نجات از آتش

در روایت دیگری آمده است که اگر کسی در جهنم متذکر نام پیغمبر و اهل بیت او شود، خداوند در آنجا آتش‌ها را خاموش می‌کند.

حدیث زیبایی نیز در «خصال» شیخ صدوق آمده است که امام باقر (عَلَیه السَّلام) فرمودند: بنده ای را که دارای جرم و گناه زیادی است، در جهنم می‌اندازند. هفتاد خریف که هر خریف هفتاد سال است - یعنی ۴۹۰۰ سال - در آتش جهنم است. هر چه دعا می‌کند فایده ای ندارد؛ چون رمز یادش رفته است.

بعد از حدود پنج هزار سال، نام پیامبر یادش می‌آید. آن گاه خدا را به حق محمد و آل او می‌خواند که به من رحم کن.

خداوند به جبرئیل وحی می‌کند که به نزد بندۀ من فرود آی و او را از آتش بیرون بیاور. جبرئیل او را بیرون می‌آورد. خداوند متعال از او می‌پرسد: ای بندۀ من، چه مدت در میان آتش بودی و مرا سوگند میدادی؟ عرض می‌کند: پروردگار من، از مدت آن آگاه نیستم.

خداوند می‌فرماید: آگاه باشید! به عزت و جلالم سوگند! اگر مرا به محمد و اهل بیتش فرا نخوانده بودی، خواری تو را در آتش به درازا می‌کشیدم. ولی من بر خود حتم کرده‌ام که هر بنده ای که مرا به حق محمد و اهل بیتش بخواند، هر گناهی که میان من و اوست بیامرزم. و من امروز گناه تو را آمرزیدم. [۱]

یعنی در جایی که نام این خانواده هست، آتش کارساز نیست. اصلاً آتش یعنی دوری از خدا و دوری از اهل بیت (صَلَّی اللهُ عَلَیه وَ آلِه وَ سَلَّم). بهشت قرب یعنی انس و همجواری با خدا و چهارده معصوم (صَلَّی اللهُ عَلَیه وَ آلِه وَ سَلَّم) و خوب ها.

بنابر این، توسل به پیامبر و اهل بیتش (عَلَیهِمُ السَّلام) تنها وسیله برای نجات از آتش دوزخ است و بهترین و کوتاه ترین توسل، صلوات بر محمد و آل محمد است. پیامبر خدا (صَلَّی اللهُ عَلَیه وَ آلِه وَ سَلَّم) فرمودند:

لَن یَلِجَ النّارَ مَن صَلّی عَلَیَّ؛ [۲] کسی که بر من صلوات بفرستد، وارد آتش نمی شود.

ذکر صلوات با آتش و جهنم سازگاری ندارد. اگر کسی بر ذکر صلوات مداومت داشته باشد، از آتش محفوظ می‌ماند.

---------

[۱]: الخصال، ج ۲، ص ۳۹۸، ح ۲؛ بحارالانوار، ج ۹۱، ص ۱، ح ۱.

[۲]: جامع الاخبار، ص ۶۰؛ بحارالانوار، ج ۹۱، ص ۶۴.

[اوای محبت: سیری در فضایل و اثار صلوات - صفحه ۳۸]