فداییان امام هادی علیه السلام

قرائت نماز

الكافي عن سَماعة: سَأَلتُهُ‏ عَن قَولِ اللَّهِ عز و جل: «وَ لا تَجْهَرْ بِصَلاتِكَ وَ لا تُخافِتْ بِها»، قالَ: المُخافَتَةُ: ما دونَ سَمعِكَ، وَالجَهرُ: أن تَرفَعَ صَوتَكَ شَديداً.

الكافى‏- به نقل از سماعه-: از امام عليه السلام معناى سخن خداوند عزيز و جليل: «نمازت را به جهر و اخفات نخوان» را پرسيدم. فرمود: «اخفات، نشنيدن با گوش است و جهر، آن است كه صدايت را خيلى بلند كنى».

نكته‏

نمازگزار نبايد در نماز فرياد بكشد، همان طور كه نبايد از شدّت آهستگى به حركت لب ‏ها بسنده كند. بلکه‏ «وَ ابْتَغِ بَيْنَ ذلِكَ سَبِيلًا؛ راهى ميان اين دو را برگزين»، آيه 110 سوره اسرا

بر اين اساس، روشن مى ‏شود كه جهر و اخفات در آيه اشاره شده، به غير از جهر و اخفات اصطلاحى در فقه به معناى بلند خواندن حمد و سوره در نماز صبح و مغرب و عشا و آهسته خواندن آن دو در نماز ظهر و عصر است.

بحار الانوار؛ ج 85 ؛ ص 72

المُصَنَّف لِعَبد الرَزّاق عن أبي سعيدٍ الخُدريّ: إنَّ رَسولَ اللَّهِ صلى الله عليه و آله كانَ يَقولُ قَبلَ القِراءَةِ: أعوذُ بِاللَّهِ مِنَ الشَّيطانِ الرَّجيمِ.

المصنّف‏، عبد الرزّاق- به نقل از ابو سعيد خدرى-: پيامبر صلى الله عليه و آله پيش از قرائت [حمد در نماز] چنين مى‏ گفت: از شيطانِ رانده شده به خداوند، پناه مى‏ برم.

بحار الانوار؛ ج 85 ؛ ص 5