تباه كردن نماز
تباه كردن نماز
رسول اللَّه صلى الله عليه و آله: امَّتي عَلى أربَعَةِ أصنافٍ: صِنفٌ يُصَلّونَ ولكِنَّهُم في صَلاتِهِم ساهونَ، فَكانَ لَهُمُ الوَيلُ، والوَيلُ اسمُ دَرَكَةٍ مِن دَرَكاتِ جَهَنَّمَ، قالَ اللَّهُ تَعالى: «فَوَيْلٌ لِلْمُصَلِّينَ* الَّذِينَ هُمْ عَنْ صَلاتِهِمْ ساهُونَ»، وصِنفٌ يُصَلّونَ أحيانًا، ولا يُصَلّونَ أحيانًا، فَكان لَهُمُ الغَيُّ، والغَيُّ اسمُ دَرَكَةٍ مِن دَرَكاتِ جَهَنَّمَ، قالَ اللَّهُ تَعالى: «فَخَلَفَ مِنْ بَعْدِهِمْ خَلْفٌ أَضاعُوا الصَّلاةَ وَ اتَّبَعُوا الشَّهَواتِ فَسَوْفَ يَلْقَوْنَ غَيًّا»، وصِنفٌ لا يُصَلّونَ أبَدًا فَكانَ لَهُم سَقَرُ، وسَقَرُ اسمُ دَرَكَةٍ مِن دَرَكاتِ جَهَنَّمَ، قالَ اللَّهُ تَبارَكَ وتَعالى: «ما سَلَكَكُمْ فِي سَقَرَ* قالُوا لَمْ نَكُ مِنَ الْمُصَلِّينَ» (المدّثر: 42 و 43) ، وصِنفٌ يُصَلّون أبَدًا وهُم في صَلاتِهِم خاشِعونَ، قالَ اللَّهُ تَبارَكَ وتَعالى: «قَدْ أَفْلَحَ الْمُؤْمِنُونَ* الَّذِينَ هُمْ فِي صَلاتِهِمْ خاشِعُونَ» (المؤمنون: 1 و 2) .
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: امّت من، چهار دسته اند: دسته اى نماز مى گزارند؛ ولى در نمازشان غافل اند. براى اينان، «ويل» است و ويل، نام دركه اى از دركات دوزخ است.
خداوند متعال فرموده است: «پس ويل براى نمازگزاران است؛ آنان كه از نمازشان غافل اند».
دسته اى گاه نماز مى خوانند و گاه نمى خوانند. براى اينان، «غَى» است و غَى، نام دركه اى از دركات دوزخ است. خداوند متعال فرموده است: «آن گاه، پس از آنان، جانشينانى به جاى ماندند كه نماز را تباه ساختند و از هوسها پيروى كردند. پس به زودى [سزاى] گمراهى [خود] را خواهند ديد». دسته اى هيچ گاه نماز نمى خوانند. براى اينان، «سَقَر» است و سَقَر، نام دركه اى از دركات دوزخ است. خداوند متعال فرموده است: «چه چيزى شما را به سقر در آورد؟ گفتند: از نمازگزاران نبوديم». و دسته اى هميشه نماز مى خوانند و در نمازشان نيز فروتن اند. خداوند- تبارك و تعالى- فرموده است: «بى گمان، مؤمنان، رستگار شدند؛ آنان كه در نمازشان فروتن اند».
المواعظ العددية ؛ ص 211
الإمام الصادق عليه السلام:- في قَولِهِ تَعالى: «إِنَّ الصَّلاةَ كانَتْ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ كِتاباً مَوْقُوتاً» (نساء: 103) -: كِتابا ثابِتاً، ولَيسَ إن عَجَّلتَ قَليلًا أو أخَّرتَ قَليلًا بِالَّذي يَضُرُّكَ ما لَم تُضَيِّع تِلكَ الإِضاعَةَ، فَإِنَّ اللَّهَ عز و جل يَقولُ لِقَومٍ: «أَضاعُوا الصَّلاةَ وَ اتَّبَعُوا الشَّهَواتِ فَسَوْفَ يَلْقَوْنَ غَيًّا».
امام صادق عليه السلام- درباره سخن خداى متعال: «نماز بر مؤمنان، نوشته (واجب) شده است»-: يعنى نوشته اى حتمى [و نه تنگ و مضيّق] و اين گونه نيست كه اگر اندكى جلو و عقب كردى، ضررى به تو بزند تا آن جا كه به حدّ ضايع كردن نرسد، كه خداى عز و جل در باره اين قوم مى فرمايد: «نماز را تباه كردند و از شهوت ها پيروى نمودند. به همين زودى به گمراهى مى رسند».
بحار الأنوار: ج 82 ص 315
رسول اللَّه صلى الله عليه و آله: لا يَزالُ الشَّيطانُ ذَعِرًا مِنَ المُؤمِنِ ما حافَظَ عَلَى الصَّلواتِ الخَمسِ، فَإِذا ضَيَّعَهُنَّ تَجَرَّأَ عَلَيهِ فَأَدخَلَهُ فِي العَظائِمِ.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: همواره شيطان از انسانِ باايمان، هراسان است تا هنگامى كه بر نمازهاى پنجگانه مواظبت ورزد. پس هر گاه آنها را تباه كند، بر او جرئت مى يابد و او را در گناهان بزرگ وارد مى كند.
