فصل سوم: جایگاههای گفتن «اللّه أکبر»
الإمام الباقر أو الإمام الصادق علیهما السلام: أکثِروا مِنَ التَّهلیلِ وَ التَّکبیرِ، فَإِنَّهُ لَیسَ شَیءٌ أحَبَّ إلَی اللّهِ عز و جل مِنَ التَّهلیلِ وَ التَّکبیرِ.
امام باقر یا امام صادق علیهما السلام: «لا إله إلّا اللّه» و «اللّه أکبر» را بسیار بگویید؛ زیرا هیچ چیز نزد خداوند عز و جل دوست داشتنیتر از «لا إله إلّا اللّه» و «اللّه أکبر» نیست.
بحار الأنوار: ج 93 ص 219.
الإمام الصادق علیه السلام: ثَمَنُ الجَنَّةِ: لا إلهَ إلَا اللّهُ وَ اللّهُ أکبَرُ.
امام صادق علیه السلام: بهای بهشت، «لا إله إلّا اللّه» و «اللّه أکبر» است.
الكافي: ج 2 ص 517.
فصل سوم: جایگاههای گفتن «اللّه أکبر»
نماز
رسول اللّه صلی الله علیه و آله: لِکلِّ شَیءٍ صَفوَةٌ، وَصَفوَةُ الصَّلاةِ التَّکبیرَةُ الاولی.
پیامبر خدا صلی الله علیه و آله: هر چیزی، خلاصه و گزیدهای دارد و خلاصه نماز، نخستین تکبیر است.
محمدی ری شهری ؛ نهج الذکر ، ج 3 ؛ حدیث 1597
اعیاد
«وَ لِتُکمِلُوا الْعِدَّةَ وَ لِتُکبِّرُوا اللَّهَ عَلی ما هَداکمْ وَ لَعَلَّکمْ تَشْکرُونَ». (البقرة: 185.)
«و تا شماره [ی مقرر] را تکمیل کنید و خدا رای به پاس آن که هدایتتان کرد، به بزرگی بستایید، و باشد که سپاسگزاری کنید».
رسول اللّه صلی الله علیه و آله: زَینوا أعیادَکم بِالتَّکبیرِ.
پیامبر خدا صلی الله علیه و آله: عیدهایتان را با تکبیر، زینت ببخشید.
محمدی ری شهری ؛ نهج الذکر ، ج 3 ؛ حدیث 1610
هنگام بالا رفتن بر بلندی
الإمام الصادق علیه السلام: کانَ رَسولُ اللّهِ صلی الله علیه و آله فی سَفَرِهِ إذا هَبَطَ سَبَّحَ، و إذا صَعِدَ کبَّرَ.
امام صادق علیه السلام: پیامبر خدا، در سفرش هرگاه از سرازیری پایین میرفت، تسبیح میگفت و هرگاه بر بلندی بالا میرفت، تکبیر میگفت.
بحار الأنوار: ج 76 ص 254.
هنگام دیدن جنازه
رسول اللّه صلی الله علیه و آله: مَنِ استَقبَلَ جِنازَةً أو رَآها فَقالَ: «اللّهُ أکبَرُ ...» .
پیامبر خدا صلی الله علیه و آله: هر کس با جنازهای رو به رو شود یا آن را ببیند و بگوید: «بزرگا خدا ».
بحار الأنوار: ج 81 ص 266.
هنگام به چشم آمدن چیزی
الإمام الصادق علیه السلام: مَن أعجَبَهُ شَیءٌ مِن أخیهِ المُؤمِنِ فَلیکبِّر عَلَیهِ، فَإِنَّ العَینَ حَقٌّ.
امام صادق علیه السلام: هر کس چیزی از برادر مؤمنش نظر او را گرفت، برای آن، تکبیر بگوید؛ چرا که چشم زدن، حقیقت دارد.
بحار الأنوار: ج 95 ص 127.