فصل سوم : بر پا داشتن نماز
فصل سوم : بر پا داشتن نماز
اقامه نماز
رسول اللَّه صلى الله عليه و آله: إنَّ المُؤمِنَ هِمَّتُهُ فِي الصَّلاةِ وَالصِّيامِ وَالعِبادَةِ.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: اهتمام مؤمن، به نماز و روزه و عبادت است.
شناخت نامه نماز ؛ ج 1؛ حدیث 147
رسول اللَّه صلى الله عليه و آله: لِيَكُن أكثَرُ هَمِّكَ الصَّلاةَ؛ فَإِنَّها رَأسُ الإِسلامِ بَعدَ الإِقرارِ بِالدّينِ.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: بيشتر همّ و غمت، نماز باشد كه آن، سرِ اسلام پس از پذيرش دين است.
شناخت نامه نماز ؛ ج 1؛ حدیث 149
الإمام الصادق عليه السلام: كونوا دُعاةً لِلنّاسِ بِغَيرِ ألسِنَتِكُم، لِيَرَوا مِنكُمُ الوَرَعَ وَالاجتِهادَ والصَّلاةَ وَالخَيرَ؛ فَإِنَّ ذلِكَ داعِيَةٌ.
امام صادق عليه السلام: مردم را با غير زبان هايتان دعوت كنيد. آنان بايد از شما پارسايى و تلاش و نماز و نيكى ببينند. اين، معناى دعوت حقيقى است.
بحار الانوار؛ ج 70 ؛ ص 303
رسول اللَّه صلى الله عليه و آله: حَسبُ الرَّجُلِ من دينِهِ كَثرَةُ مُحافَظَتِهِ عَلى إقامَةِ الصَّلَواتِ.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: مواظبت بسيار شخص بر انجام نمازها، براى ديندار بودنش كفايت مى كند.
شناخت نامه نماز ؛ ج 1؛ حدیث 160
صحيح ابن خزيمة عن شرحبيل بن حسنة: صَلّى رَسولُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله بِأَصحابِهِ، ثُمَّ جَلَسَ في طائِفَةٍ مِنهُم، فَدَخَلَ رَجُلٌ فَقامَ يُصَلّي، فَجَعَلَ يَركَعُ ويَنقُرُ في سُجودِهِ.
فَقالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه و آله: أتَرَونَ هذا؟ مَن ماتَ عَلى هذا ماتَ عَلى غَيرِ مِلَّةِ مُحَمَّدٍ؛ يَنقُرُ صَلاتَهُ كما يَنقُرُ الغُرابُ الدَّمَ. إنَّما مَثَلُ الَّذي يَركَعُ ويَنقُرُ في سُجودِهِ كَالجائِعِ لا يَأكُلُ إلَّا التَّمرَةَ وَالتَّمرَتَينِ، فَماذا تُغنِيانِ عَنهُ؟!
صحيح ابن خزيمة- به نقل از شرحبيل بن حسنه-: پيامبر خدا با يارانش نماز خواند و سپس ميان دسته اى از آنان نشست. مردى وارد شد و به نماز ايستاد و ركوع كرد؛ ولى سجودش، مانند نوك زدن پرنده بود.
پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «آيا او را مى بينيد؟ هر كس با اين وضعيت بميرد، به غير دين محمّد مرده است. در نمازش نوك مى زند، همان گونه كه كلاغ به خون نوك مى زند.
كسى كه ركوع مى كند و سجده اش مانند نوك زدن است، مثال گرسنه اى است كه تنها يكى دو خرما مى خورد. چه فايده اى براى او دارد؟».
مستدرک الوسائل ؛ ج 3؛ ص 39
الإمام الصادق عليه السلام: دَخَلَ رَسولُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله عَلى رَجُلٍ مِن أصحابِهِ وهُوَ يَجودُ بِنَفسِهِ، فَقالَ: يا مَلَكَ المَوتِ ارفُق بِصاحِبي فَإِنَّهُ مُؤمِنٌ. فَقالَ: أبشِر يا مُحَمَّدُ، فَإِنّي بِكُلِّ مُؤمِنٌ رَفيقٌ...
