فداییان امام هادی علیه السلام

170 ـ راه های شناخت استعدادهای فرزندان چیست و چگونه می توان آن ها را شکوفا ساخت؟

نخستین گام این است که باور کنیم هریک از فرزندان ما در زمینه خاصی استعداد دارد تا برای شناخت آن بکوشیم. استعداد در همه فرزندان وجود دارد؛ اما متفاوت است.

راه های شناخت استعدادها

1. گفت و گو: در گفت و گو با فرزندان در زمینه های گوناگون می توان به استعدادهای آن ها پی برد.

2. توجه به رفتار: با توجه کردن به رفتار فرزندان، استعدادهای آن ها شناخته می شود. آموزگاری، شاگرد تنبلی را پند می داد و پیامدهای تنبلی را برایش تشریح می کرد. ناگهان متوجه شد که شاگرد، ضمن گوش دادن، با ذغالی روی میز، صورت انسانی را نقاشی می کند و فهمید که در زمینه نقاشی استعداد دارد. مطلب را با والدین او در میان گذاشت و با شکوفایی آن استعداد، در رشته نقاشی سرآمد روزگار شد. [1]

3. توجه به توانمندی: میزان توانمندی فرزند در دروس گوناگون مدرسه نیز می تواند گویای استعداد او باشد؛ گرچه همیشه این گونه نیست و گاهی به رغم عدم استعداد در یک درس، با « تلاش فراوان» به نمره خوب دست می یابد.

4. توجه به علاقه مندی: با توجه کردن به علاقه مندی های کودکان و نوجوانان نیز می توان به استعداد آن ها پی برد.

سرگرمی آندره آس وزالیوس، پزشک معروف آلمانی در دوران کودکی، تشریح حیوانات و پرندگان بود. والدین آندره با توجه کردن به این علاقه او دریافتند که در زمینه پزشکی استعداد دارد و زمینه های شکوفایی آن را فراهم ساختند. [2]

شارل دولینه، گیاه شناس بزرگی شد. او هرگاه در کودکی گریه می کرد، مادرش گلی به دستش می داد و آرام می گرفت. [3]

راه های شکوفاسازی استعدادها

1. ثبت نام در کلاس های هنری، ورزشی، علمی، صنعتی( با توجه به استعداد فرزند) راه مؤثری برای شکوفا سازی استعداد است.

2. در صورت شناخت استعداد کودک یا نوجوان در درس خاص، کلاس های خصوصی برای آن درس یا صرف وقت بیشتر والدین، آن را شکوفا می سازد.

3. فراهم آوردن امکانات در زمینه علاقه مندی های فرزند مانند مدارهای الکترونیکی ساده(کیت)، وسایل الکتریکی، رایانه( تایپ، گرافیک، طراحی صفحات وب، برنامه نویسی، میکس و...) در شکوفاسازی استعدادهای او بسیار مؤثر است.

171 ـ مایلم فرزندم را در یک سالگی از شیر بگیرم. آیا این عمل، به روح و جسم او آسیب می رساند؟

مدت شیردهی در شرع مقدس اسلام، 2 سال کامل است: والوالدات یرضعن اولادهن حولین کاملین [4]

مادران، فرزندانشان را 2 سال کامل شیر می دهند.

امام صادق 7 زمان شیردهی را 21 ماه می داند و کمتر از آن را ستم بر کودک می شمرد: الرضاع واحدٌ و عشرون شهراً فما نقص فهو جورٌ علی الصبی [5]

اگر مشکل خاصی( بیماری شدید، مسافرت و جدایی ناخواسته از کودک، کمبود شیر و...) ندارید، توصیه می کنم مدت شیردهی فرزندتان را کامل کنید.

امروزه، غربیان که به چند ماه شیردهی بسنده می کنند، به ارزش و آثار حکم الاهی اسلام پی برده اند و سازمان بهداشت جهانی، بر کامل کردن مدت شیردهی تأکید می کند.

برخی مادران از ترس این که نتوانند فرزندشان را به راحتی از شیر بگیرند، به او کمتر از 2 سال شیر می دهند تا کمتر وابسته شود؛ اما این توهم نادرست است و اگر بیشتر شیر بخورد، استقلال بیشتری خواهد داشت و با این مسأله راحت تر، کنار خواهد آمد.

172 ـ آیا شیردهی نامنظم، به سیستم تغذیه کودک آسیب می رساند و مشکلاتی را برایش فراهم می آورد؟

نیاز کودکان به شیر خوردن با توجه به قد، وزن و میزان گرسنگی آن ها متفاوت است؛ بنابراین، اگر فرزند شما دائم احساس نیاز می کند و برای شیر خوردن بیدار می شود، به او پاسخ دهید، و از این مسأله نگران نباشید.

در این صورت، توصیه می کنم جداسازی او را برای خواب تا 18 ماهگی به تأخیر اندازید ( رک: ص 18)؛ زیرا بیدار شدن مکرر شما در شب و رفتن به اتاق کودک بسیار مشکل است.

اگر با وجود خواب مشترک با کودک، بیدار شدن مکرر و شیر دادن به او برایتان سخت است، بکوشید زمان شیردهی او را دست کم به 1 تا 2 ساعت افزایش دهید. این فاصله زمانی، از دیدگاه دکتر ویلیام سیرز ( William Sears) مطلوب است؛ زیرا به اعتقاد او، در این فاصله زمانی، هورمون پرولاکتین( افزایش دهنده شیر مادر) در خون ثابت می ماند و در فاصله ای بیش از این، اثر خود را از دست می دهد [6]

اگر شیردهی در این فاصله زمانی هم برایتان مشکل است می توانید فاصله را تا قبل از یکسالگی به 3 ساعت و پس از یکسالگی تا 4 ساعت هم افزایش دهید به شرط آن که در هر وعده، کودک را به طور کامل سیر کنید.

با آغاز سال دوم زندگی کودک می توانید وعده 2 بعد از نصف شب را نیز حذف کنید؛ البته احتمالاً ناچار خواهید بود تا مدتی( حدود 1 هفته)، همان ساعتی که بیدار می شود، با شیشه آب ولرم، نیاز عاطفی او را برآورید.

[1] ـ جعفر سبحانی، فروغ ابدیت، ج1، ص 136.

[2] ـ فیلیپ کین، پیشگامان علم، ص 44.

[3] ـ همان، ص 107

[4] ـ بقره ، 233.

[5] ـ کلینی، کافی، ج6، ص 40.

[6] ـ ویلیام سیرز و مارتا سیرز، چهل نکته کلیدی برای شیردادن به نوزاد، ص 44 .