ادعیه
رسول اللّه صلى الله عليه و آله: ما تَوَطَّنَ رَجُلٌ مُسلِمٌ المَساجِدَ لِلصَّلاةِ وَ الذِّكرِ، إلّا تَبَشبَشَ اللّهُ لَهُ كَما يَتَبَشبَشُ أهلُ الغائِبِ بِغائِبِهِم إذا قَدِمَ عَلَيهِم.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: هيچ مسلمانى مساجد را براى نماز و ياد خدا، كاشانه خود قرار نمىدهد، مگر آن كه خداوند، شادمان مىشود، همچون شادمانىِ بستگان مسافر دورمانده از جمع، در زمان بازگشت به ميان آنان.
فرهنگ نامه مسجد؛ حدیث 120
رسول اللّه صلى الله عليه و آله: مَن ألِفَ المَسجِدَ ألِفَهُ اللّهُ.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: هر كه با مسجد انس گيرد، خداوند با وى انس مىگيرد.
فرهنگ نامه مسجد؛ حدیث 121
رسول اللّه صلى الله عليه و آله: إنَّ لِلمَساجِدِ أوتادا؛ المَلائِكَةُ جُلَساؤُهُم، إذا غابُوا افتَقَدوهُم، و إن مَرِضوا عادوهُم، و إن كانوا في حاجَةٍ أعانوهُم.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: براى مسجدها ميخهايى است كه فرشتگان، همنشين آنهايند. هرگاه غايب شوند، آنان را مىجويند و اگر بيمار شوند، به عيادتشان مىروند و اگر نيازى داشته باشند، يارىشان مىكنند. (درباره همدم و ملازم مسجد، دو واژه« ميخ مسجد» و« كبوتر مسجد» به كار مىرود، ليكن تعبير كردن به ميخ، بليغتر است؛ زيرا كبوتر پرواز مىكند و جا به جا مىشود، ليكن ميخ، همواره پا بر جاست.)
بحار الأنوار: ج 83 ص 373
الإمام عليّ عليه السلام في ذِكرِ حَديثِ مِعراجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه و آله: قالَ اللّهُ تَعالى: ... يا أحمَدُ، لَيسَ كُلُّ مَن قالَ: «احِبُّ اللّهَ» أحَبَّني، حَتّى ... يَتَّخِذَ المَسجِدَ بَيتا.
امام على عليه السلام در بيان حديث معراج پيامبر صلى الله عليه و آله: خداى متعال فرمود: «... اى احمد! چنين نيست كه هر كس بگويد:" خدا را دوست دارم"، مرا دوست داشته باشد تا آن كه ... مسجد را خانه [ى خود] بگُزيند».
بحار الأنوار: ج 77 ص 30
رسول اللّه صلى الله عليه و آله: الأَبعَدُ فَالأَبعَدُ مِنَ المَسجِدِ، أعظَمُ أجرا.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: هر كه از مسجد دورتر باشد، [وقتى به مسجد مىرود] پاداش بيشترى خواهد داشت.
فرهنگ نامه مسجد؛ حدیث 130
رسول اللّه صلى الله عليه و آله فِي الحَديثِ القُدسِيِّ: قالَ اللّهُ تَبارَكَ و تَعالى: ... ألا بَشِّرِ المَشّائينَ فِي الظُّلُماتِ إلَى المَساجِدِ بِالنّورِ السّاطِعِ يَومَ القِيامَةِ.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله در بيان سخن خداوند: خداوند تبارك و تعالى مىفرمايد: «هان! راهيان هميشگى مسجدها در تاريكىها را به نور تابنده روز رستاخيز، مژده ده».
بحار الأنوار: ج 84 ص 14
رسول اللّه صلى الله عليه و آله: مَن صَلَّى المَغرِبَ و صَلاةَ العِشاءِ الآخِرَة و صَلاةَ الغَداةِ فِي المَسجِدِ في جَماعَةٍ، فَكَأَنَّما أحيَا اللَّيلَ كُلَّهُ.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: هر كس نماز مغرب و عشا و نماز صبح را در مسجد، به جماعت بخواند، گويا تمام آن شب را زنده داشته است.
بحار الأنوار: ج 69 ص 369
الإمام عليّ عليه السلام: صَلاةٌ في بَيتِ المَقدِسِ ألفُ صَلاةٍ، و صَلاةٌ فِي المَسجِدِ الأَعظَمِ مِئَةُ صَلاةٍ، و صَلاةٌ في مَسجِدِ القَبيلَةِ خَمسٌ و عِشرونَ صَلاةً، و صَلاةٌ في مَسجِدِ السّوقِ اثنَتَا عَشرَةَ صَلاةً، و صَلاةُ الرَّجُلِ في بَيتِهِ وَحدَهُ صَلاةٌ واحِدَةٌ.
امام على عليه السلام: يك نماز در بيت المقدّس، [برابر با] يك هزار نماز است و يك نماز در مسجد جامع، [برابر با] يكصد نماز است و يك نماز در مسجد محلّه، [برابر با] بيست و پنج نماز است و يك نماز در مسجد بازار، [برابر با] دوازده نماز است و نماز گزاردن به تنهايى و در خانه، يك نماز به شمار مىآيد.
