#دوره_ذکرهای_نماز 3
#دوره_ذکرهای_نماز 34
يا مَنْ ذِكْرُهُ حُلْو ؛ به نام خدایی که یادش شیرین است.
سلام عرض میکنم خدمت شما معلمان عزیز.
جلسه سی و چهارم هست که با موضوع «ذکرهای نماز» در خدمت شما هستم.
« اَللّهُ اَکْبَر » ششمین ذکری است که در نماز با هم مرور میکنیم
آقا امیرالمؤمنین فرمودند : تفاوت خدا با مخترعین جهان این است که مخترعین چیزهایی را کنار هم قرار می دهند و چیز جدیدی را می سازند، در حالی که خداوند تبارک و تعالی از نیستی هستی رو به وجود می آورد. « فَمَعنی اللّهُ أنَّهُ یخرِجُ الشَّیءَ مِن حَدِّ العَدَمِ إلی حَدِّ الوُجودِ »
و فرمودند : معنای « اکبر » یعنی اینکه خداوند بزرگ تر از آن است که با حس ظاهری ما مثلِ دیدن، شنیدن، بویدن و لمس کردن حس بشود و بالاتر از این است که با حس باطنی ما مثل عقل درک و فهم شود. عقل ها در شناخت دقیق خداوند حیرانند. « هُوَ أکبَرُ مِن أن یلمَسَ بِالأَخماسِ، و یدرَک بِالحَواسِّ »
شخصی در محضر آقا امام صادق علیهالسلام گفت « اَللّهُ اَکْبَر » حضرت فرمودند خدا را از چه چیزی بزرگ تر دانستی؟
گفت « مِن کُلِّ شَیءٍ » از همه موجودات بزرگتر دانستم خدا را.
بیش از ۲۰۰۰ میلیارد کهکشان تا حالا کشف شده و فقط در کهکشان راه شیری بیش از ۱۰۰ میلیارد ستاره داریم.
یعنی من خدا را از همه این کهکشان ها بزرگتر میدونم.
امام صادق علیهالسلام فرمودند : تو در این صورت که خدا را با محدود مقایسه کرده ای او رو محدود دانسته ای.
چون خدا نامحدود و بی نهایت است و بی نهایت اصلاً با محدود قابل مقایسه نیست، تا بگوییم که خدا بزرگتر از اینهاست.
گفت پس باید چه جور بگم ؟
فرمودند : معنای « اَللّهُ اَکْبَر » این است که « أکبرُ مٍن أن یُوصَف »
خدا بزرگتر از آن است که وصف شود.
سعدی شیرازی معنای « اَللّهُ اَکْبَر » را اینگونه به شعر در آورده است
ای برتر از خیال و قیاس و گمان و وَهم
وز هر چه گفته اند و شنیدیم و خوانده ایم
مجلس تمام گشت و به پایان رسید عمر
ما همچنان در اولِ وصف تو مانده ایم.
پیامبر عزیزمان صلّی اللّه علیه و آله فرمودند : هر چیزی گُلی دارد، برگزیده ای دارد و گُلِ نماز « اَللّهُ اَکْبَر » اولش هست. « لِکلِّ شَیءٍ صَفوَةٌ، وَصَفوَةُ الصَّلاةِ التَّکبیرَةُ الاولی »
یعنی چی؟
یعنی وقتی می خواهم اول نماز بگویم « اَللّهُ اَکْبَر »
در واقع میگویم خدایا من دارم صفات تو رو شروع میکنم به شمردن و در سوره حمد و در سوره توحید و در رکوع و در سجده مُدام دارم اوصاف تو را میشمارم، ولی همین ابتدا بگم که خدایا تو برتر هستی از هر آنچه که من می خواهم داخل نماز وصف کنم.
وقتی نماز ما تمام میشود، مستحب است سه مرتبه بگوییم « اَللّهُ اَکْبَر » یعنی خدایا از هر آنچه در نماز تو را وصف کردم بالاتری.
خدایا من نمیتوانم حق وصف تو را به جا بیاورم.
#دوره_ذکرهای_نماز 35
يا مَنْ ذِكْرُهُ حُلْو ؛ به نام خدایی که یادش شیرین است.
سلام عرض میکنم خدمت شما معلمان عزیز.
جلسه سی و پنجم که با موضوع «ذکرهای نماز» در خدمت شما هستم.
در رابطه با ذکر شریف تکبیر « اَللّهُ اَکْبَر » با هم گفتگو میکردیم.
در این جلسه می خواهیم چهار تا نکته در رابطه این ذکر با هم دوره کنیم.
یک. خداوندِ تبارک و تعالی را با ارزش ترین هدایایَش را به با ارزش ترین انسان ها هدیه میکند.
فرمودند : ای محمد ! صلّی اللّه علیه و آله به تو که با ارزش ترین و بهترین پیامبرانم هستی و امتت بهترین امت ها هستند میخواهم هدیه ای را تقدیم کنم « أعطَیتُ لَک و لِامَّتِک التَّکبیرَ » و ذکر « اَللّهُ اَکْبَر » را به پیامبر هدیه دادند.
