اخلاص حتی در مقدمات نماز

جناب شیخ رجبعلی خیاط می‌گوید : «نفس اُعجوبه است شبی دیدم حجاب دارم [منظور، حجاب نفس و تاریکی باطن است] و طبق معمول نمی توانم حضور پیدا کنم، ریشه یابی کردم، با تقاضای عاجزانه متوجه شدم که از روز گذشته که یکی از اشراف تهران به دیدنم آمده بود، گفت: دوست دارم نماز مغرب و عشا را با شما به جماعت بخوانم من برای خوشایند او هنگام‌نماز عبای خود را به دوش انداختم!... » (خدا دوست ندارد حتی مقدمات نماز مثل عبا انداختن برای غیر او باشد)[1]

(کیمیای محبت ؛ شرح حال شیخ رجبعلی خیاط ؛ محمدی ری شهری ، صفحه 31)


[1] امیرالمؤمنین فرمودند قبل از شروع نماز بگو : همانا نمازم و عبادتم و زندگیم و مرگم برای خدای رب‌العالمین است، که او تنهاست و شریکی ندارد و به این امر شده‌ام و من از مسلمانانم.

«إِنَّ صَلاتِي وَ نُسُكِي وَ مَحْيايَ وَ مَماتِي لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ» وَحْدَهُ «لا شَرِيكَ لَهُ وَ بِذلِكَ أُمِرْتُ وَ أَنَا» مِنَ الْمُسْلِمِينَ. (دعائم الإسلام، ج‏1، ص157)

امام صادق علیه السلام از پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله روایت کرده‌اند که بدرستی که شرک مخفی‌تر از حرکت آرام مورچه بر صخره‌ای سیاه در شبی ظلمانی است.

عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ قال ... عَنْ النَّبِيِّ :إِنَّ الشِّرْكَ أَخْفَى مِنْ دَبِيبِ النَّمْلِ عَلَى صَفَاةٍ سَوْدَاءَ فِي لَيْلَةٍ ظَلْمَاء. (تفسير القمي، ج‏1، ص213)