76. امام صادق علیه السلام: زبان عربى را بیاموزید؛ زیرا كلام [و زبان‏] خداست كه با آن، با آفریدگانش سخن گفته است.

84. رسول اللَّه صلى الله علیه و آله: عَلَیكُم بِالقُرآنِ فَإِنَّهُ الشِّفاءُ النّافِعُ، وَالدَّواءُ المُبارَكُ، وعِصمَةٌ لِمَن تَمَسَّكَ بِهِ، ونَجاةٌ لِمَنِ اتَّبَعَهُ.

84. پیامبر خدا صلى الله علیه و آله: به قرآن، چنگ زنید؛ چرا كه شفابخشى سودمند و دارویى خجسته است، و نگهدار كسى است كه بدان چنگ زند، و نجات‏بخشِ كسى است كه از آن، پیروى كند.

«یا أَیهَا النَّاسُ قَدْ جاءَتْكُمْ مَوْعِظَةٌ مِنْ رَبِّكُمْ وَ شِفاءٌ لِما فِی الصُّدُورِ وَ هُدىً وَ رَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِینَ».[1]

«اى مردم! به یقین، براى شما از جانب پروردگارتان اندرزى، و درمانى براى آنچه در سینه‏هاست، و ره‏نمود و رحمتى براى ایمان آورندگان [به خدا] آمده است».

86. عنه صلى الله علیه و آله: إنَّ هذَا القُرآنَ هُوَ النّورُ المُبینُ ... وَالشِّفاءُ الأَشفى‏ ... مَنِ استَشفى‏ بِهِ شَفاهُ اللَّهُ.

86. پیامبر خدا صلى الله علیه و آله: این قرآن، نور روشنگر ... و شفابخش‏ترین درمان است .... هر كه از آن بهبود جوید، خداوند او را بهبود مى‏بخشد.

89. عنه علیه السلام: تَعَلَّمُوا القُرآنَ فَإِنَّهُ أحسَنُ الحَدیثِ، و تَفَقَّهوا فیهِ فَإِنَّهُ رَبیعُ القُلوبِ، وَ استَشفوا بِنورِهِ فَإِنَّهُ شِفاءُ الصُّدورِ.

89. امام على علیه السلام: قرآن بیاموزید؛ چرا كه نیكوترین سخن است، و در آن اندیشه كنید؛ چرا كه بهار دل‏هاست، و از نورش درمان بجویید؛ چرا كه درمان سینه‏هاست. (تاریکی، بیماری قلب است و قرآن نور می‌دهد)

90. عنه علیه السلام: اعلَموا أنَّهُ لَیسَ عَلى‏ أحَدٍ بَعدَ القُرآنِ مِن فاقَةٍ، و لا لِأَحَدٍ قَبلَ القُرآنِ مِن غِنىً، فَاستَشفوهُ مِن أدوائِكُم، وَاستَعینوا بِهِ عَلى‏ لَأوائِكُم‏[2]، فَإِنَّ فیهِ شِفاءً مِن أكبَرِ الدّاءِ؛ وهُوَ الكُفرُ وَالنِّفاقُ وَ الغَی وَ الضَّلالُ.

90. امام على علیه السلام: بدانید كه هیچ كس پس از [آموختن‏] قرآن، نیازمندى‏اى ندارد و هیچ كس، پیش از [آموختن‏] قرآن، بى‏نیاز نیست. پس بهبود دردهاى خود را از آن بخواهید و در سختى‏هایتان، از آن كمك بجویید؛ زیرا در قرآن، درمان بزرگ‏ترین دردهاست و آن، درد كفر و نفاق و انحراف و گم‏راهى است.

(استعانت از نماز و قرآن در مشکلات)

92. الإمام الصادق عن آبائه علیهم السلام: شَكا رَجُلٌ إلَى النَّبِی صلى الله علیه و آله وَجَعاً فی صَدرِهِ، فَقالَ صلى الله علیه و آله: استَشفِ بِالقُرآنِ، فَإِنَّ اللَّهَ عز و جل یقولُ: «وَ شِفاءٌ لِما فِی الصُّدُورِ».

92. امام صادق علیه السلام‏- به نقل از پدرانش علیهم السلام-: مردى از دردى كه در سینه داشت، به پیامبر صلى الله علیه و آله شكایت كرد. ایشان فرمود: «از قرآن، درمان بجوى؛ چرا كه خداوند عز و جل مى‏فرماید: «و درمانى است براى آنچه در سینه‏هاست»».