بحار الأنوار: ج 84 ص 15
الإمام الصادق عليه السلام فيما يَنبَغي فِعلُهُ فِي المَساجِدِ: صَلّوا مِنَ المَساجِدِ في بِقاعٍ مُختَلِفَةٍ، فَإِنَّ كُلَّ بُقعَةٍ تَشهَدُ لِلمُصَلّي عَلَيها يَومَ القِيامَةِ.
امام صادق عليه السلام در بيان آنچه كه انجام دادنش در مساجد، سزاوار است: در ميان مسجدها، اينجا و آنجا به نماز بِايستيد؛ زيرا در روز رستاخيز، هر مكانى براى نمازگزارِ بر خود، گواهى مىدهد.
بحار الأنوار: ج 83 ص 384
الإمام الصادق عليه السلام: صَلاةُ الرَّجُلِ في مَنزِلِهِ جَماعَةً تَعدِلُ أربَعا و عِشرينَ صَلاةً، و صَلاةُ الرَّجُلِ جَماعَةً فِي المَسجِدِ تَعدِلُ ثَمانياً و أربَعينَ صَلاةً مُضاعَفَةً فِي المَسجِدِ، و إنَّ الرَّكعَةَ فِي المَسجِدِ الحَرامِ ألفُ رَكعَةٍ في سِواهُ فِي المَساجِدِ، و إنَّ الصَّلاةَ فِي المَسجِدِ فَردا بِأَربَعٍ و عِشرينَ صَلاةً.
امام صادق عليه السلام: نماز آدمى در خانهاش به جماعت، برابر با بيست و چهار نماز است و نمازش در مسجد به جماعت، برابر با چهل و هشت نماز است؛ يعنى نماز در مسجد، دو چندان است. همچنين يك ركعت [نماز گزاردن] در مسجد الحرام، برابر با هزار ركعت در ديگر مساجد است و نماز گزاردن به تنهايى در مسجد، برابر با بيست و چهار نماز است.
بحار الأنوار: ج 83 ص 367
الإمام الصادق عليه السلام: جاءَ رَجُلٌ إلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه و آله فَقالَ: مَن خَيرُ أهلِ المَسجِدِ؟ فَقالَ: أكثَرُهُم للّهِ ذِكرا.
امام صادق عليه السلام: مردى نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و گفت: بهترينِ اهل مسجد، كيست؟ فرمود: «كسى كه بيشتر خدا را ياد كند».
بحار الأنوار: ج 93 ص 161
الإمام الصادق عليه السلام لِمِسمَعٍ: يا مِسمَعُ، ما يَمنَعُ أحَدُكُم إذا دَخَلَ عَلَيهِ غَمٌّ مِن غُمومِ الدُّنيا أن يَتَوَضَّأَ، ثُمَّ يَدخُلَ مَسجِدَهُ و يَركَعَ رَكعَتَينِ فَيَدعُوَ اللّهَ فيهِما؟ أما سَمِعتَ اللّهَ يَقولُ: «وَ اسْتَعِينُوا بِالصَّبْرِ وَ الصَّلاةِ» (البقرة: 45).
امام صادق عليه السلام به مِسمَع: اى مِسمَع! چه چيز، هر يك از شما را باز مىدارد كه چون غمى از غمهاى دنيا بر او وارد مىگردد، وضو بگيرد، سپس به مسجد بيايد و دو ركعت نماز بگزارد و در آن، خدا را بخواند؟ آيا نشنيدهاى كه خداوند مىفرمايد: «از شكيبايى و نماز، مدد جوييد»؟».
بحار الأنوار: ج 91 ص 348
الإمام الصادق عليه السلام: قالَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: لا صَلاةَ لِمَن لا يُصَلّي فِي المَسجِدِ مَعَ المُسلِمينَ إلّا مِن عِلَّةٍ.
و قالَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: لا غيبَةَ إلّا لِمَن صَلّى في بَيتِهِ و رَغِبَ عَن جَماعَتِنا، و مَن رَغِبَ عَن جَماعَةِ المُسلِمينَ وَجَبَ عَلَى المُسلِمينَ غيبَتُهُ و سَقَطَت بَينَهُم عَدالَتُهُ و وَجَب هِجرانُهُ، و إذا رُفِعَ إلى إمامِ المُسلِمينَ أنذَرَهُ و حَذَّرَهُ، فَإِن حَضَرَ جَماعَةَ المُسلِمينَ و إلّا أحرَقَ عَلَيهِ بَيتَهُ، و مَن لَزِمَ جَماعَتَهُم حَرُمَت عَلَيهِم غيبَتُهُ، و ثَبَتَت عَدالَتُهُ بَينَهُم.
امام صادق عليه السلام: پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «نماز كسى كه در مسجد با مسلمانان نماز نخواند، پذيرفته نيست، مگر با عذر موجّه».
نيز پيامبر خدا فرمود: «غيبت كسى كه در خانهاش نماز بخواند و از جماعت ما دورى كند، رواست. كسى كه از جماعت مسلمانان، روى بگرداند، غيبت كردن و انتقاد از او، بر مسلمانان لازم و عدالتش ساقط و راندنش واجب است، و زمانى كه او را نزد رهبر مسلمانان ببرند، وى را هشدار دهد و بر حذرش بدارد. پس اگر در جماعت مسلمانان حضور يابد، [در امان است] و در غير اين صورت، خانهاش را بسوزانَد. امّا كسى كه به جماعت مسلمانان بپيوندد، غيبت كردن از او حرام و عدالتش ثابت است».
بحار الأنوار: ج 88 ص 5