قرآن 10
مجسّم شدن قرآن در روز قیامت
1160. الإمام الصادق علیه السلام: إذا جَمَعَ اللَّهُ عز و جل الأَوَّلینَ وَالآخِرینَ، إذا هُم بِشَخصٍ قَد أقبَلَ، لَم یرَ قَطُّ أحسَنُ صورَةً مِنهُ، فَإِذا نَظَرَ إلَیهِ المُؤمِنونَ- وهُوَ القُرآنُ- قالوا: هذا مِنّا، هذا أحسَنُ شَیءٍ رَأَینا، فَإِذَا انتَهى إلَیهِم جازَهُم، ثُمَّ ینظُرُ إلَیهِ الشُّهَداءُ حَتّى إذَا انتَهى إلى آخِرِهِم جازَهُم، فَیقولونَ: هذَا القُرآنُ فَیجوزُهُم كُلَّهُم، حَتّى إذَا انتَهى إلَى المُرسَلینَ فَیقولونَ: هذَا القُرآنُ فَیجوزُهُم، حَتّى ینتَهِىَ إلَى المَلائِكَةِ فَیقولونَ: هذَا القُرآنُ فَیجوزُهُم، ثُمَّ ینتَهی حَتّى یقِفَ عَن یمینِ العَرشِ، فَیقولُ الجَبّارُ: وعِزَّتی وجَلالی وَارتِفاعِ مَكانی، لَاكرِمَنَّ الیومَ مَن أكرَمَكَ، ولَاهینَنَّ منَ أهانَكَ.
1160. امام صادق علیه السلام: چون خداوند عز و جل اوّلین و آخرینِ خلایق را [در محشر] گرد آورْد، ناگاه شخصى را- كه زیباروتر از او هرگز دیده نشده است- مىببینند كه مىآید. مؤمنان با دیدن او- كه همان قرآن است- مىگویند: این از ماست. او زیباترین موجودى است كه دیدهایم.
قرآن چون به مؤمنان مىرسد، از ایشان مىگذرد. سپس شهدا به او مىنگرند، تا این كه به آخرین نفر ایشان مىرسد و از آنها نیز مىگذرد. شهدا مىگویند: این، قرآن است. قرآن از آنها نیز مىگذرد تا به پیامبران مُرسَل مىرسد. آنها نیز مىگویند: این، قرآن است. قرآن از آنها هم مىگذرد و به فرشتگان مىرسد. فرشتگان مىگویند: این، قرآن است. قرآن از ایشان هم مىگذرد تا به سمت راست عرش مىرسد و در آن جا قرار مىگیرد. خداوندِ جبّار مىفرماید: «به عزّت و جلالم و بلندىِ جایگاهم، سوگند كه هر كس تو را [در دنیا] گرامى داشته است، امروز گرامىاش مىدارم و هر كس تو را خوار داشته است، خوارش مىدارم».
فضیلت مجالس قرآن
ثواب خواندن قرآن
«إِنَّ الَّذِینَ یتْلُونَ كِتابَ اللَّهِ وَ أَقامُوا الصَّلاةَ وَ أَنْفَقُوا مِمَّا رَزَقْناهُمْ سِرًّا وَ عَلانِیةً یرْجُونَ تِجارَةً لَنْ تَبُورَ* لِیوَفِّیهُمْ أُجُورَهُمْ وَ یزِیدَهُمْ مِنْ فَضْلِهِ إِنَّهُ غَفُورٌ شَكُورٌ».[1]
«در حقیقت، كسانى كه كتاب خدا را مىخوانند و نماز بر پا مىدارند و از آنچه بِدیشان روزى دادهایم، نهان و آشكارا انفاق مىكنند، امید به تجارتى بستهاند كه هرگز زوال نمىپذیرد. تا پاداششان را تمام بِدیشان عطا كند و از فزونبخشىِ خود در حقّ آنان بیفزاید كه او آمرزنده حقشناس است».
1168. عنه صلى الله علیه و آله: قِراءَةُ القُرآنِ فی غَیرِ الصَّلاةِ أفضَلُ مِنَ التَّكبیرِ وَالتَّسبیحِ.[2]
1168. پیامبر خدا صلى الله علیه و آله: خواندن قرآن در غیر نماز، فضیلتش بیشتر از ذكر «اللَّه أكبر» و «سبحان اللَّه» است.
1169. عنه صلى الله علیه و آله- لِسَلمانَ-: یا سَلمانُ، عَلَیكَ بِقِراءَةِ القُرآنِ، فَإِنَّ قِراءَتَهُ كَفّارَةٌ لِلذُّنوبِ، وَ سُترَةٌ مِنَ النّارِ، وأمانٌ مِنَ العَذابِ.
1169. پیامبر خدا صلى الله علیه و آله- به سلمان-: اى سلمان! بر تو باد خواندن قرآن؛ زیرا خواندن آن، كفّاره گناهان، پوششى در برابر آتش دوزخ، و مایه ایمنى از عذاب است.
1170. عنه صلى الله علیه و آله- أیضاً-: یا سَلمانُ، المُؤمِنُ إذا قَرَأَ القُرآنَ فَتَحَ اللَّهُ عَلَیهِ أبوابَ الرَّحمَةِ.
1170. پیامبر خدا صلى الله علیه و آله- به سلمان-: اى سلمان! مؤمن هر زمان كه قرآن بخواند، خداوند، درهاى رحمت را برایش مىگشاید.