93. الإمام الصادق علیه السلام: القُرآنُ عَهدُ اللَّهِ إلى‏ خَلقِهِ، فَقَد ینبَغی لِلمَرءِ المُسلِمِ أن ینظُرَ فی عَهدِهِ، وَ أن یقرَأَ مِنهُ فی كُلِّ یومٍ خَمسینَ آیةً.

93. امام صادق علیه السلام: قرآن، سفارش خدا به آفریدگان خویش است. پس سزاوار است انسان مسلمان، در سفارش او بنگرد و روزى پنجاه آیه از آن را بخواند.

95. رسول اللَّه صلى الله علیه و آله: إنَّ هذَا القُرآنَ مَأدُبَةُ اللَّهِ، فَتَعَلَّموا مِن مَأدُبَتِهِ مَا استَطَعتُم.

95. پیامبر خدا صلى الله علیه و آله: این قرآن، سفره مهمانى خداست. پس تا مى‏توانید، از سفره مهمانى او، فرا گیرید.

102. عنه علیه السلام: كِتابُ اللَّهِ بَینَ أظهُرِكُم، ناطِقٌ لا یعیا لِسانُهُ، وبَیتٌ لا تُهدَمُ أركانُهُ.

102. امام على علیه السلام: كتاب خدا، در میان شماست. گویایى است كه زبانش [از گفتن،] خسته نمى‏شود، و خانه‏اى است كه پایه‏هایش فرو نمى‏ریزد.

107. الإمام زین العابدین علیه السلام: آیاتُ القُرآنِ خَزائِنُ، فَكُلَّما فُتِحَت خِزانَةٌ ینبَغی لَكَ أن تَنظُرَ ما فیها.

107. امام زین العابدین علیه السلام: آیه‏هاى قرآن، گنجینه اند. بنا بر این، هر گاه درِ گنجینه‏اى گشوده شد، سزاوار است كه به آنچه در آن است، بنگرى.

110. الإمام علی علیه السلام‏- فی نُزولِ القُرآنِ الكَریم-: ثُمَّ أنزَلَ عَلَیهِ الكِتابَ نوراً لا تُطفَأُ مَصابیحُهُ، و سِراجاً لا یخبو تَوقُّدُهُ، وَبَحراً لا یدرَكُ قَعرُهُ، ومِنهاجاً لا یضِلُّ نَهجُهُ ... وَ بَحرٌ لا ینزِفُهُ المُستَنزِفونَ، وعُیونٌ لا ینضِبُها الماتِحونَ.

110. امام على علیه السلام‏- در باره نازل شدن قرآن كریم-: سپس كتاب را بر او [رسول خدا صلى الله علیه و آله‏] فرو فرستاد، و آن، نورى است كه چلچراغ‏هایش خاموش نمى‏شوند. چراغى است كه شعله‏اش، فروكش نمى‏كند. دریایى است كه به ژرفایش نمى‏توان رسید. شاه‏راهى است كه پیمودنش [آدمى را] به گم‏راهى نمى‏كشانَد... دریایى است كه هر چه از آن آب بردارند، آبش تمام نمى‏شود، و چشمه‏هایى است كه هر اندازه از آنها آب كشند، خشك نمى‏شوند.

111. الإمام علی علیه السلام‏- فی فَضلِ القُرآنِ وأوصافِهِ-: وَاعلَموا أنَّهُ شافِعٌ مُشَفَّعٌ، وقائِلٌ (ماحِلٌ) مُصَدَّقٌ، وأنَّهُ مَن شَفَعَ لَهُ القُرآنُ یومَ القِیامَةِ شُفِّعَ فیهِ.

111. امام على علیه السلام‏- در فضیلت قرآن و اوصاف آن-: بدانید كه قرآن، میانجى‏اى است كه میانجیگرى‏اش پذیرفته است، و گوینده‏اى (شاكى‏اى) است كه سخنش تصدیق مى‏شود.

بدانید كه قرآن، در روز قیامت، براى هر كه میانجیگرى كند، میانجیگرى‏اش پذیرفته مى‏شود.

[1] یونس: 57.

[2] اللَّأْواءُ: الشدَّة وضیق المعیشة( النهایة: ج 4 ص 221« لَأْواء»).