فداییان امام هادی علیه السلام

244 ـ اعتماد به نفس به چه مفهومى است و آیا در مقابل اعتماد به خدا قرار نمى‏گیرد؟

اعتماد به نفس، به معناى احساس ارزشمند بودن است؛ یعنى كه فرزند شما به توانایى‏ها و قابلیت‏هاى خود، اعتقاد قلبى و درونى داشته باشد؛ یعنى باور كند كه اگر بخواهد كارى را انجام دهد، توانایى‏اش را دارد و تزلزل نداشته باشد. به قول ویكتور هوگو، مانند پرنده‏اى باشد كه بر شاخه‏اى لرزان مى‏نشیند و با این كه لرزش شاخه را حس مى‏كند، به آواز خود ادامه مى‏دهد؛ زیرا به پر و بال خویش اطمینان دارد.

اعتماد به نفس، در مقابل اعتماد به خدا قرار نمى‏گیرد؛ بلكه بدان معنا است كه به توانایى‏هاى خود اتكا كند؛ اما منشأ آن‏ها را خدا بداند و معتقد باشد كه هر چه دارد، از آن خدا است و همه امكانات و نیروها را او در اختیارش قرار داده تا روى پاى خود بایستد و به دیگران نیازمند نباشد؛ به همین دلیل به جاى اعتماد به نفس، از تعبیر «خودباورى» استفاده مى‏كنیم؛ بنابراین، اعتماد به نفس به این معنا، هیچ گونه منافاتى با توكل به خدا ندارد.

اعتماد به نفس، زمانى در مقابل اعتماد به خدا قرار مى‏گیرد كه فرزند ما، سرچشمه‏ى نیروهاى خود را كه خدا است، فراموش كند. این گونه اعتماد به نفس، از بزرگ‏ترین دام‏هاى شیطان است كه امام على 7 از آن نهى فرموده: ایاك و الثقة بنفسك فان ذلك من اكبر مصائد الشیطان. [1]

[1] ـ آمدى، غررالحكم و دررالكلم، ص 307.