1. از نسیمى دفتر ایام برهم مى خورد               از ورق گردانى لیل و نهار اندیشه كن

 

  1. 5 ـ بگو به خواب كه ديگر ميا به ديده ما         جزيره اي كه مكان تو بود آب گرفت

 

  1. 6 ـ من نگویم که کنون با که نشین و چه بنوش        که تو خود دانی اگر زیرک و عاقل باشی

 

  1. 7 ـ به بستر افتم و مردن کنم بهانه خویش               بدین بهانه مگر آرمت به خانه خویش

 

  1. 8 ـ سعدی به روزگاران مهری نشسته بر دل                        بیرو ن نمی توان کرد الّا به روزگاران

 

  1. 9 ـ قدرت صد لشکر شمشیر زن       کم بود از ناله یک پیرِ زن

 

  1. 10 ـ مرد آن دان که خود را بشکند             مرد آن نبود که صف ها بشکند ( جهاد اصغر و جهاد اکبر )

 

  1. 11 ـ خلاف طریقت بود کاولیاء                                        تمنّا کنند از خدا جز خدا   
  2. گر از دوست چشمت به احسان اوست          تو در بند خویشی نه در بند دوست

 

  1. 12 ـ ز خاک آفریدت خداوند پاک         پس ای بنده اُفتادگی کن چو خاک

 

  1. 13 ـ هر که باشد نظرش در پی ناموس کسان           پی ناموس وی افتد نظر بوالهوسان

 

  1. 14 ـ هر کسی را بهر کاری ساختند             میل آن را در دلش انداختند

 

  1. 15 ـ به پای خویش چو صیدت به پیش می آید     چه حاجت است که دیگر بگسترانی دام

 

  1. 16 ـ به گورستان گذر کردم صباحی                شنیدم ناله و افغان و آهی
  2. شنیدم کلّه ای با خاک می گفت            که دنیا نمی ارزد به کاهی

 

  1. 17 ـ در جهان هر چیز چیزی جذب کرد    گرم گرمی را کشید و سرد، سرد

 

  1. 18 ـ بخشودگی اهل گنه در صف محشر     وابسته به یک گردش چشمان حسین است

 

  1. 19 ـ رشته ای بر گردم افکنده دوست       می کشد هر جا که خاطر خواه اوست

 

  1. 20 ـ صبا اگر گذری افتدت به کشور دوست         بیار نفحه ای از گیسوی مُعَنبر دوست

 

  1. 21 ـ شب خیز که عاشقان به شب راز کنند           گِرد در بام دوست پرواز کنند

 

  1. 22 ـ اگر با دیگرانش بود میلی                      چرا ظرف مرا بشکست لیلی

 

  1. 23 ـ نَصرُ مِنَ الله و فَتحٌ قَریب                         چشماتو باز کن ندهندت فریب

 

  1. 24  ـ    افسوس كه روح در بدن نيست مرا                             جز خواندن حمد آرزو نيست مرا
  2. ياران و برادران ، مرا ياد كنيد                         رفتم سفرى كه آمدن نيست مرا

 

  1. 25 ـ مرد خردمند پسنديده را                                 عمر دو بايست ، در اين روزگار
  2. تا به يكى تجربه اندوختن                                    با دگرى تجربه بستن به كار

 

  1. 26 ـ آن را که علم و دانش و تقوا مسلّم است                            هر جا قدم بنهد خیر مقدم است

 

  1. 27 ـ تو نیک و بد خود هم از خود بپرس                                  چرا بایدت دیگری مُحتَسب
  2. 28 ـ نیش و نوش جهان که پیش و پس است          در دم و در دُم یکی مگس است (مگس : زنبور عسل)

 

  1. 29 ـ زلیخا مُرد از حسرت که یوسف گشت زندانی                          چرا عاقل کند کاری که باز آرد پشیمانی

 

  1. 30 ـ شیخی به زنی فاحشه گفتا مستی                                 هر لحظه به دام دگری پــا بستی

 

  1. گفت شیخا هر آن چه گویی هستم                               آیا تو چنان که می نمایی هستی؟ خیام
  2. چون نور چراغ راه ما الله است                      آغاز سخن هميشه بسم الله است
  3. گر بگویم شرح این معنا تمام                           صد قیامت بگذرد وین ناتمام
  4. دزد جاهل گر یکی ابریق برد                         دزد عالم دفتر تحقیق برد

 

  1. جهان و کار جهان جمله هیچ بر هیچ است  ... هزار بار کرده ام تحقیق
  2. اى هيچ، بَهْرِ هيچ، بر هيچ، مپيچ

 

  1. 31 ـ صمت و جوع و سهر و عزلت و ذکری به دوام                             ناتمامان جهان را کند این پنج تمام
  2. 32 ـ آن سفر کرده که صد قافله دل همره اوست              هر کجا هست خدایا به سلامت دارش

 

  1. دیدار یار غایب دانی چه ذوق دارد

ابری که در بیابان بر تشنه ای ببارد