مرحوم حاج میرزا علی آقا شیرازی در قبر

مرحوم شهید آیت اللّه مطهری می‌فرمودند: من چهار استاد داشتم که بیش از همه در تعلیم و تربیت من نقش داشتند: آیت اللّه بروجردی، امامه علامه طباطبایی و آیت اللّه حاج میرزا علی آقای شیرازی.

شهید مطهری در مقدّمه «سیری در نهج البلاغه» نوشته اند مرحوم حاج میرزا علی آقای شیرازی دست مرا گرفت و با دنیای نهج البلاغه آشنا کرد. مرد عارف و بزرگی بود. شخصیتی بود که مرحوم شهید مطهری را مجذوب خود ساخته بود.

آقای مطهری قصه ای شنیدنی در کتاب «عدل الهی» آورده اند. نوشته اند: روزی این استاد ما به درس آمدند، بسم اللّه را که گفتند، شروع کردند به گریه کردن. نتوانستند درس را آغاز کنند. دوباره ﴿ بسْمِ اللّهِ

الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ ﴾ گفتند و به گریه افتادند. سه مرتبه ﴿ بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ ﴾ گفتند باز گریه کردند.

بعد فرمودند: دیشب خوابی دیدم که بعد از آن، گریه در اختیار من نیست. سؤال کردیم: چه خوابی؟ فرمودند: خواب دیدم که از دنیا رفتم مرا غسل دادند. کفن کردند و به خاک سپردند.

احساس کردم که الآن شب اول قبر و نوبت حسابرسی من است. در این حال سگی وارد قبر من شد. همان جا احساس کردم این سگ تجسم تند خویی من است. گاهی بد اخلاقی و تندی می‌کردم.

فکر کردم چه کنم. الآن که کاری از دست من برنمی آید. یک مرتبه دیدم از آن طرف قبرم سيّد الشهدا علیه السلام وارد قبر شدند فرمودند: نگران نباش من تو را از دست این سگ نجات می‌دهم.

[داستان های سمت خدا - خدمت به دوستان - جلد ۱، صفحه ۲۰۶]