#دوره_ذکرهای_نماز 10

يا مَنْ‏ ذِكْرُهُ‏ حُلْو ؛ به نام خدایی که یادش شیرین است.

سلام عرض می‌کنم خدمت شما معلمان عزیز.

جلسه دهم است که با موضوع «ذکرهای نماز» در خدمت شما هستیم.

در این جلسه می خواهیم بیان کنیم که اگر کسی یاد خدا را فراموش کند چه مشکلاتی برایش پیش خواهد آمد.

یک. قرآن می فرماید « وَ مَنْ أَعْرَضَ عَنْ ذِكْرِي فَإِنَّ لَهُ مَعِيشَةً ضَنْكاً » هر کس از یاد منِ خدا غفلت ورزد و فراموش کند مرا، زندگی تلخ و سختی خواهد داشت.

ممکن است خداوند به او ثروت قدرت، خونه، ماشین، همسر، فرزند و عمر طولانی بده اما از این ها آن لذتی را که باید ببرد، نمی‌برد.

مثلِ بهترین غذایی که ما به بیمار می‌دهیم ولی چون بیمار هست، می‌گوید این غذا تلخه، در حالی که ذائقه‌ی او تلخه.

همین غذا را به یک انسان سالم می دهیم، میخوره، بَه بَه و چَهچَه، می‌کند و لذت می‌برد.

انسان بی نهایت طلب است ؛ لذت و نعمت‌های بی نهایت را دوست دارد.

خداست که بی نهایت است و نعمت های خداست که بی نهایت است.

اگر انسان اعتقاد داشته باشد بعد از این عالَم، عالَم دیگری وجود دارد و آن عالَم، عالمِ بی نهایت است، قانع می‌شود،

اما اگر به دنیا دل ببندد چون دنیا کم و کوچک است، سیراب نمی‌شود و هر نعمتی را به دست میاره، دنبال نعمت بالاتر می‌رود

و غم و اضطراب اینکه هر لحظه ممکن است این نعمت ها را ازش بگیرند باعث می‌شود آن لذتی را که باید ببرد نبرد.

مثل اینکه یک خانه با تمام امکانات و با تمام لذت ها، در اختیار کسی قرار بدهند و بگویند برو لذت ببر.

ولی هر موقعی که من صدات زدم باید همه نعمتها را رها کنی هر چند در وسط لذت بردن هستی و کلید خانه رو تحویل بدی.

و این اضطراب اینکه هر لحظه ممکن این خانه رو ازش بگیرند باعث می‌شود آن لذتی را که باید ببرد، نبرد.

ما دو نوع عشق داریم :

یک. عشق هایی که وسیله اند، مثلاً پدری که فرزندش را می بوسد، یا به همسرش محبت می‌کند، یا به زیارت امام معصوم می رود، و در راه پیامبر عزیزمان جان می دهد، این ها وسیله ای است برای نزدیک شدن به خداوند.

عشقی که هدف نهایی هر انسانی هست که باید فقط و فقط خداوند تبارک و تعالی باشد.

اوست که نا محدود است و انسان بی نهایت طلب را می‌تواند سیراب کند.

مفضّل می‌گوید : از امام صادق علیه‌السلام پرسیدم، نظر شما درباره عشق چیست؟

حضرت فرمودند « قُلوبٌ خَلَت مِن ذِكرِ اللّه ِ فَأذاقَهَا اللّه ُ حُبَّ غَيرِهِ » قلب هایی هستند که از یاد خدا تهی شدند و آن قلب ها یاد خدا نمی‌کنند، به همین خاطر خداوند در داخل آن قلب ها محبت غیر خودش را قرار داده است. یعنی عشق اصلیِ این قلب ها غیر خداست.

اون ها به شدت زجر می‌کشند در دنیا، برای رسیدن به معشوق هایشان ؛ معشوق های خوراکی، پوشاکی و انسانی، وسیله نقلیه، خانه و... و بعد از اینکه به آنها می رسند اضطراب از دست دادن آن نعمت را دارند و این معشوق ها روحِ اونها رو سیراب نمی‌کند.

