nuh دعا
ستم هر ستمگری
الإمام زین العابدین علیه السلام: و أعوذُ بِاللّهِ مِن جَورِ الجائِرینَ، و کیدِ الحاسِدینَ.
امام زین العابدین علیه السلام: از ستم ستمگران و نیرنگ بدخواهان ، به خدا پناه میبرم.
بحار الأنوار: ج 9 ص 152.
گزند دشمنان
الإمام الصادق علیه السلام: اتَّخِذ مَسجِدا فی بَیتِک، فَإذا خِفتَ شَیئا، فَالبَس ثَوبَینِ غَلیظَینِ مِن أغلَظِ ثِیابِک، و صَلِّ فیهِما، ثُمَّ اجثُ عَلی رُکبَتَیک فَاصرُخ إلَی اللّهِ، و سَلهُ الجَنَّةَ، و تَعَوَّذ بِاللّهِ مِن شَرِّ الَّذی تَخافُهُ. و إیاک أن یسمَعَ اللّهُ مِنک کلِمَةَ بَغی، و إن أعجَبَتک نَفسَک و عَشیرَتَک.
امام صادق علیه السلام: در خانهات جایی مخصوص نماز در نظر بگیر. پس هرگاه از چیزی بیمناک شدی، دو جامه زبر از زبرترین جامههایت بپوش و با آنها نماز بخوان. سپس زانو بزن و به درگاه خدا زاری کن. از او درخواست بهشت کن و از گزند آنچه میترسی، به خدا پناه ببر. مبادا که خداوند از تو سخنِ زوری بشنود؛ هر چند خوشایند تو و عشیرهات باشد.
الكافي: ج 3 ص 480.
شرّ بندگان
رسول اللّه صلی الله علیه و آله فی دُعاءٍ عَلَّمَهُ عَلِیا علیه السلام: اللّهُمَّ إنّی أعوذُ بِک مِن شَرِّ عِبادِک.
پیامبر خدا صلی الله علیه و آله در دعایی که به علی علیه السلام آموخت: بار خدایا! من از شرّ بندگانت، به تو پناه میبرم.
محمدی ری شهری ؛ نهج الذکر ، ج 3 ؛ حدیث 2085.
گزند چشم
رسول اللّه صلی الله علیه و آله: العَینُ وَ النَّفسُ کادا یسبِقانِ القَدَرَ، فَتَعَوَّذوا بِاللّهِ مِنَ العَینِ وَ النَّفسِ.
پیامبر خدا صلی الله علیه و آله: چشمْزخم و نُفوس بد زدن، نزدیک است که از تقدیر، پیشی بگیرند. پس، از چشم [بد] و نفوس بد، به خدا پناه ببرید.
و رُوِی عَنِ النَّبِی صلی الله علیه و آله أنَّهُ قالَ: لَو كانَ [شَیءٌ] یسبِقُ القَدَرَ لَسَبَقَتهُ العَینُ. (بحار الأنوار: ج 63 ص 6.)
نقل شده است که پیامبر صلی الله علیه و آله فرمود: «اگر بنا بود چیزی از تقدیر پیشی بگیرد، چشمْزخم، از آن پیشی میگرفت».
محمدی ری شهری ؛ نهج الذکر ، ج 3 ؛ حدیث 2087.
شرّ اعضا و اندامها
عن ابن حمید: أتَیتُ النَّبِی صلی الله علیه و آله فَقُلتُ: یا رَسولَ اللّهِ عَلِّمنی تَعَوُّذا أتَعَوَّذُ بِهِ. قالَ: فَأَخَذَ بِکتِفی فَقالَ: قُل: اللّهُمَّ إنّی أعوذُ بِک مِن شَرِّ سَمعی، و مِن شَرِّ بَصَری، و مِن شَرِّ لِسانی، و مِن شَرِّ قَلبی، و مِن شَرِّ مَنِیی یعنی فَرجَهُ.
از ابن حمید: خدمت پیامبر صلی الله علیه و آله رفتم و گفتم: ای پیامبر خدا! مرا تعویذی بیاموز که خود را با آن، حفظ کنم (در امان بدارم).
ایشان شانهام را گرفت و فرمود: «بگو: بار خدایا! به تو پناه میبرم از شرّ گوشم، و از شرّ چشمم، و از شرّ زبانم، و از شرّ دلم، و از شرّ آبم»، یعنی آلتش.
