مراقبت‌های شهید اول

شهید اول رحمه اللّه علیه یکی از فقهای بزرگ شیعه است. حدود قرن هشتم به شهادت رسید. شهید فقیه بزرگی است که الآن بعد از گذشت حدود ششصد سال از شهادت او، کتاب فقه ایشان در حوزه‌های علمیه رایج است. یعنی هر روز هزاران نفر کتاب فقه این بزرگوار را می‌خوانند.

در حالات ایشان آمده است: ﴿ قُتِلَ بِالسَّيْفِ ثُمَّ صُلِبَ ثُمَّ رُحِمَ ثُمَّ أُخْرِقَ ﴾ [۱] ابتدا

ایشان را به زندان انداختند. بعد از یک سال این فقیه بزرگ را به شهادت رساندند. بعد بدن ایشان را به دار آویختند. بعد بدن به دار زده را سنگ باران کردند و بعد آتش زدند.

خداوند برکت را به کتاب‌ها و قلم این بزرگوار داده است. این بزرگوار فقط یک شب از نماز شب خواب ماند.

صبح گریه و زاری می‌کرد و این اشعار را سرود. اشعار بسیار زیبا و مفصلی است.

عَظُمَتْ مُصِيةُ عَبْدِكَ الْمُسْكِينُ *** فِي نَوْمِهِ عَنْ مَهْرِ حُورِ الْعِينِ

الْأَوْلِيَاءُ تَمَتَّعُوا بِكَ فِي الدُّجَى *** بِتَهَجُدِ وَ تَخْشَعٍ وَ حَيْنِ [۱]

می گوید: خدایا، مصیبت بزرگی به من رسید. «عَظْمَتْ مُصِيبَةُ عَبْدِكَ المِسكِين» چرا کسی به جایی می‌رسد که اگر نماز شب او فوت شود، آن را مصیبت بزرگ می‌داند و گریه می‌کند؟! چون مراقبت‌های روز او خوب است. چون گرد گناه نمی رود.

----------

[۱]: بحار الانوار، ج ۱۰۴، ص ۱۸۵؛ مستدرک الوسائل، ج ۲، ص ۳۰۴

[۱]: بحار الانوار المدخل ص ۱۵۵

[داستان های سمت خدا - مراقبت‌های شهید اول - جلد ۱، صفحه ۲۲۹]