سخنرانی کوتاه نماز
#همنشین_خدا 117 ؛ نجات از جنّ مزاحم
یا سامِعَ الاَصْوات
به نام خدایی که همهی صداها را میشنود.
هم صداهای زشت شیطان و هم صدای زیبای اذان را.
یک سؤال شما برای نمازتان اذان میگویید؟ میخواهم چهار تا از فواید اذان را با هم دوره کنیم تا انگیزه ما بالا برود که برای نمازهای پنجگانه اذان بگوییم.
یک. امام صادق علیه السلام فرمودند: هر کسی اذان و اقامه بگوید دو صف از فرشتگان پشت سر او به نماز میایستند. « صَلّى خَلفَهُ صَفّانِ مِنَ المَلائِکةِ » مُفضل پرسید: تعداد این فرشتگان چقدر است؟
حضرت فرمودند: کمِ کمش از شرق تا غرب از زیادِ زیادش از زمین تا آسمان. پس برای گفتنِ اذان تنها، یک صف از فرشتگان به ما اقتدا میکنند. [1]
دو. وقتی من اذان میگویم یعنی دارم به اهل خانوادهام و به دوستانم اعلام میکنم که من با جرأت و افتخار و بدون خجالت اعتقادات خود را بیان میکنم و خداوند را عبادت میکنم. شما هم با افتخار، عبادت خداوند کنید. دارم آنها را غیرِ مستقیم به نمازِ اول وقت دعوت و تشویق میکنم.
سه. امام صادق علیه السلام فرمودند: گفتنِ اذان در خانه سبب میشود شیطان و جنهای آزاردهنده از خانه ما فرار کنند. [2]
پس کسانی که فکر میکنند جنّها وارد خانه آنها میشوند به جای مراجعه به رمّالها و دعانویسها ـ که خیلی از آنها شیّاد هستند ـ هنگامِ نماز، اذان بگویند.
چهار. امام صادق علیه السلام فرمودند: هر کس اخلاقش بد است کنار گوش او اذان بگویید. « مَنْ سَاءَ خُلُقُهُ فَأَذِّنُوا فِی أُذُنِه ». [3]
حالا اگر من به همسر، فرزند و همکار خود بگویم بیا کنار گوش تو اذان بگویم تا اخلاقت خوب شود، بدش میآید. چه کنم؟
هنگام نماز که میشود با صدای بلند اذان بگویم و به مرور زمان با ادامهی این کار سبب میشود، اخلاق خود و اطرافیان خودم زیبا و زیباتر شود.
سرشار کن از عشق، افقهای جهان را * در خلوت جانان، بنشان شور اذان را
چندی ست دچار تبم، ای یار نشان ده * سرچشمهی آرامش بعد از هیجان را.
#همنشین_خدا 118 ؛ تاریخچه اذان
به نام خداوند به یاد خداوند و برای خداوند
سلام به شما معلم عزیز. دعا میکنم لحظه لحظه زندگی من و شما سرشار از یاد خداوند باشد.
در این جلسه میخواهم تاریخچه اذان را با هم مرور کنیم.
اذان دو تاریخچه دارد ؛ تاریخچه دروغ و تاریخچه راست.
دروغگوها میگویند: پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله مدام ذهنشان مشغول بود و در فکر بودند که چگونه مردم را خبر کنند برای نماز جماعتِ اول وقت؟ بعضیها پیشنهاد دادند خُب شیپور مینوازیم ؛ حضرت فرمودند: این شیوه یهودیهاست برای خبر کردن عبادت.
بعضیها گفتند: خُب ناقوس مینوازیم پیامبر فرمودند: خُب این شیوه مسیحیهاست برای اعلام عبادت. همین طور که در فکر بودند « اُبیّ بنِ کَعب » یا « عبداللهِ بنِ زید » آمدند گفتند: یا رسول الله ما خواب دیدیم که در عالم خواب شخصی این جملات را میفرمود ـ همان جملات اذان ـ. بعد پیامبر با شنیدن خواب اینها خوشحال بلند شدند و فرمودند: با گفتن این جملات با صدای بلند مردم را برای نماز دعوت میکنیم. [4]
امام صادق علیه السلام فرمودند: این تاریخِ دروغ است. خداوند عزیزتر از آن است که جزئیات دینش را با خوابِ یک نفر به پیامبرش منتقل کند. [5]
فرمودند: ما اعتقاد داریم تک تک جزئیات احکام دین توسط وحی از خداوند به پیامبرش رسیده و حضرت تحریف کنندگان تاریخچه اذان را لعنت کردند.
