نماز 2
نشستن در محل نماز
رسول اللَّه صلى الله عليه و آله: مَن جَلَسَ في مُصَلّاهُ مِن صَلاةِ الفَجرِ إلى طُلوعِ الشَّمسِ، سَتَرَهُ اللَّهُ مِنَ النّارِ.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: هر كس از نماز صبح تا طلوع خورشيد در نمازگاهش بنشيند، خداوند، او را از آتش حفظ مى كند.
بحار الانوار؛ ج 86 ؛ ص 129
رسول اللَّه صلى الله عليه و آله: الثّابِتُ في مُصَلّاهُ في صَلاةِ الصُّبحِ حَتّى تَطلُعَ الشَّمسُ، أبلَغُ في طَلَبِ الرِّزقِ مِنَ الضّارِبِ فِي الأَمصارِ.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: آن كه پس از نماز صبح تا طلوع آفتاب در جايش مى مانَد، روزى اش بيشتر از كسى است كه در شهرها به دنبال آن راه مى افتد.
بحار الانوار؛ ج 85 ؛ ص 326
انتظار نماز
الإمام الصادق عليه السلام: قالَ رَسولُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله: الجُلوسُ فِي المَسجِدِ انتِظارَ الصَّلاةِ عِبادَةٌ ما لَم يُحدِث، قيلَ: يا رَسولَ اللَّهِ، وما يُحدِثُ؟ قالَ: الاغتِيابَ.
امام صادق عليه السلام: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «به انتظارِ نماز نشستن در مسجد، عبادت است، تا آن گاه كه حَدَثى از او سر نزند».
گفته شد: اى پيامبر خدا! چگونه حَدَثى؟ فرمود: «غيبت كردن».
بحار الانوار؛ ج 75 ؛ ص 220
الإمام عليّ عليه السلام: المُنتَظِرُ وَقتَ الصَّلاةِ بَعدَ الصَّلاةِ مِن زُوّارِ اللَّهِ عز و جل، وحَقٌّ عَلَى اللَّهِ تَعالى أن يُكرِمَ زائِرَهُ، و أن يُعطِيَهُ ما سَأَلَ.
امام على عليه السلام: آن كه رسيدن وقت نماز [ديگر] را پس از نمازى انتظار مى كشد، از زائران خداوند عزیز و جلیل است و بر خداوند متعال رواست كه زائرش را گرامى دارد و هر چه مى طلبد، به او بدهد.
بحار الانوار؛ ج 10 ؛ ص 113
فصل هفتم : قبولی نماز
اهمیت قبولی نماز
الإمام الصادق عليه السلام: الصَّلاةُ وُكِّلَ بِها مَلَكٌ لَيسَ لَهُ عَمَلٌ غَيرُها، فَإِذا فَرَغَ مِنها قَبَضَها ثُمَّ صَعِدَ بِها، فَإِن كانَت مَمّا تُقبَلُ قُبِلَت، وإن كانَت مِمّا لا تُقبَلُ قيلَ لَهُ: رُدَّها عَلى عَبدي، فَيَنزِلُ بِها حَتّى يَضرِبَ بِها وَجهَهُ، ثُمَّ يَقولُ: افٍّ لَكَ! ما يزالُ لَكَ عَمَلٌ يَعنيني.
امام صادق عليه السلام: فرشته اى به نماز گمارده شده كه كارى جز پرداختن به آن ندارد. هنگامى كه نمازگزار از نماز فارغ مى شود، فرشته آن را مى گيرد و به بالا مى برد. اگر از چيزهاى قبول شدنى باشد، پذيرفته مى گردد و اگر از نمازهاى غير قابل قبول باشد، به او گفته مى شود: «آن را به بنده ام باز گردان» و او آن را پايين مى آورد تا به صورت صاحبش بزند و سپس مى گويد: واى بر تو! همواره عمل تو، مرا به زحمت مى اندازد.
بحار الانوار؛ ج 84 ؛ ص 262
الإمام الصادق عليه السلام: اشغَل قَلبَكَ بِصَلاتِكَ؛ فَإِنَّهُ لا يُقبَلُ مِن صَلاتِكَ إلّاما أقبَلتَ عَلَيهِ مِنها بِقَلبِكَ، حَتّى إنَّهُ رُبَّما قُبِلَ مِن صَلاةِ العَبدِ رُبُعُها أو ثُلُثُها أو نِصفُها.