دو. روز قیامت « یَومُ الحَسرَة » هست یعنی روز حسرت و پشیمانی و ندامت.

در روایات آمده است وقت انسان فیلم عمرش را در روز قیامت می‌بیند و محاسبه اعمال می‌شود، از هر لحظه ای که در آن لحظه یاد خدا نبوده باشد، احساس پشیمانی می‌کند، که چه گنج بزرگی را از دست داده است.

پیامبر عزیزمان صلّی اللّه علیه و آله فرمودند : هر مجلسی که مردم دور هم جمع شوند و در آن مجلس یاد خدا و پیامبر نباشد و بر پیامبرش درود نفرستند، « كَانَ ذَلِكَ اَلْمَجْلِسُ حَسْرَةً وَ وَبَالاً عَلَيْهِمْ » در روز قیامت از حضور در آن مجلس احساس پشیمانی و ندامت خواهند کرد.

#دوره_ذکرهای_نماز 11

يا مَنْ‏ ذِكْرُهُ‏ حُلْو ؛ به نام خدایی که یادش شیرین است.

سلام عرض می‌کنم خدمت شما معلمان عزیز.

جلسه یازدهم است که با موضوع «ذکرهای نماز» در خدمت شما هستم.

همان‌طور که میدونید ما در نماز سه نوع خدا رو یاد می‌کنیم

یک. یاد عملی یا رفتاری.

می ایستیم در محضر پروردگار که بهش می‌گویند قیام.

خم می شویم که بهش می‌گویند رکوع، یعنی خدایا کوچکتم.

به زمین می افتیم و سجده میریم،یعنی خدایا زمین خورده ات هستم.

خداوند یاد خودش رو در این قالب بر ما واجب کرده است.

و اگر کسی بگه خدایا بر لب و قلبم یاد تو هست ولی این حرکات را انجام نمی‌دهم.

خداوند می فرماید دستور من را نافرمانی کردی و من رو به خشم در آوردی.

همان‌طور که یک فرمانده از سربازش می خواد که حرکات را انجام بده تا معلوم بشود که سرباز اوست، خداوند هم از ما این حرکات را خواسته انجام بدهیم تا معلوم بشود که بنده او هستیم و او فرمانده ماست.

در قرآن یاران پیامبر این‌گونه توصیف شدند که این حرکات را حتی ها در حضور مردم انجام می دهند.

« تَرَاهُمْ رُكَّعًا سُجَّدًا » سجده و رکوع آنها را دیگران می‌بینند.

و امام رضا علیه السلام فرمودند : علت اینکه سفارش شده ایم به نماز جماعت این است که « ظاهِراً مَكشُوفَاً مَشهُوداً » همه اهل عالم ببینند که ما بنده خدا هستیم و این بندگی رو در رفتار خودمون نشون می‌دهیم.

یک. یاد زبانی : ما در نمازمان جملاتی را باید بگیم،

سوره حمد بخونیم، ذکر رکوع، سجده، تشهد و قنوت را داشته باشیم.

سه. یاد قلبی : مغز و روح نماز همین یاد قلبی است.

قرآن می فرماید « أَقِمِ الصَّلاةَ لِذِكْرِي » در نماز آن حرکات رو و جملات رو بگو تا به مغز نماز یعنی یاد من برسی و قلب تو به یاد من باشد.

هر چقدر حضور قلب مون در نماز بیشتر باشد آثار و فواید نماز را بیشتر درک می‌کنیم.

یعنی رسیدن به آرامش که « أَلاَ بِذِکْرِ اللّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ »

دوری از فحشا و منکر که « إِنَّ الصَّلاةَ تَنْهى‌ عَنِ الْفَحْشاءِ وَ الْمُنْكَرِ »

و رسیدن به قرب خدا « وَ اسْجُدْ وَ اقْتَرِبْ » رو بیشتر درک می‌کنیم.

در روایات آمده یاد خدا شیرین است و این شیرینی را کسی بیشتر می‌تواند درک کنه که قلب او بیشتر به یاد خدا باشد.

#دوره_ذکرهای_نماز 12

يا مَنْ‏ ذِكْرُهُ‏ حُلْو ؛ به نام خدایی که یادش شیرین است.