اما تاریخِ درست چیست؟ در سفر معراج، پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله به آسمانها رفتند، آنجا وقت اذان که شد، جبرئیل اذان و اقامه گفتند و بعدش پیامبران و فرشتگان پشت سرِ رسول خداوند به نماز ایستادند. [6]
پس اولین مؤذن جبرئیل است در سفر معراج، در آسمانها.
بعداً که قرار شد در زمین هم اذان گفته شود جبرئیل نازل شد و در مکانی که پیامبر اکرم و امیرالمؤمنین علیهما السلام حاضر بودند دوباره جملات اذان را بیان فرمودند.
پیامبر اکرم از حضرت علی علیهما السلام پرسیدند: آیا جملات اذان را شنیدی؟ گفت بله.
فرمودند: پس بلال حبشی را خبر کن و این جملات را به او آموزش بده. که اولین مؤذّن در بین مسلمانها امیرالمؤمنین علیه السلام و دومین مؤذن بلالِ حبشی است. [7]
مواظب باشیم که دشمنان دین با تحریف تاریخ و احکام دین ما را از شیوه و روش پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله دور نکنند.
[1] امام صادق علیه السلام : مَن صَلّى بِأَذانٍ وإقامَةٍ، صَلّى خَلفَهُ صَفّانِ مِنَ المَلائِکةِ، ومَن صَلّى بِإِقامَةٍ بِغَیرِ أذانٍ صَلّى خَلفَهُ صَفٌّ واحِدٌ.
قُلتُ لَهُ : وکم مِقدارُ کلِّ صَفٍّ؟ قالَ : أقَلُّهُ ما بَینَ المَشرِقِ وَالمَغرِبِ، وأکثَرُهُ ما بَینَ السَّماءِ وَالأَرضِ. (شناخت نامه نماز، ج1، ص 238)
[2] امام صادق علیه السلام : أذِّن فی بَیتِک فَإِنَّهُ یطرُدُ الشَّیطان. (بحار الأنوار، ج 84 ص 163)
[3] الکافی، ج6، ص 309.
[4] محمدی ری شهری، حکمت نامه پیامبر اعظم «صلى الله علیه و آله و سلم»، ج9، ص 327، پژوهشى درباره چگونگى تشریع اذان.
[5] امام صادق علیه السلام : قَالَ : «مَا تَرْوِی هذِهِ النَّاصِبَةُ؟» فَقُلْتُ : جُعِلْتُ فِدَاک، فِیمَا ذَا؟ فَقَالَ : «فِی أَذَانِهِمْ وَ رُکوعِهِمْ وَ سُجُودِهِمْ». فَقُلْتُ : إِنَّهُمْ یقُولُونَ : إِنَّ أُبَی بْنَ کعْبٍ رَآهُ فِی النَّوْمِ، فَقَالَ : کذَبُوا، فَإِنَّ دِینَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ أَعَزُّ مِنْ أَنْ یرى فِی النَّوْمِ. (الکافی، ج3، ص 482)
[6] امام باقر علیه السلام : لَمَّا أُسْرِی بِرَسُولِ اللَّهِ صلی الله علیه و آله إِلَى السَّمَاءِ فَبَلَغَ الْبَیتَ الْمَعْمُورَ وَ حَضَرَتِ الصَّلَاةُ فَأَذَّنَ جَبْرَئِیلُ وَ أَقَامَ فَتَقَدَّمَ رَسُولُ اللَّهِ صلی الله علیه و آله وَ صَفَّ الْمَلَائِکةُ وَ النَّبِیونَ خَلْفَ مُحَمَّد. (الکافی، ج3، ص 302)
[7] امام صادق علیه السلام : لَمَّا هَبَطَ جَبْرَئِیلُ علیه السلام بِالْأَذَانِ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلی الله علیه و آله کانَ رَأْسُهُ فِی حَجْرِ عَلِی علیه السلام فَأَذَّنَ جَبْرَئِیلُ علیه السلام وَ أَقَامَ فَلَمَّا انْتَبَهَ رَسُولُ اللَّه قَالَ یا عَلِی سَمِعْتَ قَالَ نَعَمْ قَالَ حَفِظْتَ قَالَ نَعَمْ قَالَ ادْعُ بِلَالًا فَعَلِّمْهُ فَدَعَا عَلِی علیه السلام بِلَالًا فَعَلَّمَهُ. (الکافی، ج3، ص 302)