74 - گريه امام صادق (ع) بر غيبت امام زمان (عج)

سدير صيرفي مي گويد:

من با سه نفر از صحابه محضر امام صادق رسيديم، ديديم آن بزرگوار بر روي خاك نشسته و مانند فرزند مرده جگر سوخته گريه مي كرد. آثار حزن و اندوه از چهره اش نمايان است و اشك، كاسه چشمهايش را پر كرده بود و چنين مي فرمود:

سرور من غيبت (دوري) تو خوابم را گرفته و خوابگاهم را بر من تنگ كرده و آرامشم را از دلم ربوده.

آقاي من غيبت تو مصيبتم را به مصيبتهاي دردناك ابدي پيوسته است. گفتم:

خدا ديدگانت را نگرياند اي فرزند بهترين مخلوق! براي چه اين چنين گرياني و از ديده اشك مي باري؟

چه پيش آمدي رخ داده كه اين گونه اشك مي ريزي؟

حضرت آه دردناكي كشيد و با تعجب فرمود:

واي بر شما، سحرگاه امروز به كتاب (جفر) نگاه مي كردم و آن كتابي است كه علم منايا و بلايا و آنچه تا روز قيامت واقع شده و مي شود در آن نوشته شده، درباره تولد غائب ما و غيبت و طول عمر او دقت كردم.

و همچنين دقت كردم در گرفتاري مؤمنان آن زمان و شك و ترديدها كه به خاطر طول غيبت او كه در دلهايشان پيدا مي شود و در نتيجه بيشتر آن ها از دين خارج مي شوند و ريسمان اسلام را از گردن برمي دارند... اينها باعث گريه من شده است.(82)

📚 محمود ناصری ، داستان های بحارالانوار ، جلد ۳ ، داستان شماره ۷۴.