دو. آقا امام صادق علیهالسلام فرمودند : چشم زخم حق است یعنی واقعیت دارد پس هرگاه دارایی، توانایی، زیبایی را از برادر مؤمن خود را دیدید مثلِ صدای زیبا، صورت زیبا ، قدرت زیاد، ثروت زیاد و.... به او « اَللّهُ اَکْبَر » بگویید تا چشم زخم رو خنثی کند و از بین ببرد. « مَن أعجَبَهُ شَیءٌ مِن أخیهِ المُؤمِنِ فَلیکبِّر عَلَیهِ، فَإِنَّ العَینَ حَقٌّ »
پس وقتی ما هم متوجه شدیم که در معرض چشم زخم ممکن قرار داشته باشیم این ذکر شریف را زیاد تکرار کنیم.
سه. چند جا گفتن ذکر « اَللّهُ اَکْبَر » زیاد سفارش شده است مثلاً پیامبر اعظم صلّی اللّه علیه و آله هرگاه در بلندی ها قرار می گرفت « اَللّهُ اَکْبَر » میفرمودند.
هرگاه در مقابل آینه قرار می گرفتند « اَللّهُ اَکْبَر » می گفتند و به ما فرمودند : هر کسی که جنازه ای را دید یا در تشییع جنازه ای شرکت کرد این ذکر « اَللّهُ اَکْبَر » را زیاد بگوید. « مَنِ استَقبَلَ جِنازَةً أو رَآها فَقالَ : اللّهُ أکبَرُ... »
چهار. ما در نماز، هنگام شروع نماز، « اَللّهُ اَکْبَر » میگوییم، قبل از ورود به رکوع، قبل از رفتن به سجده، اَللّهُ اَکْبَر میگوییم.
سجده اول مان که تمام میشود و سجده دوم که تمام میشود، وقتی مینشینیم، مستحب است « اَللّهُ اَکْبَر » بگوییم و در پایان نماز هم باز سه بار « اَللّهُ اَکْبَر » میگوییم.
در سیره پیامبر عزیزمان آمده که هرگاه میخواستند « اَللّهُ اَکْبَر » بگویند، دستشان را تا نزدیک گوش شان بالا میآوردند و سپس « اَللّهُ اَکْبَر » می گفتند.
خیلی خوبه ما یاد بگیریم جاهای مختلف نمازمان، مخصوصاً وقتی تکبیرهای آخر نماز مان را میگوییم دستانمان را تا نَرمهی گوشمون بالا ببریم و سه بار بگوییم « اَللّهُ اَکْبَر »
#دوره_ذکرهای_نماز 36
يا مَنْ ذِكْرُهُ حُلْو ؛ به نام خدایی که یادش شیرین است.
سلام عرض میکنم خدمت شما معلمان عزیز.
جلسه سی و ششم که با موضوع «ذکرهای نماز» در خدمت شما هستیم.
در این جلسه می خواهم در رابطه با ذکر تسبیحات اربعه با هم گفته میکنیم. یعنی « سُبحانَ اللّهِ وَ الحَمدُ للّهِ و لا إلهَ إلَا اللّهُ وَ اللّهُ أكبَرُ »
ترکیب این چهار ذکر را خداوند تبارک و تعالی خیلی با اهمیت قرار داده است.
شخصی از پیامبر اعظم صلّی اللّه علیه و آله سؤال پرسید که آقا من نمیتوانم قرآن را یاد بگیرم، چیزی به من آموزش بدید که جایگزین قرائت قرآن شود. « فَعَلِّمني ما يُجزِئُني »
حضرت فرمودند : پنج تا ذکری به تو یاد میدهم، این ها رو بگو...
یکی تسبیحات اربعه « چون ۴ تا ذکر است » و دیگری ذکر « لا حَوْلَ وَ لا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّه »
شخصی از آقا امام صادق علیهالسلام سؤال پرسید، که چرا به خانه خدا میگویند کعبه؟ حضرت فرمودند : چون چهار گوشه دارد،
پرسید چرا چهار گوشه دارد؟ فرمودند : به خاطر اینکه بیت المعمور که مقابل و محاذی کعبه است، در آسمانها،آن هم چهار گوشه دارد و هر روز هفتاد هزار فرشته دورِ بیت المعمور طواف میکنند.
پرسید خُب چرا بیت المعمور چهار گوشه دارد؟ حضرت فرمودند : به خاطر اینکه عرشِ خدا چهار گوشه دارد.
پرسید خُب چرا عرش خدا چهار گوشه دارد؟ حضرت فرمودند : به خاطر اینکه کلمه هایی که اسلام بر آن بنا شدهاست چهار تا کلمه است. « لِأَنَّ الكَلِماتِ الَّتي بُنِيَ عَلَيها الإِسلامُ أربَعٌ »
آن چهار ذکر « سُبحانَ اللّهِ وَ الحَمدُ للّهِ و لا إلهَ إلَا اللّهُ وَ اللّهُ أكبَرُ » است.
