سفیه ترین مردم

کسی خدمت امام صادق علیه السلام رسید و گفت: می‌خواهم با فلانی شریک شوم و پولی دارم به او بدهم. او برای من کاسبی کن؛، کار از او، پول از من. حضرت فرمودند: مگر خبر نداری فلانی شراب خوار است؟ گفت: من به شراب خواری او چه کار دارم؟ او به راهنمایی حضرت گوش نکرد و رفت پول خود را به رفیق شراب خوار خود داد و او هم پولش را خورد.

امام صادق علیه السلام او را در سفر حج دیدند. همین طور که دور کعبه طواف می‌کرد، مدام می‌گفت: خدایا به من اجر بده خدایا، پول مرا خوردند، اجر آن را از تو می‌خواهم!

حضرت ناراحت شدند و همین طور که طواف می‌کردند، او را نگه داشتند و فرمودند: ساکت باش، برای چه به این جا آمده ای و از خدا اجر و پاداش می‌خواهی؟ مگر به تو نگفتم او شراب خوار است؟ گفت: من به عقل تجاری او اطمینان داشتم، حضرت فرمود:

﴿ وَ لَا تَأْتَمَنْ شَارِبَ الْخَمْرِ ؛ فَإِنَّ اللّهَ -عَزَّ وَ جَلَّ- يَقُولُ فِي كِتَابِهِ: ﴿ وَ لا تُؤْتُوا السُّفَهَاءَ أَمْوالَكُمُ فَأَيُّ سَفِيهِ أَسْفَهُ مِنْ شَارِبِ الْخَمْرِ ﴾ ؛ [۱] به شراب خوار، اطمینان مکن؛ زیرا خداوند در قرآن فرموده است: «اموال خود را به دست سفیهان مسپارید» و سفیه تر از شراب خوار چه کسی است.

----------

[۱]: الكافي، ج ۵، ص ۲۹۹

[داستان های سمت خدا - برای رونق کسب و کار - جلد ۱، صفحه ۱۲۳]