فداییان امام هادی علیه السلام

692. دانشمندان منحرف يهود

قرآن كريم درباره دانشمندان محرّف و منحرف يهود چند پيامد بيان مى‏كند؛

1. در سوره بقره آيه 79 سه بار كلمه «ويل» بيان شده است.

2. در سوره آل‏عمران آيه 75 تا 77 مى‏فرمايد: (أُولئِكَ لَا خَلَاقَ لَهُمْ فِي الآخِرَةِ وَ لَا يُكَلِّمُهُمُ اللَّهُ وَ لَا يَنْظُرُ إِلَيْهِمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَ لَا يُزَكِّيهِمْ وَ لَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ).

3. در سوره بقره آيه 159 مى‏فرمايد: اينها مورد لعنت لاعنان‏اند؛ (أُولئِكَ يَلْعَنُهُمُ اللَّهُ وَ يَلْعَنُهُمُ اللَّاعِنُونَ).

4. در سوره بقره آيه 174 مى‏فرمايد: (أُولئِكَ مَا يَأْكُلُونَ فِي بُطُونِهِمْ إِلَّا النَّارَ).

5. در آيات ديگر مى‏فرمايد: چون اينها (بِمَا أَنْزَلَ اللَّهُ) حكم نكردند، فاسق و ظالم و كافرند؛ (وَ مَن لَمْ يَحْكُم بِمَا أَنْزَلَ اللَّهُ فَأُولئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ) (هُمُ الْفَاسِقُونَ) (هُمُ الْكَافِرُونَ).[1]

693. راه مقابله با سختي‏ها

1. نگاهى به گذشتگان؛ (فَاصْبِرْ كَمَا صَبَرَ أُوْلُوا الْعَزْمِ مِنَ الرُّسُلِ).[2]

2. اميد به آينده؛ (فَاقْضِ مَا أَنتَ قَاضٍ إِنَّمَا تَقْضِي هذِهِ الْحَيَاةَ الدُّنْيَا* إِنَّا آمَنَّا بِرَبِّنَا لِيَغْفِرَ لَنَا خَطَايَانَا ...).[3]

3. خود را در محضر خدا ديدن؛ (وَاصْنَعِ الْفُلْكَ بِأَعْيُنِنَا)[4] (إِنَّنِي مَعَكُمَا أَسْمَعُ وَ أَرَى).[5]

4.

اکبر دهقان ؛ هزار و يك نكته از قرآن كريم؛ ج‏1، ص: 252

توجه به پاداش؛ (وَ لَنَجْزِيَنَّ الَّذِينَ صَبَرُوا أَجْرَهُم بِأَحْسَنِ مَا كَانُو يَعْمَلُونَ).[6]

694. يأس و نااميدى كفار

سه‏بار كفار نااميد شدند؛

1. كفار خيال مى‏كردند دين به شخص پيامبر قائم است، لذا در جنگ احد وقتى شايعه شد پيامبر كشته شد، مسلمانان نااميد شدند، آيه نازل شد: (أَفَإِنْ مَاتَ أَوْ قُتِلَ انْقَلَبْتُمْ عَلَى أَعْقَابِكُمْ)[7]، كه در اينجا كفار نااميد شدند.

2. وقتى عبدالله فرزند پيامبر از دنيا رفت، كفار گفتند پيامبر ابتر است، سوره كوثر نازل شد و كفار نااميد شدند.

3. در حادثه غدير نيز كفار نااميد شدند؛ (الْيَوْمَ يَئِسَ الَّذِينَ كَفَرُوا).[8]

695. آسيب‏هاى جامعه‏

1. شايعه‏سازى؛ (إِن جَاءَكُمْ فَاسِقٌ بِنَبَإٍ فَتَبَيَّنُوا).[9]

2. سستى در عمل و افسردگى؛ (وَ لَا تَهِنُوا وَ لَا تَحْزَنُوا وَ أَنْتُمُ الْأَعْلَوْنَ إِن كُنْتُم مُؤْمِنِينَ).[10]