یعنی به حساب هر یک از این ذکر های شریف خداوند یک گوشه از کعبه را بنا کرده است.
یک یهودی از آقا رسول اکرم سؤال پرسیدند که وقتی حضرت ابراهیم علیه السلام ، مقدس ترین بنای روی کره زمین یعنی کعبه را می ساختند، چه کلماتی را بر زبانشان جاری می کردند؟ « أخبِرني يا مُحَمَّدُ عَنِ الكَلِماتِ الَّتِي اختارَهُنَّ اللّهُ لِإِبراهيمَ حَيثُ بَنَى البَيتَ » و پیامبر عزیزمان تسبیحات اربعه را جواب دادند.
و در روایت است
هر کسی در شبانه روز صد بار بگوید « سُبحانَ اللّهِ وَ الحَمدُ للّهِ و لا إلهَ إلَا اللّهُ وَ اللّهُ أكبَرُ » و در هر روز بر این عمل مداومت داشته باشد در بهشت، دوست و همنشین حضرت خضر علیه السلام خواهد بود. « يَكونُ فِي الجَنَّةِ رَفيقَ الخِضرِ »
از این حدیث معلوم میشود یکی از ذکرهایی که حضرت خضر علیه السلام هر روز بر آن مداومت دارند، این ذکر شریف است.
#دوره_ذکرهای_نماز 37
يا مَنْ ذِكْرُهُ حُلْو ؛ به نام خدایی که یادش شیرین است.
سلام عرض میکنم خدمت شما معلمان عزیز.
جلسه سی هفتم که با موضوع «ذکرهای نماز» در خدمت شما هستم.
در این جلسه میخواهیم پاداش گفتن تسبیحات اربعه را با هم دوره کنیم.
پیامبر عزیزمان صلّی اللّه علیه و آله در سفری که به معراج داشتند با حضرت ابراهیم علیه السلام ملاقات کردند.
در این ملاقات حضرت ابراهیم فرمودند : ای احمد! بگو که زمینههای بهشت بسیار وسیع است و بسیار حاصلخیز، تا آنجایی که میتوانند در این زمینه ها درخت بکارند [ چون کاشتن درخت بر عهده خودشان است]
می خواهیم ویژگی های درختان بهشتی را با هم دوره کنیم :
یک. ریشه درختان بهشتی از طلاست و تنه اش از چوب نیست از مروارید است. « أَصلُها مِن ذَهَبٍ، وَ فَرعُها مِنَ اللُّؤلُؤ »
دو. درختان دنیا فقط در یک فصل میوه می دهند، اما درختان بهشتی همیشه میوه میدهند و همیشه سرسبز هستند.
سه. اگر اراده کنیم میوهای از درختان بهشتی بچینید لازم نیست از درخت بالا بروید، همین طور که نشسته اید، به محض اینکه اراده کنید میوه جدا میشود، میآید جلوی دهان شما قرار میگیره
چهار. حتی یک میوه کِرم خورده، نارس و بد مزه ندارد، همه میوه هایش درجه یک هستند.
پنج. هر میوه ای که از درخت جدا میشود یه میوهی دیگر سریع جایش را پُر میکند.
مانند جعبه دستمال کاغذی که هر دستمال را که میکشی یک دستمال دیگر جای آن را پر میکند.
و یا شعله آتشی که اگر با این شعله آتشی را روشن کنیم، اصل شعله سر جاش برقرار میماند.
پیامبر عزیزمان صلّی اللّه علیه و آله فرمودند : هر کسی بر لبانش ذکر « سُبْحَانَ اللَّه » جاری شود خداوند، یک چنین درختی را در بهشت برای او می کارد. « مَن قالَ سُبحانَ اللّهِ غَرَسَ اللّهُ لَهُ بِها شَجَرَةً فِي الجَنَّةِ »
حضرت برای ذکر « اَلْحُمْدُ لِلَّه » ، « لا إِلهَ إِلَّا اللَّه » و « اَللّهُ اَکْبَر » هم همین جمله را فرمودند.
پس کسی که تسبیحات اربعه را می گوید چهار درخت بهشتی دارد برای خودش می کارد.
پس ما در اذان، اقامه، رکوع، سجده رکعت سوم و چهارم وقتی این ذکرها را میگوییم مُدام داریم درختان بهشتی می کاریم.
وقتی بعد از نمازمان صد مرتبه تسبیحات حضرت زهرا سلام الله علیه را میگوییم در واقع داریم صد درخت بهشتی می کاریم.
ما در نماز هامون مدام در حال کاشتن درختان بهشتی هستیم.
خیلی خوب است که در طول شبانه روز وقتی مشغله ای نداریم، زبانمون به این ذکر شریف معطّر باشد.