوید: امام دائم الوضو بودند و هیچ گاه دیده نشد که ایشان بدون وضو به اطاق خود مراجعت نمایند. بارها شاهد بودم امام به هنگام وضو گرفتن اذکار مستحبی را که باید حین وضو بخوانند می خواندند. (دعا در هنگام شستن و مسح تک تک اعضای وضو را امیرالمؤمنین به فرزندشان محمد حنفیّه اموخت. آن را می توانید از اینترنت پیدا کنید)
عباس عزیزی، 420 داستان درباره نماز امام خمینی (رضوان الله علیه)، ص50.
کمک گرفتن در وضو
حجت الاسلام والمسلمین مسیح بروجردی می گویند: این روزهای آخر، امام برای نماز تیمم می کردند و آقای انصاری به ایشان در تیمم کمک می کرد. البته آقا قبل از اینکه تیمم بکنند، اول خودشان امتحان می کردند، ببینند می توانند دست راستشان را روی دست چپ شان بکشند یا بالعکس یا مثلاً آیا دستشان به پیشانی شان می رسد که خودشان تیمم بکنند، و هر دو روز هم این امتحان را می کردند و گاهی اوقات که نمی توانستند تیمم بکنند آقای انصاری کمک می کرد که دست آقا به پیشانی شان برسد، ولی اگر دست شان می رسید، نمی گذاشتند آقای انصاری آن قسمت را انجام بدهد و با سختی خودشان تیمم می کردند و نماز نافله را به صورت خوابیده و با اشاره چشم و... می خواندند.
برداشتهایی از سیره امام خمینی (رضوان الله علیه)، ج1، ص329.
تکیه بر مستحبات نماز
حضرت امام بر انجام مستحبات و ترک مکروهات تکیه فراوانی داشتند. مستحباتی را که قبل از نماز وجود دارد و باعث می شود که ثواب نماز بیشتر شود، حتماً انجام می دادند. ایشان قبل از نماز عطر استعمال می کردند و مهر نماز ایشان مهر کربلا بود و با اینکه دندآن های امام مصنوعی بود قبل از نماز از دهان خارج می نمودند و ابتدا مسواک می کردند و بعد نماز می خواندند. هم چنین انگشتری عقیق داشتند که قبل از شروع نماز آن را در انگشت خویش انداخته و بعد نماز را به جای می آوردند.
عباس عزیزی، 420 داستان درباره نماز امام خمینی (رضوان الله علیه)، ص61
وسواسی در وضو و نماز
حجت الاسلام و المسلمین حاج آقا رحیمیان می گوید: یکی از دوستان به من اطلاع داد: همسرم سال هاست که گرفتار وسواس شدید در طهارت و وضو و خواندن نماز است. از ظهر مشغول وضو و نماز می شود و به مغرب می رسد! و عاقبت نمازش تمام نمی شود و از مشغول نماز مغرب می شود تا نیمه شب شرعی و باز هم نمی تواند نماز مغرب و عشاء را تمام کند!!
به پزشک های متعدد مراجعه کرده ام و از همه راه های ممکن رفته ام، ولی بی نتیجه مانده تا آن جا که زندگیم مختل شده است. حتی بچه هایم از زندگی سیر شده اند. و به من اصرار می کنند که مادرشان را ترک کنم! حال به اخر خط رسیده ایم و توافق کرده ایم تکلیف را از امام سؤال کنید و معظم له هرچه گفتند، به مورد اجرا بگذارم.
این جانب عین مطلب را به خدمت امام معروض داشتم. آن حضرت فرمودند: «بگویید باید به اندازه مدتی که افراد معمولی برای وضو و نماز صرف می کنند به او مهلت داده شود. اگر در این مدت، وضو و نماز را انجام داد که مسأله تمام است و اگر انجام نداد، تکلیف از او ساقط است (نماز نخواند) تا این حالت از او بیفتد.»
محمد حسن رحیمیان، در سایه افتاب، ص 248.