3. زخم زبان‏ها؛ (وَ لَتَسْمَعُنَّ مِنَ الَّذينَ أُوتُوا الْكِتَابَ مِن قَبْلِكُمْ وَ مِنَ الَّذِينَ أَشْرَكُوا أَذَىً كَثِيراً وَ إِن تَصْبِرُوا وَ تَتَّقُوا فَإِنَّ ذلِكَ مِنْ عَزْمِ الْأُمُورِ).[11]

4. استعمار؛ (فَاسْتَخَفَّ قَوْمَهُ فَأَطَاعُوهُ).[12]

5. نفاق در گفتار و در سوگند ياد كردن؛ (وَ مِنَ النَّاسِ مَن يُعْجِبُكَ قَوْلُهُ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَ يُشْهِدُ اللَّهَ عَلَى مَا فِي قَلْبِهِ وَ هُوَ أَلَدُّ الْخِصَامِ)[13] (اتَّخَذُوا أَيْمَانَهُمْ جُنَّةً).[14]

6. حاكميت سلاطين جور؛ (إِنَّ الْمُلُوكَ إِذَا دَخَلُوا قَرْيَةً أَفْسَدُوهَا وَ جَعَلُوا أَعِزَّةَ أَهْلِهَا أَذِلَّةً وَ كَذلِكَ يَفْعَلُونَ).[15]

7. نفوذ بيگانه؛ (وَ إِذَا أَرَدْنَا أَن نُّهْلِكَ قَرْيَةً أَمَرْنَا مُتْرَفِيهَا).[16]

8.

اکبر دهقان ؛ هزار و يك نكته از قرآن كريم؛ ج‏1، ص: 253

ارتجاع؛ (أَفَإِنْ مَاتَ أَوْ قُتِلَ انْقَلَبْتُمْ عَلَى أَعْقَابِكُمْ).[17]

9. اختلاف؛ (حَتَّى إِذَا فَشِلْتُمْ وَتَنَازَعْتُمْ فِي الْأَمْرِ وَ عَصَيْتُم مِن بَعْدِ مَا أَرَاكُم).[18]

696. مسلمان‏هاى تن‏پرور

الف. قوم موسى (ع) به پيامبرشان گفتند: (اذْهَبْ أَنْتَ وَ رَبُّكَ فَقَاتِلَا إِنَّا هَاهُنَا قَاعِدُونَ).[19]

ب. در جنگ تبوك خداوند به پيامبر فرمود: (لَوْ كَانَ عَرَضاً قَرِيباً وَ سَفَراً قَاصِداً لَاتّبَعُوكَ وَ لكِن بَعُدَتْ عَلَيْهِمُ الشُّقَّةُ).[20]

697. اوصاف مجاهدان‏

1. خودسازى، توبه، عبادت، امر به معروف؛

(إِنَّ اللَّهَ اشْتَرَى مِنَ الْمُؤْمِنِينَ ...* التَّائِبُونَ الْعَابِدُونَ الْحَامِدُونَ السَّائِحُونَ الرَّاكِعُونَ السَّاجِدُونَ الآمِرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ النَّاهُونَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَ الْحَافِظُونَ لِحُدُودِ اللَّهِ وَ بَشِّرِ الْمُؤْمِنِينَ).[21]

2. عشق به جهاد؛

(تَرَى أَعْيُنَهُمْ تَفِيضُ مِنَ الدَّمْعِ مِمَّا عَرَفُوا مِنَ الْحَقِّ يَقُولُونَ رَبَّنَا آمَنَّا فَاكْتُبْنَا مَعَ الشَّاهِدِينَ).[22]

3. شجاعت؛

(يُجَاهِدُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَ لَا يَخَافُونَ لَوْمَةَ لَائِمٍ)[23] (الَّذِينَ قَالَ لَهُمُ النَّاسُ إِنَّ النَّاسَ قَدْ جَمَعُوا لَكُمْ فَاخْشَوْهُمْ فَزَادَهُمْ إِيمَاناً).[24]

4. خوددار و مقاوم؛ (وَ مَا ضَعُفُوا وَ مَا اسْتَكَانُوا)[25] (فَمَا وَهَنُوا لِمَا أَصَابَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ).[26]