سلام عرض می‌کنم خدمت شما معلمان عزیز.

جلسه دوازدهم هست که با موضوع «ذکرهای نماز» در خدمت شما هستم.

هدف بنده از ضبط این جلسات این بود که دیدم « ذکر زبانی» در سطح جامعه ما کمرنگ شده است.

برخی افراد با تصور اینکه « ذکر زبانی» در حضور دیگران، خودنمایی و ریا محسوب می‌شود در حضور مردم ذکر نمی‌گویند.

برخی افراد دیگر هم مؤمنی را که تسبیح در دستشان هست تحقیر و مسخره می‌کنند که :

تو جا نماز آب می کشی

به جای اینکه « ذکر زبانی» بگویی، قلبت به یاد خدا باشد، آدم باش ذکر هم نگفتی، نگفتی.

حالا می‌خواهیم چهار تا فایده « ذکر زبانی» را با هم دوره کنیم.

یک. « ذکر زبانی» مقدمه ذکر قلبی است.

یعنی ما با زبانمون به قلب و روح مون تلقین می‌کنیم که باید به یاد خدا باشد.

شاید به خاطر همین فایده اش باشد که آقا امیرالمؤمنین علیه السلام فرمودند « وَ افتَرَضَ مِن ألسِنَتِكُمُ الذِّكر » خداوند تبارک و تعالی بر زبان شما هم گفتن ذکر را واجب کرده است.

و مقدار واجبِ « ذکر زبانی» هر انسانی، آن جملاتی است که در نماز های پنجگانه اش می‌گوید.

دو. پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله فرمودند : یکی از صفات مؤمن است که « جَهوَرِيَّ الذِّكر » است یعنی با صدای بلند و رسا نام محبوبش یعنی الله را می‌برد حتی در حضور دیگران هم هیچ خجالت نمی کشد.

همان‌طور که طرفدارانِ یک تیم فوتبال با افتخار نام تیم محبوبشون را می‌برند و از اینکه در حضور دیگران نام تیمشان را ببرند خجالت نمی کشند، ما هم نباید از « ذکر زبانی» در حضور دیگران خجالت بکشیم.

سه. آقا امیرالمؤمنین علیه السلام فرمودند « یاد خدا به دو صورت است :

یاد زبانی چقدر نیکوست و چقدر پاداش بزرگی دارد « أحَدُهُما ذِكرُ اللّهِ و تَحميدُهُ، فَما أحسَنَهُ و أعظَمَ أجرَه‏ »

و یاد قلبی که سبب می‌شود هنگامی که انسان به گناه می رسد ترمز کند و وارد آن گناه نشود که البته یاد قلبی، بهتر و برتر از یاد زبانی است.

دقت کنیم امیرالمؤمنین علیه السلام نفرمودند که یاد قلبی خوب است و یاد زبانی بد است. ایشان فرمودند یاد زبانی خوب است و یاد قلبی از آن بهتر است.

پس یاد زبانی را دست کم نگیریم.

چهار. آقا پیامبر اکرم فرمودند : من به شما بگویم که تنبل ترینِ تنبلان امت من چه کسانی هستند ؟

« فَعَبدٌ صَحيحٌ فارِغٌ لا يَذكُرُ اللّهَ بِشَفَةٍ و لا بِلِسانٍ »

انسانی که صحیح است، بیماری ندارد، فارغ البال است، مَشغله ای ندارد و در این حالت که هست لب و زبان او به ذکر خدا باز نمی‌شود.

یعنی چی؟

یعنی وقتی انسان متوجه می‌شود که برای گفتن یک ذکرِ « سُبْحَانَ اللَّه » ‏ خداوند بیشتر از هر چه ماشین در کره زمین باشد و هر چه طلا در طلافروشی ها باشد و هر چه خانه در دنیا باشد به انسان پاداش می‌دهد، آن کسی که « ذکر زبانی» ندارد و این رو بر زبانش جاری نمی‌کند واقعاً تنبل هست که از این پاداش بزرگ و از این ثوابِ عظیم خودداری کرده است.