3- شرط اخلاقى: تقوا

داستان فرزندان آدم در قرآن آمده است. هر دو قربانى كردند. قربانى يكى پذيرفته شد و ديگرى نه. خدا مى ‏فرمايد: «إِنَّمَا يَتَقَبَّلُ اللَّهُ مِنَ الْمُتَّقِينَ» «مائده، آيه 27» خدا تنها از اهل تقوا مى‏پذيرد.

شخصى هنگام عبور از بازار، دو قرص نان سرقت كرد و دو انار از مغازه‏اى ديگر. سپس آن انار و نان را به فقير داد. به او گفتند: اين چه كارى است؟ گفت: خداوند هر گناه را يك كيفر ولى ثواب را ده برابر پاداش مى ‏دهد. من با آن دو نان و دو انار، چهار گناه كردم ولى به فقير كه دادم، چهل ثواب بردم. چهار گناه از چهل ثواب كه كم شود، سى و شش ثواب باقى مى‏ماند.

به او گفتند: پاداش ده برابر، براى كسى است كه كارش بر اساس تقوا باشد. انفاق از مال غصبى پاداش ندارد. مگر نخوانده‏اى كه: «إِنَّمَا يَتَقَبَّلُ اللَّهُ مِنَ الْمُتَّقِينَ»!

4- شرط اقتصادى: اداى حق مردم‏

امام رضا عليه السلام مى ‏فرمايد: «مَنْ صَلّى‏ و لم يُزَكِ لَمْ تُقْبَلْ صَلوتُه» «بحارالانوار، ج 96، ص 12» هر كس نماز بخواند ولى زكات نپردازد، نمازش قبول نمى ‏شود.

در حديث ديگرى امیرالمؤمنین عليه السلام به كميل مى ‏فرمايد: هر گاه غذاى تو از راه حلال و درآمد صحيح نباشد، خداوند، تسبيح گفتن و شكر كردن تو را قبول نمى ‏كند. «سفينةالبحار، ج 1، واژه حلّ»

(صفحه 55)

5- شرط اجتماعى: خيرخواهى نسبت به ديگران‏

هر سخن و عملى كه به گسستن روابط خوب منجر شود مثل «غيبت»، «قطع رابطه»، «بد خلقى» و ... از اوصاف و اعمالى هستند كه موجب قبول نشدن عبادت مى ‏شوند.

رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «مَنِ اغْتابَ مُسْلِماً اوْ مُسْلِمةً لَمْ يَقْبَلِ اللَّهُ صَلاتَهُ وَ لاصِيامَهُ ارْبَعينَ يَوماً وَلَيْلَةً الّا انْ يَغْفِرَ لَه صاحِبهُ» «جامع السعادات، ج 2، ص 234» كسى كه غيبت زن و مرد مسلمانى را بكند، تا چهل روز نماز و روزه‏اش را خدا نمى‏پذيرد، مگر آنكه آن شخص، او را ببخشد.

و نيز، آن حضرت فرمود: «يا اباذَر! اياكَ وَ هِجْرانَ اخيكَ، فَانَّ الْعَمَلَ لا يُتَقَبَّلُ مَعَ الْهِجْرانِ» «مكارم الاخلاق، ص 554 » اى ابوذر! از دورى و قطع رابطه با برادر دينى بپرهيز، چرا كه عمل اين گونه اشخاص پذيرفته نيست.

امام صادق عليه السلام مى ‏فرمايد: «لا يَقْبَلُ اللّهُ مِنْ مُؤمِنٍ عَملًا وَ هُوَ مُضْمِرٌ عَلى‏ اخيِه سُوءً» «اصول كافى، ج 2، ص 361» هر مؤمنى كه نسبت به برادر دينى‏اش، نيّت بدى داشته باشد، خداوند عمل او را قبول نمى ‏كند.

و نيز، آن حضرت فرمود: «انَّ سُوء الخُلقِ يُفْسِدُ العَمَلَ كَما يُفْسِد الخِّلُ العَسَلَ» «اصول كافى، ج 2، ص 321» بد اخلاقى با مردم، چنان عمل را فاسد مى ‏كند، كه سركه، عسل را.

(صفحه 55)

6- شرط خانوادگى: خوشرفتارى‏

پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله فرموده است: «مَنْ كانَ لَهُ امْرئةٌ تُوذيهِ لَم يَقْبَلِ اللَّهُ صَلاتَها وَ لا حَسَنَةً مِنْ عَمَلِها ... وَ عَلَى الرَّجُل مِثْلُ ذلِكَ» «وسائل‏الشيعه، ج 14، ص 116» هر كس زن بد رفتار و اذيت كننده‏اى داشته باشد، خداوند نماز و كارهاى نيك آن زن را نمى‏پذيرد. (مرد نيز همچنين است)

امام صادق عليه السلام فرمود: «مَنْ نَظَر الى أبَويهِ نَظَرَ ماقتٍ وَ هُما ظالِمانِ لَهُ لَم يَقْبَلِ اللّهُ لَهُ صَلاةً» «اصول كافى، ج 2، ص 349» نماز فرزندانى كه با خشم به پدر و مادر خود نگاه مى‏كنند قبول نمى ‏شود، گر چه والدين، نسبت به آنان كوتاهى و ظلمى كرده باشند.

(صفحه 55)

نشان قبولى‏

قرآن، ثمره نماز را، باز داشتن از فحشاء و منكر مى‏داند «إِنَّ الصَّلَوةَ تَنْهَى‏ عَنِ الْفَحْشَآءِ وَالْمُنكَرِ» «عنكبوت، آيه 45»

امام صادق عليه السلام مى ‏فرمايد: «مَنْ اَحَبَّ اَنْ يَعْلَمَ اقُبِلَتْ‏ صَلاتُه امْ لَمْ تُقْبَل، فَلْينظُر هَلْ مَنَعتْهُ صَلاتُه عَنِ الْفَحشاءِ وَالمنكر؟ فَبقَدرِ ما ضَعَتْهُ قُبِلَتْ مِنه» «بحارالانوار، ج 82، ص 198» هر كس دوست دارد بداند نمازش قبول شده يا نه، ببيند كه آيا نمازش او را از گناه و زشتى باز داشته يا نه؟ پس به هر قدر كه نمازش او را از گناه باز داشته، به همان اندازه نمازش قبول شده است.

(صفحه 60)