#همنشین_خدا 66 ؛ فلسفه عبادت

بِسمِ اللّه الرَّحمنِ الرَّحیم

سلام به شما معلم عزیز شما که دوست دارید دین را خوب یاد بگیرید و خوب یاد بدهید. می‌خواهیم با هم درباره فلسفه عبادت و نماز سه نکته را دوره کنیم :

یک. یک پزشک فوق تخصص می‌تواند درباره دلیل دارویی که نوشته برای یک نوزاد دو ماهه توضیح بدهد؟ خیر ، حالا مشکل از فرستنده است یا گیرنده؟ بله مشکل از پزشک نیست بلکه از نوزاد است.

آن پزشک خداست و آن نوزاد من و شما هستیم. علت اینکه فلسفه بعضی از این احکام را بیان نکرده است این است که ما قدرت فهم و درکش را نداریم.

دو. بهره‌مندی از فواید دارو نیاز به علم و آگاهی ندارد، هر چند دانستن آن مفید است.

خوشبختانه نماز و عبادت هم مثل دارو می‌ماند حتی اگر فلسفه تک تک عبادات ، جزئیات نماز را هم ندانیم ولی آن را خوب انجام بدهیم از فوایدش بهره‌مند می‌شویم. مثل آرامش ، مثل دور شدن شیطان ، مثل بالا رفتن قدرتِ تحمل ما و خیلی فایده‌های دیگر.

سه. خداوند مخصوصاً بعضی فلسفه عبادات و احکام را بیان نمی‌کند برای امتحانِ ما.

آقا امیرالمؤمنین علیه السلام فرمودند « یبْتَلِی خَلْقَهُ بِبَعْضِ مَا یجْهَلُونَ أَصْلَهُ » [1] خداوند گاهی اوقات دستور می‌دهد که دلیل آن ناشناخته است برای اینکه خوب و بد ، نیکوکار و بدکار از هم جدا شوند.

کسی که واقعاً بنده خوب خداست به خداوند اعتماد می‌کند و آن دستور را انجام می‌دهد. از امام باقر علیه السلام پرسیدند : چرا باید وضو بگیریم برای سخن گفتن با خداوند برای نماز؟

مثلاً به قولِ من چرا باید آب را از بالا به سمت پایین بریزیم. اگر از پایین به سمت بالا آب بریزیم یا عمداً قسمتی از صورت خود را نشوریم نمی‌توانیم با خداوند صحبت کنیم و نماز بخوانیم؟

آقا امام باقر علیه السلام فرمودند : وضو یکی از دستورات خداست و خداوند فلسفه جزئیات آن را بیان نکرده « لِیعْلَمَ اللَّهُ مَنْ یطِیعُهُ وَ مَنْ یعْصِیه » [2] تا معلوم شود چه کسی خودخواه است چه کسی خداخواه؟ چه کسی اطاعت می‌کند چه کسی مخالفت؟

پس یادمان باشد مهمترین فلسفه عبادت خداوند ، اطاعت خداست.

پس بندگان خوبی برای خداوند باشیم.

[1] وَ لَکنَّ اللَّهَ سُبْحَانَهُ یبْتَلِی خَلْقَهُ بِبَعْضِ مَا یجْهَلُونَ أَصْلَهُ تَمْییزاً بِالاخْتِبَارِ لَهُمْ. (تهج البلاغه ، خطبه 192)

[2] إِنَّمَا الْوُضُوءُ حَدٌّ مِنْ حُدُودِ اللَّهِ لِیعْلَمَ اللَّهُ مَنْ یطِیعُهُ وَ مَنْ یعْصِیه‏. ( الکافی ، ج‏3، ص 21)