دعا
الإمام الصادق علیه السلام فیما یقالُ فِی الیومِ السّادِسِ وَ العِشرینَ مِن کلِّ شَهرٍ: اللّهُمَّ إنّی أسأَلُک مِنَ الخَیرِ کلِّهِ، عاجِلِهِ و آجِلِهِ، ما عَلِمتُ مِنهُ و ما لَم أعلَم، و أعوذُ بِک مِنَ الشَّرِّ کلِّهِ عاجِلِهِ و آجِلِهِ ما عَلِمتُ مِنهُ و ما لَم أعلَم.
امام صادق علیه السلام در دعای روز بیست و ششم هر ماه: بار خدایا! هر چه خوبی است، زود یا دیر (/ این جهانی یا آن جهانی) آن را، و آنچه را میدانم و نمیدانم، از تو درخواست میکنم. و از هر چه بدی است، زود یا دیر (/ این جهانی یا آن جهانی) آن را، و از آنچه میدانم و نمیدانم، به تو پناه میبرم.
بحار الأنوار: ج 97 ص 292.
الإمام الصادق علیه السلام مِن دُعائِهِ فی یومِ عَرَفَةَ: اللّهُمَّ إنّی أعوذُ بِک مِنَ النِّسیانِ وَ الکسَلِ وَ التَّوانی فی طاعَتِک، و مِن عِقابِک الأَدنی، و عَذابِک الأَکبَرِ، و أعوذُ بِک مِن دُنیا تَمنَعُ خَیرَ الآخِرَةِ، و مِن حَیاةٍ تَمنَعُ خَیرَ المَماتِ، و مِن أمَلٍ یمنَعُ خَیرَ العَمَلِ، و أعوذُ بِک مِن نَفسٍ لا تَشبَعُ، و مِن قَلبٍ لا یخشَعُ، و مِن دُعاءٍ لا یرفَعُ، و مِن صَلاةٍ لا تُقبَلُ ....
اللّهُمَّ صَلِّ عَلی مُحَمَّدٍ و آلِهِ، وَ اکفِنی ما أهَمَّنی و غَمَّنی، و لا تَکلنی إلی نَفسی، و أعِذنی مِن شَرِّ ما خَلَقتَ و ذَرَأتَ و بَرَأتَ، و ألبِسنی دِرعَک الحَصینَةَ مِن شَرِّ جَمیعِ خَلقِک، وَ اقضِ عَنّی دَینی، و وَفِّقنی لِما یرضیک عَنّی، وَ احرُسنی و ذُرِّیتی و أهلی، و قَراباتی و جَمیعَ إخوانی فیک، و أهلَ حُزانَتی (الحُزانَةُ: عيالُ الرَّجُلِ الذين يُتحزّنُ بأمرهم )، مِنَ الشَّیطانِ الرَّجیمِ، و مِن شَرِّ فَسَقَةِ العَرَبِ وَ العَجَمِ، و شَیاطینِ الإِنسِ وَ الجِنِّ، وَ انصُرنی عَلی مَن ظَلَمَنی.
امام صادق علیه السلام از دعای ایشان در روز عرفه: بار خدایا! من از فراموشی و تنبلی و سستی در طاعت تو، و از کیفر نزدیکترت و عذاب بزرگترت، به تو پناه میبرم. به تو پناه میبرم از دنیایی که مانعِ خیر آخرت شود، و از زندگیای که مانعِ خوبْ مُردن شود، و از آرزویی که مانعِ کار نیک شود. به تو پناه میبرم از
نفسی که سیر نشود، و از دلی که [نرم و] خاشع نباشد، و از دعایی که بالا نرود، و از نمازی که پذیرفته نگردد ....
بار خدایا! بر محمّد و خاندان او درود فرست، و تو خود در همّ و غم، مرا بسنده باش، و مرا به خودم وا مگذار، و مرا از شرّ آنچه آفریدهای و پدید آوردهای و ایجاد کردهای، در پناه خویش بدار، و زره خود را که از گزند همه آفریدگانت نگه میدارد، بر من بپوشان، و دَینم را بپرداز، و در آنچه تو را از من خشنود میسازد، توفیقم ده، و مرا و فرزندانم و همسرم و نزدیکانم و همه برادران دینیام و بستگانم را از شیطان رانده شده و از شرّ تهبکاران عرب و عجم و شیاطین انس و جِن، محافظت فرما، و مرا در برابر آن که بر من ستم کند، یاری رسان.
بحار الأنوار: ج 98 ص 260.
الإمام الصادق علیه السلام مِن دُعائِهِ فی یومِ عَرَفَةَ: اللّهُمَّ إنّی أعوذُ بِک مِن وَحشَةِ القَبرِ و مِن خَلوَتِهِ، و مِن ظُلمَتِهِ و ضیقِهِ و عَذابِهِ، و مِن هَولِ ما أتَخَوَّفُ بَعدَهُ، یا رَبَّ العالَمینَ، یا رَبِّ یا رَبِّ یا رَبِّ ....
