سخنرانی های استاد رفیعی
روزی شخصی با ناراحتی به محضر امام صادق (علیه السلام) رسید و عرضه داشت: یابن رسول الله! و الله اِنّا لَنَطلُبُ الدنيا وَ نُحِبُّ اَن نؤتاها من دنیا پرست شدم، طالب دنیا شدم، نجاتم بده! آقا فرمود: طالب دنیا هستم یعنی چه؟ گفت: از کار خوشم میآید هر چه بیشتر کار میکنم بیشتر لذت میبرم. (مثلا اگر پنج ساعت میخواهم در مغازه باشم دوست دارم هفت ساعت باشم، دوست دارم شب هم بایستم، دوست دارم چند کار داشته باشم) تعبیر این بود: دوست دارم مالم افزایش پیدا کند. آقا این یک میل غیرطبیعی نیست؟
امام صادق (علیه السلام) فرمود: به چه منظور میخواهی مالت افزایش پیدا کند؟ گفت: میخواهم از زن و بچهام خجالت نکشم. میخواهم یک فرش را دو تاکنم، خانه را بهتر کنم، زندگی راحت تری داشته باشم، حج بروم، عمره بروم، زیارت قبر پیامبر بروم، به مردم کمک کنم، صدقه بدهم و سفره بیاندازم.
امام صادق (علیه السلام) فرمود: « هَذَا طَلَبُ الآخِرَة » [۱]، اینها که گفتی طلب آخرت است. دوست داشتن شغل، دوست داشتن دارایی و تلاش زیاد به منظور این که انسان این کارها را انجام بدهد حرص نیست.
----------
[۱]: ۱ - الكافي، ج ۵، ص ۷۲؛ التهذیب، ج ۶ص ۳۲۷؛ وسائل الشیعه، ج ۱۷، ص ۳۴
[سلسله سخنرانی های استاد رفیعی - جلد ۱، صفحه ۸۵]