فداییان امام هادی علیه السلام

آیا اهل­بیتＤهم دچار وسوسه شیطان می­شدند که برای دوری از آن نماز می‌خواندند؟

در پاسخ به این پرسش لازم است ابتدا به روایتی از پیامبر اکرم اشاره نماییم که فرمودند: "لا يَزَالُ الشَّيْطَانُ ذَعِراً مِنَ الْمُؤْمِنِ مَا حَافَظَ عَلَى الصَّلَوَاتِ الْخَمْسِ فَإِذَا ضَيَّعَهُنَّ تَجَرَّأَ عَلَيْهِ فَأَدْخَلَهُ فِي الْعَظَائِمِ"؛[1]

تا وقتى آدمى از نمازهاى پنج­گانه خويش محافظت می‌کند شيطان از او ترسان و گريزان است؛ ولی هنگامی که نمازها را تباه كند شيطان بر او دست مى‏يابد و او را به گناهان بزرگ مى‏كشاند.

بنابراین نه تنها اهل­بیتＤبلکه هر کس که مراقب نمازهایش باشد شیطان اصلا به او نزدیک نمی­شود؛ تا چه رسد به اینکه بخواهد او را وسوسه کند. لذا اهل­بیتＤبا محافظت بر نماز، شیطان را از خود دفع می­کردند؛ در‌ همان حال که برخی گناهکاران نیز با پناه بردن به نماز، وسوسۀ شیطان را از خود رفع می‌کنند. بنابراین اثر نماز برای معصومانＤدفع و برای گناهکاران رفع وسوسه شیطان است.[2]

[1]. همان، ج‏3، ص 269.

[2]. رفع در مورد چیزی است که در خارج موجود باشد؛ ولی دفع در مورد چیزی است که موجود نيست؛ ولی زمينۀ وجود یافتن آن فراهم است. به عبارتی، دفع همان پيشگيری است.