محمدی ری شهری ؛ نهج الذکر ، ج 3 ؛ حدیث 2090.
گزند دنیا
الإمام الصادق علیه السلام: اللّهُمَّ إنّی أعوذُ بِک مِن دُنیا تَمنَعُ خَیرَ الآخِرَةِ، و مِن عاجِلٍ یمنَعُ خَیرَ الآجِلِ، و حَیاةٍ تَمنَعُ خَیرَ المَماتِ، و أمَلٍ یمنَعُ خَیرَ العَمَلِ.
امام صادق علیه السلام: بار خدایا! پناه میبرم به تو از دنیایی که مانع خیر آخرت شود، و از اکنونی که مانع خیر آینده شود، و از زندگیای که مانع خیر مردن شود، و از آرزویی که مانع عمل نیک گردد.
مصباح المتهجِّد: ص 64 حدیث 101،
بیماریهای بد
رسول اللّه صلی الله علیه و آله: اللّهُمَّ إنّی أعوذُ بِک مِنَ البَرَصِ وَ الجُنونِ وَ الجُذامِ، و مِن سَیئِ الأَسقامِ.
پیامبر خدا صلی الله علیه و آله: بار خدایا! من از پیسی و دیوانگی و خوره، و از بیماریهای بد به تو پناه میبرم.
محمدی ری شهری ؛ نهج الذکر ، ج 3 ؛ حدیث 2099.
ناداری
عن أبی سعید الخدری عن رسول اللّه صلی الله علیه و آله: أنَّهُ کانَ یقولُ: اللّهُمَّ إنّی أعوذُ بِک مِنَ الکفرِ وَ الفَقرِ. فَقالَ رَجُلٌ: و یعدِلانِ؟ قالَ: نَعَم.
ابو سعید خُدری: پیامبر خدا میفرمود: «بار خدایا! من از کفر و ناداری، به تو پناه میبرم». مردی گفت: این دو، همسنگاند؟ فرمود: «آری».
محمدی ری شهری ؛ نهج الذکر ، ج 3 ؛ حدیث 2105.
رسول اللّه صلی الله علیه و آله: اللّهُمَّ إنّی أعوذُ بِک مِنَ الفَقرِ إلّا إلَیک، و مِنَ الذُّلِّ إلّا لَک.
پیامبر خدا صلی الله علیه و آله: بار خدایا! به تو پناه میبرم از این که به غیر تو، نیازمند شوم و در برابر جز تو، خوار گردم.
بحار الأنوار: ج 97 ص 233.
کنز الفوائد: عن رسول اللّه صلی الله علیه و آله: أ لا اخبِرُکم بِأَشقَی الأَشقِیاءِ؟ قالوا: بَلی یا رَسولَ اللّهِ. قالَ: مَنِ اجتَمَعَ عَلَیهِ فَقرُ الدُّنیا، و عَذابُ الآخِرَةِ، نَعوذُ بِاللّهِ مِن ذلِک.
کنز الفوائد: [پیامبر صلی الله علیه و آله] فرمود: «آیا شما را از شور بختترینِ شوربختان خبر ندهم؟».
گفتند: چرا، ای پیامبر خدا! فرمود: «کسی که فقر دنیا و عذاب آخرت در او جمع شوند. از این امر، به خدا پناه میبریم».
بحار الأنوار: ج 103 ص 20.
الإمام العلی علیه السلام: مَنِ ابتُلِی بِالفَقرِ فَقَدِ ابتُلِی بِأَربَعِ خِصالٍ: بِالضَّعفِ فی یقینِهِ، وَ النُّقصانِ فی عَقلِهِ، وَ الرِّقَّةِ فی دینِهِ، و قِلَّةِ الحَیاءِ فی وَجهِهِ، فَنَعوذُ بِاللّهِ مِنَ الفَقرِ.
امام علی علیه السلام: هر که به ناداری گرفتار آید، به چهار چیز دچار میگردد: به سستی در یقینش، کاستی در خِردش، نازکی در دینش، و بیآزرمی در رویش. پس، از ناداری، به خدا پناه میبریم.
بحار الأنوار: ج 72 ص 48.