5. ترجيح راه خدا بر امور مادى؛

(قُلْ إِن كَانَ آبَاؤُكُمْ وَ أَبْنَاؤُكُمْ وَ إِخْوَانُكُمْ وَ أَزْوَاجُكُمْ وَ عَشِيرَتُكُمْ وَ أَمْوَالٌ اقْتَرَفْتُمُوهَا وَ تِجَارَةٌ تَخْشَوْنَ كَسَادَهَا وَ مَسَاكِنُ تَرْضَوْنَهَا أَحَبَ إِلَيْكُم مِنَ اللَّهِ وَ رَسُولِهِ وَ جِهَادٍ فِي سَبِيلِهِ فَتَرَبَّصُوا حَتَّى يَأْتِيَ اللَّهُ بِأَمْرِهِ).[27]

اکبر دهقان ؛ هزار و يك نكته از قرآن كريم؛ ج‏1، ص: 254

6. آمادگى؛

(وَ أَعِدُّوا لَهُم مَااستَطَعْتُم مِن قُوَّةٍ).[28]

7. نظم؛

(إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الَّذِينَ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِهِ صَفّاً كَأَنَّهُم بُنْيَانٌ مَرْصُوصٌ).[29]

8. رازدارى اسرار نظامى؛

(يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَتَّخِذُوا بِطَانَةً مِن دُونِكُمْ).[30]

9. اطاعت از رهبر اسلام؛

(وَ أَطِيعُوا اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ لَا تَنَازَعُوا فَتَفْشَلُوا).[31]

10. حركت براى خداوند؛

(جَاهَدُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ)[32] (وَ لَا تَكُونُوا كَالَّذِينَ خَرَجُوا مِن دِيَارِهِم بَطَراً وَ رِئَاءَ النَّاسِ).[33]

698. نفرين در قرآن‏

(أَلَا بُعْداً لِثَمُودَ)[34] (أَلَا بُعْداً لِمَدْيَنَ كَمَا بَعِدَتْ ثَمُودُ)[35] (فَبُعْداً لِّلْقَوْمِ الظَّالِمِينَ)[36] (فَبُعْداً لِقَوْمٍ لَّا يُؤْمِنُونَ).[37]

درباره قوم نوح (ع) مى‏فرمايد: (وَ قِيلَ بُعْداً لِلْقَوْمِ الظَّالِمِينَ).[38]

699. اهميت مسائل اقتصادى‏

حضرت شعيب به‏خاطر اهميت مسائل اقتصادى بعد از دعوت به خداوند عدالت در امور اقتصادى را بيان مى‏كند؛

(يَا قَوْمِ اعْبُدُوا اللَّهَ مَا لَكُم مِنْ إِلهٍ غَيْرُهُ وَلَا تَنْقُصُوا الْمِكْيَالَ وَالْمِيزَانَ).[39]

اکبر دهقان ؛ هزار و يك نكته از قرآن كريم؛ ج‏1، ص: 255

700. منظور از ايام‏الله‏

در اينكه منظور از «ايام الله» در آيه شريفه‏ (وَ ذَكِّرْهُم بِأَيَّامِ اللَّهِ)[40] چيست، در آيه بعد به‏عنوان نمونه اشاره كرده و آن روز پيروزى مؤمنان به موسى (ع) بر فرعونيان است؛ (وَ إِذْ قَالَ مُوسَى لِقَوْمِهِ اذْكُرُوا نِعْمَةَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ إِذْ أَنجَاكُم مِنْ آلِ فِرْعَوْنَ يَسُومُونَكُمْ سُوءَ الْعَذَابِ ...).[41]