فَقالَ رَسولُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله: إنَّما يَتَصَفَّحُهُم في مَواقيتِ الصَّلاةِ، فَإِن كانَ مِمَّن يُواظِبُ عَلَيها عِندَ مواقيتِها، لَقَّنَهُ شَهادَةَ أن لا إلهَ إلَّااللَّهُ، وأنَّ مُحَمَّداً رَسولُ اللَّهِ، ونَحّى عَنهُ مَلَكُ المَوتِ إبليسَ.
امام صادق عليه السلام: پيامبر خدا بر مردى از يارانش كه در حال مرگ بود، وارد شد و فرمود:
«اى فرشته مرگ! با يارم مدارا كن كه او با ايمان است».
فرشته گفت: اى محمّد! خوش حال باش كه من با هر مؤمنى مدارا مى كنم...
سپس پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «فرشته مرگ در وقت هاى نماز به آنها سر مى كشد.
پس اگر از كسانى باشد كه در وقت نمازها بر آن مواظبت مى كنند، شهادتين (گواهى به يگانگى خدا و رسالت محمّد) را به او تلقين مى كند و ابليس را از او دور مى كند».
بحار الانوار؛ ج 6 ؛ ص 169
الإمام الباقر عليه السلام: لَمّا كَلَّمَ اللَّهُ موسَى بنَ عِمرانَ عليه السلام، قالَ موسى: ... إلهي! فَما جَزاءُ مَن صَلَّى الصَّلاةَ لِوَقتِها، لَم يَشغَلها عَن وَقتِها دُنيا؟ قالَ: يا موسى، اعطيهِ سُؤلَهُ، وابيحُهُ جَنَّتي.
امام باقر عليه السلام: موسى عليه السلام هنگام گفتگو با خداوند چنين گفت: خداى من! پاداشآن كس كه نماز را در وقتش خوانده و دنيا او را به خود مشغول نساخته است، چيست؟
خداوند فرمود: «اى موسى! آنچه را خواست، به او مى بخشم و بهشتم را بر او روا مى سازم».
بحار الانوار؛ ج 13 ؛ ص 328
عن إدريس القمّيّ: سَأَلتُ أبا عَبدِاللَّهِ عليه السلام عَنِ الباقِياتِ الصّالِحاتِ، فَقالَ: هِيَ الصَّلاةُ، فَحافِظوا عَلَيها. (الكهف : 46 الْمالُ وَ الْبَنُونَ زينَةُ الْحَياةِ الدُّنْيا وَ الْباقِياتُ الصَّالِحاتُ خَيْرٌ عِنْدَ رَبِّكَ ثَواباً وَ خَيْرٌ أَمَلا)
تفسير العيّاشى- به نقل از ادريس قمى-: از امام صادق عليه السلام در مورد نيكى هاى ماندگار پرسيدم. فرمود: «آن، نماز است. بر آن مواظبت ورزيد». (این آیه به آیه 46 سوره کهف اشاره دارد.)
بحار الانوار؛ ج 82 ؛ ص
الكافي عن زيد بن الصائغ: قُلتُ لِأَبي عَبدِاللَّهِ عليه السلام: ادعُ اللَّهَ لَنا، فَقالَ: اللَّهُمَّ ارزُقهُم صِدقَ الحَديثِ، وأداءَ الأَمانَةِ، وَالمُحافَظَةَ عَلَى الصَّلَواتِ.
الكافى- به نقل از زيد بن صائغ-: به امام صادق عليه السلام گفتم: برايمان به درگاه خدا دعايى كن.
فرمود: «خدايا! راستگويى، امانتدارى و مواظبت بر نمازها را روزى شان كن».
