249 ـ والدین تا چه حد در افزایش اعتماد به نفس فرزند تأثیر دارند؟

چگونگى برخورد والدین با فرزند از همان نوزادى او و نظر آنان درباره‏اش در خردسالى، باعث مى‏شود خود را موجودى ارزشمند و در نتیجه داراى اعتماد به نفس بالا یا بى‏كفایت و بى‏ارزش بداند.

مراقبت از كودك، غذا دادن، در آغوش گرفتن، گرفتن دست، ناز و نوازش كردن، بازى كردن، لبخند زدن، حرف زدن، خیره شدن همراه با محبت به او، جاى گرم و رفع نیازهاى مادى نوزاد، باعث احساس خشنودى و زمینه‏ساز اعتماد به نفس او در آینده مى‏شود؛ همان گونه كه اگر به این خواسته‏هاى مادى توجه نشود (گریه زیاد براى شیر و غذا، جاى سرد و خیس و...) یا از جهت عاطفى مورد توجه نباشد (هنگام زمین خوردن به او بى‏توجهى شود) و كتك بخورد و دائم پسخوراند [1] منفى را تجربه كند، در آینده، خود را موجودى ارزشمند نخواهد دانست.

از حدود 2 سالگى كه با واژگان آشنا مى‏شود و پیام‏هاى كلامى والدین را درك مى‏كند، سخنان آنان (تو خوبى، قشنگى، نازى، دوست داشتنى هستى، باهوشى، شیرینى و...) را كه با رفتارهاى پیش گفته (در آغوش گرفتن، لبخند و...) همراه مى‏شود، مى‏گیرد و آن را درونى مى‏كند و همین باعث مى‏شود كه در آینده، برداشت خوبى از خود داشته باشد.

[1] ـ (Feed back) . پسخوراند: هر نوع برگشت اطلاع از یك منبع كه براى تنظیم رفتار مفید باشد.