701. حوادث شر، عامل آزمايش‏

در آيه شريفه‏ (وَ مِنَ النَّاسِ مَن يَعْبُدُ اللَّهَ عَلَى حَرْفٍ فَإِنْ أَصَابَهُ خَيْرٌ اطْمَأَنَّ بِهِ وَ إِنْ أَصَابَتْهُ فِتْنَةٌ انقَلَبَ عَلَى وَجْهِهِ)[42] در مورد روى آوردن دنيا تعبير به «خير» مى‏كند و در مورد پشت كردن به دنيا تعبير به «فتنه» مى‏كند نه «شر». اشاره به اينكه اين حوادث ناگوار شر و بدى نيست، بلكه وسيله‏اى براى آزمايش است.[43]

702. جواز فرار از جنگ در دو مورد

در دو صورت فرار از جنگ كه گناه كبيره است اشكالى ندارد؛

1. رزمنده به كنارى برود كه دشمن را به طرف خود بكشاند. ناگهان ضربه غافلگيرانه به او بزند.

2. جنگجويى كه خود را تنها ببيند براى پيوستن به گروه جنگجويان عقب‏نشينى كند و بعد از پيوستن به آنها حمله را آغاز كند؛

(وَ مَن يُوَلِّهِمْ يَوْمَئِذٍ دُبُرَهُ إِلَّا مُتَحَرِّفاً لِقِتَالٍ أَوْ مُتَحَيِّزاً إِلى فِئَةٍ فَقَدْ بَاءَ بِغَضَبٍ مِنَ اللَّهِ وَ مَأْوَاهُ جَهَنَّمُ وَ بِئْسَ الْمَصِيرُ).[44]

703. شدت برخورد با پيمان شكنان‏

از آيات‏ (الَّذِينَ عَاهَدتَّ مِنْهُمْ ثُمَّ يَنقُضُونَ عَهْدَهُمْ فِي كُلِّ مَرَّةٍ وَ هُمْ لَايَتَّقُونَ* فَإِمَّا تَثْقَفَنَّهُمْ فِي الْحَرْبِ فَشَرِّدْ بِهِم مَنْ خَلْفَهُمْ لَعَلَّهُمْ يَذَّكَّرُونَ)[45] استفاده مى‏شود كسانى كه به طور مكرر پيمان‏شكنى مى‏كنند بايد با آنها با شدت برخورد كرد تا ديگران عبرت بگيرند (ينقضون) و (لا يتقون) فعل مضارع دلالت بر استمرار پيمان‏شكنى مى‏كند.

اکبر دهقان ؛ هزار و يك نكته از قرآن كريم؛ ج‏1، ص: 256

[1] ( 4). مائده 44 و 45 و 47

[2] ( 5). احقاف 35

[3] ( 6). طه 72- 73

[4] ( 7). هود 37

[5] ( 8). طه 46

[6] ( 1). نحل 96

[7] ( 2). آل‏عمران 144

[8] ( 3). مائده 3

[9] ( 4). حجرات 6

[10] ( 5). آل‏عمران 139

[11] ( 6). آل‏عمران 186

[12] ( 7). زخرف 54

[13] ( 8). بقره 204

[14] ( 9). مجادله 16

[15] ( 10). نمل 34

[16] ( 11). اسراء 16

[17] ( 1). آل‏عمران 144

[18] ( 2). آل‏عمران 152

[19] ( 3). مائده 24

[20] ( 4). انفال 42

[21] ( 5). توبه 111- 112

[22] ( 6). مائده 83

[23] ( 7). مائده 54

[24] ( 8). آل‏عمران 173

[25] ( 9). آل‏عمران 146

[26] ( 10). همان

[27] ( 11). توبه 24

[28] ( 1). انفال 60

[29] ( 2). صف 4

[30] ( 3). آل‏عمران 118

[31] ( 4). انفال 46

[32] ( 5). انفال 74

[33] ( 6). انفال 47

[34] ( 7). هود 68

[35] ( 8). هود 89

[36] ( 9). مؤمنون 41

[37] ( 10). مؤمنون 44

[38] ( 11). هود 44

[39] ( 12). هود 84

[40] ( 1). ابراهيم 5

[41] ( 2). ابراهيم 6

[42] ( 3). حج 11

[43] ( 4).؟؟؟ ج 14 ص 34

[44] ( 5). انفال 16

[45] ( 6). انفال 56- 57