بحار الانوار؛ ج 89 ؛ ص 297
الإمام الصادق عليه السلام: امتَحِنوا شيعَتَنا عند ثلاثِ: عِندَ مَواقيتِ الصَّلاةِ كَيفَ مُحافَظَتُهُم عَلَيها؟ وعِندَ أسرارِهِم كَيفَ حِفظُهُم لَها عِندَ عَدُوِّنا؟ وإلى أموالِهِم كَيفَ مُواساتُهُم لِإِخوانِهِم فيها؟
امام صادق عليه السلام: پيروان ما را در وقت هاى نماز بيازماييد كه مواظبت بر نمازشان چگونه است؟ و هنگام رازدارى شان كه چگونه راز ما را نزد دشمنانمان نگاه مى دارند؟ و چگونه برادرانشان را در اموالشان سهيم مى كنند؟
بحار الانوار؛ ج 69 ؛ ص 149
الإمام الصادق عليه السلام: يُعرَفُ مَن يَصِفُ الحَقَّ بِثَلاثِ خِصالٍ: يُنظَرُ إلى أصحابِهِ مَن هُم؟
وإلى صَلاتِهِ كَيفَ هِيَ؟ وفي أيِّ وَقتٍ يُصلّيها؟
امام صادق عليه السلام: آن كه حق را وصف مى كند [و خود را پيرو آن مى داند ]، با سه ويژگى شناخته مى شود: به يارانش نگريسته مى شود كه كيان اند؟ و به نمازش كه چگونه است و كِى آن را مى خواند؟
بحار الانوار؛ ج 67 ؛ ص 302
الإمام الصادق عليه السلام: اختَبِروا إخوانَكُم بِخَصلَتَينِ، فَإِن كانَتا فيهِم وإلّا فَاعزُب ثُمَّ اعزُب ثُمَّ اعزُب: مُحافَظَةٍ عَلَى الصَّلَواتِ في مَواقيتِها، وَالبِرِّ بِالإِخوانِ فِي العُسرِ وَاليُسرِ.
امام صادق عليه السلام: برادرانتان را با دو ويژگى بيازماييد. اگر هر دو ويژگى در آنها بود، [چه بهتر] و گر نه دورى گزين [- يد]، دورى گزين [- يد]، دورى گزين [- يد]: مواظبت بر نمازها در وقت آن و نيكى به برادران در سختى و آسانى.
الکافی ؛ ج 2 ؛ ص 672
لقمان عليه السلام- لِابنِهِ-: يا بُنَيَّ، لا يَكُنِ الدّيكُ أكيَسَ مِنكَ وأكثَرَ مُحافَظَةً عَلَى الصَّلَواتِ؛ ألا تَراهُ عِندَ كُلِّ صَلاةٍ يُؤَذِّنُ لَها، بِالأَسحارِ يُعلِنُ بِصَوتِهِ وأنتَ نائِمٌ؟!
لقمان- خطاب به پسرش-: اى پسر عزيزم! خروس، زيرك تر و مواظبتش بر نماز از تو بيشتر نباشد! آيا نمى بينى كه هنگام نماز براى آن اذان مى گويد و در سحرها صدايش را آشكار مى كند، در حالى كه تو در خوابى؟!
ارشاد القلوب ؛ ص 72
الإمام عليّ عليه السلام: كانَ رَسولُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله مُنصِباً لِنَفسِهِ بَعدَ البُشرى لَهُ بِالجَنَّةِ مِن رَبِّهِ، فَقالَ عز و جل: «وَ أْمُرْ أَهْلَكَ بِالصَّلاةِ وَ اصْطَبِرْ عَلَيْها لا نَسْئَلُكَ رِزْقاً نَحْنُ نَرْزُقُكَ وَ الْعاقِبَةُ لِلتَّقْوى»، فَكانَ يَأمُرُ بِها أهلَهُ ويَصبِرُ عَلَيها نَفسَهُ.
امام على عليه السلام: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله خود را با خواندن نماز به رنج مى افكند، با آن كه مژده بهشت شنيده بود. چون خداوند سبحان فرمود: «و خانواده ات را به نماز فرمان ده و خود بر آن شكيبا باش. ما از تو روزى نمى خواهيم. ما به تو روزى مى دهيم، و فرجام [نيك] براى پرهيزگارى است»، پس خانواده اش را به آن فرمان مى داد و خود بر آن، شكيب مى ورزيد.
بحار الانوار؛ ج 33 ؛ ص 449