صلوات

الإمام عليّ عليه السلام: إذا فَرَغَ العَبدُ مِن صَلاتِهِ فَليُصَلِّ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه و آله، ويَسأَلُ اللَّهَ الجَنَّةَ، ويَستَجيرُ بِاللَّهِ مِنَ النّارِ، ويَسأَلُهُ أن يُزَوِّجَهُ مِنَ الحورِ العينِ.

امام على عليه السلام: هر گاه بنده از نمازش فارغ شود، بر پيامبر صلى الله عليه و آله درود فرستد و بهشت را از خداوند بخواهد و از آتش به خدا پناه ببرد و از او بخواهد كه حورى ‏هاى بهشتى را به همسرى ‏اش در آورد. (متن عربی دعا این گونه می باشد: اَللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ أَجِرْنِي‏ مِنَ‏ النَّارِ وَ أَدْخِلْنِي الْجَنَّةَ وَ زَوِّجْنِي مِنَ الْحُورِ الْعِينِ)

بحار الانوار؛ ج 86 ؛ ص 19

الإمام الصادق عليه السلام: ثَلاثٌ اعطينَ سَمعَ الخَلائِقِ: الجَنَّةُ، وَالنّارُ، وَالحورُ العينُ، فَإِذا صَلَّى العَبدُ وقالَ: «اللَّهُمَّ أعتِقني مِنَ النّارِ، وأدخِلنِي الجَنَّةَ، وزَوِّجني مِنَ الحورِ العينِ»، قالَتِ النّارُ: يا رَبِّ، إنَّ عَبدَكَ قَد سَأَلَكَ أن تُعتِقَهُ مِنّي فَأَعتِقهُ، وقالَتِ الجَنَّةُ:

يا رَبِّ، إنَّ عَبدَكَ قَد سَأَلَكَ إيّايَ فَأَسكِنه فِيَّ، وقالَتِ الحورُ العينُ: يا رَبِّ، إنَّ عَبدَكَ قَد خَطَبَنا إلَيكَ فَزَوِّجهُ مِنّا.

فَإِن هُوَ انصَرَفَ مِن صَلاتِهِ ولَم يَسأَلِ اللَّهَ شَيئاً مِن هذِهِ، قُلنَ الحورُ العينُ: إنَّ هذَا العَبدُ فينا لَزاهِدٌ، وقالَتِ الجَنَّةُ: إنَّ هذا العَبدُ فِيَّ لَزاهِدٌ، وقالَتِ النّارُ: إنَّ هذَا العَبدَ فِيَّ لَجاهِلٌ.

امام صادق عليه السلام: به سه چيز، توانايى شنيدن صداى مردمان داده شده است: بهشت، آتش دوزخ و حور العين. هنگامى كه بنده نماز مى ‏خواند و مى ‏گويد: «خدايا! مرا از آتش برهان و به بهشت داخل كن و از حورى ‏هاى بهشتى به همسرى ‏ام در آور»، آتش مى ‏گويد: «اى خدا! بنده‏ ات از تو خواست كه او را از من برهانى. بِرهانش» و بهشت مى ‏گويد: «اى خداوند! بنده‏ ات از تو مرا خواست. او را در من جاى بده» و حور العين مى‏ گويند: «اى خدا! بنده ‏ات از ما خواستگارى كرد. او را به همسرى ما در آور».

اما اگر نمازگزار از نمازش به سراغ كار ديگرى رفت و اينها را از خدا نخواست، حورى‏ ها مى ‏گويند: «اين بنده به ما بى ‏رغبت است» و بهشت مى ‏گويد: «اين بنده به من بى ‏رغبت است» و آتش مى‏ گويد: «اين بنده نسبت به من جاهل است».

بحار الانوار؛ ج 85 ؛ ص 58