اللّهُمَّ إنّی أعوذُ بِک أن اوالِی لَک عَدُوّا، أو اعادِی لَک وَلِیا، أو أسخَطَ لَک رِضی، أو أرضی لَک سَخَطا، أو أقولَ لِحَقٍّ هذا باطِلٌ، أو أقولَ لِباطِلٍ هذا حَقٌّ، أو أقولَ لِلَّذینَ کفَروا هؤُلاءِ أهدی مِنَ الَّذینَ آمَنوا سَبیلًا.
امام صادق علیه السلام از دعای ایشان در روز عرفه: بار خدایا، به تو پناه میبرم از وحشت و تنهایی قبر، و از تاریکی و تنگی و رنج و عذاب آن، و از هراسهای پس از آن، ای پروردگار جهانیان، ای پروردگار من، ای پروردگار من، ای پروردگار من! ....
بار خدایا! من به تو پناه میبرم از این که با دشمن تو دوستی کنم، یا با دوست تو دشمنی و رزم، یا پسند تو را نپسندم، یا آنچه را ناپسند توست، بپسندم، یا به حقّی بگویم: «این، باطل است»، یا به باطلی بگویم: «این، حقّ است»، یا در باره کسانی که کافرند، بگویم: «اینان، از مؤمنان رهیافتهترند».
بحار الأنوار: ج 98 ص 246.
الإمام الکاظم علیه السلام: اللّهُمَّ إنّی أعوذُ بِک مِنَ العَدیلَةِ (العَديلَة: أي العُدول عن الحقّ) عِندَ المَوتِ، و مِن شَرِّ المَرجِعِ فِی القُبورِ، و مِنَ النَّدامَةِ یومَ الآزِفَةِ. (أزِفَ: اقتربَ. و الآزِفَة: القيامة؛ لقُربها و إن استبعَدَ الناسُ مَداها)
امام کاظم علیه السلام: بار خدایا! از برگشتن از حق در هنگام مرگ و از بدی بازگشت در قبر و از پشیمانی در روز قیامت، به تو پناه میبرم.
بحار الأنوار: ج 98 ص 381.
الإمام الرضا علیه السلام مِن دُعاءٍ کتَبَهُ لِأَحَدِ أصحابِهِ: اللّهُمَّ إنّی أعوذُ بِک مِن زَوالِ نِعمَتِک، و تَحویلِ عافِیتِک، و مِن فَجأَةِ نَقِمَتِک، و مِن شَرِّ کتابٍ قَد سَبَقَ.
امام رضا علیه السلام از دعایی که برای یکی از یارانش نوشت: بار خدایا! به تو پناه میبرم از زوال آمدن نعمتت، و برگشتن عافیتت، و از فرود آمدن ناگهانی خشمت، و از شرّ نوشتهای که پیشتر مقدّر شده است.
الكافي: ج 2 ص 562.
الإمام الجواد علیه السلام: اعیذُ نَفسی بِاللّهِ الَّذی «لا إِلهَ إِلَّا هُوَ الْحَی الْقَیومُ لا تَأْخُذُهُ سِنَةٌ وَ لا نَوْمٌ لَهُ ما فِی السَّماواتِ وَ ما فِی الْأَرْضِ مَنْ ذَا الَّذِی یشْفَعُ عِنْدَهُ إِلَّا بِإِذْنِهِ یعْلَمُ ما بَینَ أَیدِیهِمْ وَ ما خَلْفَهُمْ وَ لا یحِیطُونَ بِشَیءٍ مِنْ عِلْمِهِ إِلَّا بِما شاءَ وَسِعَ کرْسِیهُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ وَ لا یؤُدُهُ حِفْظُهُما وَ هُوَ الْعَلِی الْعَظِیمُ» (البقرة: آیه 255)....
امام جواد علیه السلام: خویشتن را در پناه خدایی در میآورم که: «معبودی جز او نیست. آن زنده پاینده که نه چرتش میبرد و نه خواب، او رای میگیرد. آنچه در آسمانها و آنچه در زمین است، از آن اوست. در نزد او، شفاعت، جز به اذن او که کند؟ آنچه رای که در پیش رو و در پشت سرشان است، میداند. از دانشش به چیزی دست نمییابند، جز آنچه خود بخواهد» ....
بحار الأنوار: ج 90 ص 155.
الإمام الجواد علیه السلام: مِن عَوذَتِهِ فی یومِ الخَمیسِ: اعیذُ نَفسی بِرَبِّ المَشارِقِ وَ المَغارِبِ، مِن کلِّ شَیطانٍ مارِدٍ، و قائِمٍ و قاعِدٍ، و عَدُوٍّ و حاسِدٍ و مُعانِدٍ.
امام جواد علیه السلام از تعویذ ایشان در روز پنج شنبه: خویشتن را در پناه پروردگار خاورها و باخترها در میآورم، از شرّ هر شیطان سرکشی، و هر ایستاده و نشستهای، و هر دشمنی و حسودی و کینهتوزی.
بحار الأنوار: ج 90 ص 214.