امام صادق عليه السلام: دلت را به نمازت مشغول بدار كه از نمازت، جز آنچه با دلت به آن توجّه داشته اى، پذيرفته نمى شود. حتّى گاه از نماز نمازگزار، يك چهارم و يك سوم و يك دوم آن پذيرفته مى شود.
بحار الانوار؛ ج 84 ؛ ص 224
عوامل قبولی نماز
كفاية الأثر عن أنس بن مالك: ... قالَ أبو ذَرٍّ : سَمِعتُهُ (النبی) يَقولُ لِعَلِيٍّ و لَهُما (الحسن و الحسین) : يا عَلِيُّ، وَاللَّهِ لَو أنَّ رَجُلًا صَلّى وصامَ حَتّى يَصيرَ كَالشَّنِّ البالي، إذاً ما نَفَعَ صَلاتُهُ وصَومُهُ إلّا بِحُبِّكُم.
كفاية الأثر- به نقل از انس بن مالك-: ... ابو ذر گفت: از رسول خدا شنيدم که به على و آن دو (امام حسین و امام حسین) مى فرمايد: «اى على! به خدا سوگند اگر مردى نماز بخواند و روزه بگيرد تا مانند مَشك كهنه گردد، نماز و روزه اش برايش سودى ندارد، جز آن كه شما را دوست داشته باشد».
بحار الانوار؛ ج 36 ؛ ص 301
الإمام الصادق عليه السلام: لا يُبالِي النّاصِبُ صَلّى أم زَنى، وهذِهِ الآيَةُ نَزَلَت فيهم: «عامِلَةٌ ناصِبَةٌ * تَصْلى ناراً حامِيَةً».
امام صادق عليه السلام: آن كه پرچم دشمنى [با اهل بيت عليهم السلام] را بر افراشته است، تفاوت نمى كند كه نماز بخواند يا زنا كند، و اين آيه در باره اين گونه افراد نازل شده است: «كار كرده و رنج [بيهوده] كشيده، در آتشى سوزان وارد مى شود». (بسیاری از مسلمانان محبت اهل بیت را دارند، ولی به حقانیت ولایت نرسیده اند و این با امثال خوارج که دشمن اهل بیت بوده اند تفاوت دارد؛ گروه دوم مستحق لعن هستند و گروه دوم مستحق دعا برای هدایت)
بحار الانوار؛ ج 8 ؛ ص 356
رسول اللَّه صلى الله عليه و آله: لا يَقبَلُ اللَّهُ صَلاةَ رَجُلٍ لا يُؤَدِّي الزَّكاةَ حَتّى يَجمَعَهُما، فَإِنَّ اللَّهَ تَعالى قَد جَمَعَهُما، فَلا تُفَرِّقوا بَينَهُما.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: خداوند عز و جل، نماز كسى را كه زكات نپردازد، نمى پذيرد تا آن گاه كه ميان هر دو جمع كند؛ چرا كه خداوند متعال، ميان آن دو، جمع كرده است. (در قرآن بارها آمده: «أَقِيمُوا الصَّلاةَ وَ آتُوا الزَّكاةَ» )، پس ميان آن دو، جدايى نَيندازيد.
شناخت نامه نماز ؛ ج 2؛ حدیث 882
الإمام الصادق عليه السلام: مَن شَرِبَ مُسكِراً لَم تُقبَل مِنهُ صَلاتُهُ أربَعينَ يَوماً؛ فَإِن ماتَ فِي الأَربَعينَ ماتَ ميتَةً جاهِلِيَّةً، وإن تابَ تابَ اللَّهُ عَلَيهِ.
امام صادق عليه السلام: هر كس مست كننده اى بنوشد، نمازش تا چهل روز قبول نمى شود و اگر در اين چهل روز بميرد، به مرگ جاهلى مرده است؛ ولى اگر (قبل از چهل روز) به سوى خدا باز گردد، خدا نيز به سوى او باز مى گردد. (در روایات یک صحت داریم و یک قبولی، اگر کسی شراب بخورد و پس از مستی نماز بخواند نمازش قبول است و دیگر نیازی به خواندن آن نیست و ترک کننده نماز محسوب نمی شود ولی اگر توبه نکند نباید منتظر پذیرش آن در درگاه الهی باشد)
وسائل الشیعه ؛ ج 17 ؛ ص 257