خداوند
ثواب جماعت [1]
نماز را كه خواند، برخاست و به جماعت نگريست. يكيك نمازگزاران را از نظر گذراند.
فرمود:
«گروهي از اهل مدينه را در ميان شما نميبينم. آنان را چه شده است؟ بيمارند يا عاجر؟»
گفتند:
«يا رسولَ الله، نه بيمارند و نه عاجز. نماز صبح را در خانههاي خود ميخوانند.»
فرمود:
«سوگند به خدا كه اگر ميدانستند چه فضيلت و ثوابي است در نماز جماعت، از بسترهاي خود برميخاستند و چهار دست و پا خود را به مسجد ميرساندند.»[2]
مهمتر از پيروزي[3]
مناظره با عمران صابئي، به حساسترين نقطة خود رسيده بود كه امام رضا(ع) روي به مأمون عباسي كرد و فرمود: اكنون وقت نماز است. من براي نماز ميروم و بازميگردم.
عمران كه ميپنداشت براي امام رضا(ع) هيچ چيز مهمتر از پيروزي در اين مناظره نيست، گفت: شگفتا! اكنون كه قلب مرا نرم و رام كردهايد، مناظره را رها ميكنيد؟ نماز را پس از مناظره هم ميتوان خواند. آيا نميدانيد كه اين مناظره، چه اندازه براي من و شما مهم است؟ من و خليفه را رها ميكنيد و ميرويد؟
امام(ع) كه از جاي برخاسته بود، فرمود: براي ما مسلمانان، چيزي مهمتر از عبادت خدا در وقتي كه او براي ما تعيين كرده است، نيست. نمازم را ميخوانم و به مناظره با تو بازميگردم.[4]
[1]. رضا بابايي ؛ نماز در حكايتها و داستانها ؛ ص 31
[2]. وسائل الشيعه، ج 5، ص 378.
[3]. رضا بابايي ؛ نماز در حكايتها و داستانها ؛ ص 39
[4]. عيون اخبار الرضا(ع)، ص 154.