بحار الأنوار: ج 83 ص 14
رسول اللَّه صلى الله عليه و آله: إذا صُلِّيَتِ الصَّلاةُ لِوَقتِها، صَعِدَت ولَها نورٌ شَعشَعانيٌّ تُفتَحُ لَها أبوابُ السَّماءِ حَتّى تَنتَهِيَ إلَى العَرشِ، فَتَشفَعَ لِصاحِبِها وتَقولُ: «حَفِظَكَ اللَّهُ كَما حَفِظتَني»، وإذا صُلِّيَت في غَيرِ وَقتِها صَعِدَت مُظلِمَةً تُغلَقُ دونَها أبوابُ السَّماءِ، ثُمَّ تُلَفُّ كَما يُلَفُّ الثَّوبُ الخَلَقُ، ويُضرَبُ بِها وَجهُ صاحِبِها، فَتَقولُ: «ضَيَّعَكَ اللَّهُ كَما ضَيَّعتَني».
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: هنگامى كه نماز در وقتش خوانده شود، درخشان و كامل بالا مى رود و درهاى آسمان به رويش گشوده مى شوند تا به عرش مى رسد و براى صاحبش شفاعت مى كند و مى گويد: «خدا حفظت كند، آن گونه كه مرا حفظ كردى!» و هنگامى كه نماز در غير وقتش خوانده شود، تاريك بالا مى رود و درهاى آسمان به رويش بسته مى شوند و سپس مانند پارچه كهنه در هم پيچيده مى شود و به صورت صاحبش زده مى شود و مى گويد: «خدا تو را ضايع كند، آن گونه كه مرا ضايع كردى!».
إرشاد القلوب: ص 190
رسول اللَّه صلى الله عليه و آله: لا تُضَيِّعوا صَلاتَكُم، فَإِنَّ مَن ضَيَّعَ صَلاتَهُ حُشِرَ مَعَ قارونَ وهامانَ، وكانَ حَقًّا عَلَى اللَّهِ أن يُدخِلَهُ النّارَ مَعَ المُنافِقينَ، فَالوَيلُ لِمَن لَم يُحافِظ عَلى صَلاتِهِ وأداءِ سُنَّةِ نَبيِّهِ.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: نمازتان را تباه مكنيد، كه هر كس نمازش را تباه كند، با قارون و هامان محشور مى شود و سزاوار است كه خداوند، او را همراه با منافقان وارد آتش كند.
پس واى بر كسى كه بر نمازش و انجام سنّت پيامبرش مواظبت نورزيده است!
بحار الأنوار: ج 83 ص 14
عن أبي سلام العبديّ: دَخَلتُ عَلى أبي عَبدِ اللَّهِ عليه السلام فَقُلتُ لَهُ: ما تَقولُ في رَجُلٍ يُؤَخِّرُ الصَلاةَ مُتَعَمِّداً؟ قالَ لي: يَأتي هذا يَومَ القِيامَةِ مَوتوراً أهلَهُ ومالَهُ.
قالَ: فَقُلتُ: جُعِلتُ فِداكَ، وإن كانَ مِن أهلِ الجَنَّةِ؟! قالَ: نَعَم.
قُلتُ: فَما مَنزِلَتُهُ فِي الجَنَّةِ مَوتوراً أهلَهُ ومالَهُ؟ قالَ: يَتَضَيَّفُ أهلَها لَيسَ لَهُ فيها مَنزِلٌ.
ابو سلام عبدى : بر امام صادق عليه السلام وارد شدم و به او گفتم: چه مى گويى در باره فردى كه نماز را عمداً به تأخير مى اندازد؟ به من فرمود: «اين شخص روز قيامت، جدا از خانواده و دارايى اش مى آيد».
گفتم: فدايت شوم! حتّى اگر از بهشتيان باشد؟ فرمود: «آرى».
گفتم: منزلتش در حالت جدايى از خانواده و دارايى اش، چگونه است؟ فرمود: «مهمان بهشتيان است. در آن جا منزلى ندارد».
بحار الأنوار: ج 83 ص 29
الإمام الصادق عليه السلام: إنَّ العَبدَ إذا صَلَّى الصَّلاةَ في وَقتِها وحافَظَ عَلَيهَا، ارتَفَعَت بَيضاءَ نَقِيَّةً تَقولُ:
«حَفِظتَني حَفِظَكَ اللَّهُ»، وإذا لَم يُصَلِّها لِوَقتِها ولَم يُحافِظ عَلَيهَا، ارتَفَعَت سَوداءَ مُظلِمَةً تَقولُ: «ضَيَّعتَني ضَيَّعَكَ اللَّهُ».
امام صادق عليه السلام: بنده هنگامى كه نماز را در وقتش مى خواند و بر آن مواظبت مى ورزد، نمازش سپيد و پاكيزه بالا مى رود و مى گويد: «مرا حفظ كردى. خدا حفظت كند!» و هنگامى كه آن را در وقتش نخواند و بر آن مواظبت نورزد، سياه و تاريك بالا مى رود و مى گويد: «مرا تباه كردى. خدا تباهت كند!».
بحار الأنوار: ج 83 ص 9