دل کندن از دنیا

مرحوم آیت اللّه شیخ عباس تهرانی مرد بسیار بزرگواری بود. یکی از ثروتمندان قم می‌گفت: خانۀ چند طبقه ای ساخته بودم. یک روز ایشان را دعوت کردم. اصرار داشتم طبقات مختلف خانه را نشان شان بدهم. همه جا را که خوب نگاه کرد، گفت: خانه شما خیلی خانۀ خوبی است، ولی یک عیب بزرگ دارد. گفتم: من خیلی مراقب بوده‌ام که بی عیب باشد. چه اشکالی دارد؟ فرمود: عیبش این است که جدا شدن از آن خیلی سخت است. دل کندن از آن سخت است یعنی نهایت آن حسرت است.

[داستان های سمت خدا - حاجتی که به مصلحت نبود - جلد ۱، صفحه ۱۹۳]