5. طراوت ممكن است چيزى، سالها زنده
5. طراوت
ممكن است چيزى، سالها زنده بماند، ولى در طول زمان، كهنه و فرسوده شود و تازگى و شادابى خود را از دست بدهد؛ اما قرآن، علاوه بر اين كه هميشه زنده است، هيچگاه كهنه و فرسوده نمىشود؛ بلكه همواره نو و باطراوت است، چنان كه در حديثى از پيامبر صلى الله عليه و آله آمده است:
كَلامُ اللَّهِ جَديدٌ غَضٌّ طَرِىٌّ.[1]
كلام خدا، همواره نو و تازه و با طراوت است.
در روايتى ديگر آمده است كه شخصى از امام صادق عليه السلام پرسيد:
ما بالُ القُرآنِ لا يَزدادُ عِندَ النَّشرِ وَ الدِّراسَةِ إلّاغَضاضَةً؟
چرا قرآن، هر چه بيشتر منتشر و مطالعه مىشود، بر تازگى و طراوت آن، افزوده مىشود؟
امام عليه السلام در پاسخ او فرمود:
لِأَنَّ اللَّهَ لَم يُنزِلهُ لِزَمانٍ دونَ زَمانٍ، و لا لِناسٍ دونَ ناسٍ، فَهُو فى كُلِّ زَمانٍ جَديدٌ، و
عِندَ كُلِّ قَومٍ غَضٌّ، إلى يَومِ القِيامَةِ.[2]
چون خداوند، آن را براى زمانى خاص و مردمى خاص، فرو نفرستاده است. به همين دليل، قرآن، در هر زمانى، نو، و براى هر مردمى، تا روز قيامت، تازه است.
اين ويژگى، حاكى از آن است كه معارف قرآن، لايههاى عميق و متعدّدى دارند كه در مقاطع مختلف تاريخ، كشف مىشوند و مورد بهرهبردارى قرار مىگيرند. البته هر كسى، قادر به كشف معارف عميق و حقايق دقيق قرآن نيست؛ بلكه تنها كسانى از اين توانايى برخوردارند كه از نظر علمى و عملى، شايستگىهاى لازم را داشته باشند.
[1] ر. ك: ج 3 ص 24 ح 735. نيز، ر. ك: الطرف لابن طاووس: ص 144.
[2] ر. ك: ج 3 ص 24 ح 738. نيز، ر. ك: عيون أخبار الرضا عليه السلام: ج 2 ص 87 ح 32.