1175. الإمام الباقر علیه السلام: مَن قَرَأَ القُرآنَ قائِماً فی صَلاتِهِ كَتَبَ اللَّهُ لَهُ بِكُلِّ حَرفٍ مِئَةَ حَسَنَةٍ، ومَن قَرَأَهُ فی صَلاتِهِ جالِساً كَتَبَ اللَّهُ لَهُ بِكُلِّ حَرفٍ خَمسینَ حَسَنَةً، ومَن قَرَأَهُ فی غَیرِ صَلاتِهِ كَتَبَ اللَّهُ لَهُ بِكُلِّ حَرفٍ عَشرَ حَسَناتٍ.
1175. امام باقر: هر كس قرآن را در نمازش در حالت ایستاده بخواند، خداوند به ازاى هر حرفى، صد حَسَنه (پاداش) براى او مىنویسد و هر كس آن را در نمازش در حالت نشسته بخواند، خداوند به ازاى هر حرفى، پنجاه حسنه برایش مىنویسد و هر كس آن را در غیر نمازش بخواند، خداوند به ازاى هر حرفى، ده حسنه براى او مىنویسد.
خواندن قرآن در شب، بویژه در شب جمعه
1184. الإمام علی علیه السلام: لِیكُن سَمیرُكَ القُرآنَ.
1184. امام على علیه السلام: همصحبت شبانهات را قرآن قرار ده.
1185. تأویل الآیات الظاهرة عن زید الشحّام: كُنتُ عِندَ أبی عَبدِ اللَّهِ علیه السلام لَیلَةُ جُمُعَةٍ، فَقالَ لی:
اقرَأ، فَقَرَأتُ، ثُمَّ قالَ لی: اقرَأ فَقَرَأتُ، ثُمَّ قالَ لی: یا شَحّامُ، اقرَأ فَإِنَّها لَیلَةُ قُرآنٍ.
1185. تأویل الآیات- به نقل از زید شَحّام-: شب جمعهاى نزد امام صادق علیه السلام بودم كه به من فرمود: «قرآن بخوان». من خواندم. دوباره فرمود: «بخوان»، و من خواندم. سه باره فرمود: «اى شحّام! بخوان؛ زیرا امشب، شب قرآن است».
بهار قرآنخوانى
1189. الإمام الباقر علیه السلام: لِكُلِّ شَیءٍ رَبیعٌ، و رَبیعُ القُرآنِ شَهرُ رَمَضانَ.
1189. امام باقر: هر چیزى بهارى دارد و بهار قرآن، ماه رمضان است.
1192. الإقبال عن علی بن المغیرة عن أبی الحسن علیه السلام ، قال: قُلتُ لَهُ: إنَّ أبی سَأَلَ جَدَّكَ علیه السلام عَن خَتمِ القُرآنِ فی كُلِّ لَیلَةٍ، فَقالَ لَهُ: «فی شَهرِ رَمَضانَ،- قالَ:- افعَل فیهِ مَا استَطَعتَ». فَكانَ أبی یختِمُهُ أربَعینَ خَتمَةً فی شَهرِ رَمَضانَ، ثُمَّ خَتَمتُهُ بَعدَ أبی فَرُبَّما زِدتُ ورُبَّما نَقَصتُ، وإنَّما یكونُ ذلِكَ عَلى قَدرِ فَراغی وشُغلی ونَشاطی وكَسَلی، فَإِذا كانَ یومُ الفِطرِ جَعَلتُ لِرَسولِ اللَّهِ صلى الله علیه و آله خَتمَةً ولِفاطِمَةَ علیها السلام خَتمَةً ولِلأَئِمَّةِ علیهم السلام خَتمَةً حَتَّى انتَهَیتُ إلَیكَ فَصَیرتُ لَكَ واحِدَةً مُنذُ صِرتُ فی هذِهِ الحالِ، فَأَی شَیءٍ لی بِذلِكَ؟
قالَ: «لَكَ بِذلِكَ أن تَكونَ مَعَهُم یومَ القِیامَةِ».
قُلتُ: اللَّهُ أكبَرُ! فَلی بِذلِكَ؟ قالَ: «نَعَم»- ثَلاثَ مَرّاتٍ-.
1192. الإقبال- به نقل از على بن مغیره-: به ابو الحسن علیه السلام[3] گفتم: پدرم از جدّ تو درباره ختم قرآن در هر شب پرسید و وى به او فرمود: «در ماه رمضان، هر چه مىتوانى، ختم كن». از این رو پدرم در ماه رمضان، چهل قرآن ختم مىكرد. من نیز پس از پدرم، قرآن ختم مىكنم؛ گاهى بیشتر و گاهى كمتر. این، به خاطر فراغت یا گرفتارى، نشاط و یا بىحالى من است. پس چون عید فطر مىشود، یك ختم براى پیامبر خدا، یك ختم براى فاطمه علیها السلام و یك ختم هم براى امامان علیهم السلام قرار مىدهم تا به شما برسم و یك ختم هم براى شما قرار مىدهم، از وقتى كه در این حال قرار گرفتهام.
من در مقابل این، چه پاداشى دارم؟
فرمود: «پاداش تو براى این كار، آن است كه در قیامت با آنان باشى».
گفتم: اللَّه أكبر! من چنین پاداشى دارم؟ سه بار فرمود: «آرى».
[1] فاطر: 29 و 30.
[2] شعب الإیمان: ج 2 ص 413 ح 2243 عن عائشة.
[3] ظاهراً مقصود، امام كاظم علیه السلام است؛ چون على بن مغیره- كه در روایت، از او یاد شده- از اصحاب امامصادق علیه السلام است[ و مىتوانسته از امام هفتم روایت كند].