فضیلت نماز در زمان غیبت امام زمان

آیت الله بهجت رضوان الله علیه : عبادت (و نماز) در زمان غيبت اَفضل از عبادت در زمان ظهور است و اين خود كرامتى است از خدا كه شامل حال افرادى كه در زمان غيبت ثابت قدم هستند، كرده است. بعيد نيست كه علّت آن اين باشد كه انسان در زمان حضور، امام را مى‏بيند و ايمان مى‏آورد؛ ولى در زمان غيبت نديده ايمان مى‏آورد و عمل مى‏كند و اين ناشى از قوّت ايمان او است.

در محضر آیت الله بهجت؛ ج 3 ؛ نکته 1729 و 1738

دعای سلامتی امام زمان

سؤال: آیا درست است که دعای اللهم کُن لِولَیِّک الحُجَّةِ ابنِ الحَسَن ... را در قنوت یا تعقیبات نماز بخوانیم با اینکه این دعا در اعمال مخصوص شب 23 ماه رمضان آمده است؟

پاسخ آیت الله بهجت رضوان الله علیه : دعاهاى وارده در اَمكنه و اَزمنه ى خاص ـ مانند دعاهاى وارده در مقام هاى مسجد كوفه و دعاهاى رجب و شب قدر و... ـ اختصاصى نيست، به گونه اى كه نتوان در وقت و يا جاى ديگر خواند؛ بلكه مى شود دعا را در غير آن زمان و مكان خواند.

در محضر آیت الله بهجت؛ ج 1 ؛ نکته 19

گلچین مطالب نمازی کتاب زمزم عرفان ؛ محمدی ری شهری

راه رسیدن به کمالات انسانی

آیت الله بهجت 1:

برای سالک، در اولین مرحله ، عزم راسخ و مستمر بر ترک معاصی در اعتقادیات و عملیّات در تمام عمر ـ اگر چه هزار سال باشد ـ و نماز اول وقت ، برای وصول به مقامات عالیه، کافی و وافی است.

(ص ۸۳)

اگر نگذارند نماز بخوانیم ...

آیت الله سید احمد فهری [از شاگردان علامه قاضی] :

شخصاً از آیت الله قاضی 1 شنیدم که فرمود : « دو سه روز است که فکر می کنم اگر در بهشت، نگذارند ما نماز بخوانیم ، چه کنیم؟!»

(ص ۸۹)

یک راه آسان کسب حضور قلب

آیت الله بهجت 1 :

علامه قاضی 1 فرمودند هر کس نماز های واجب یومیّه را اول وقت بخواند، به همه مقامات معنوی خواهد رسید. اگر نرسید مرا لعنت کند!

ایشان نگفت: «خوب بخواند». معلوم می شود که نماز اول وقت خواندن، حضور قلب آور هم هست.

(ص ۸۵)

بالاترین لذت معنوی

آیت الله بهجت 1:

اگر سلاطین عالم می دانستند که انسان ، در حال نماز ، چه لذت هایی می برد، هیچ گاه دنبال لذایذ مادی نمی رفتند. [1]

همچنین استاد اخلاق در نجف [علامه قاضی] می فرمود: « اگر [مردم] لذت نماز را بدانند ، می دانند که در دنیا، لذتی بالاتر از نماز نیست».

(ص ۹۰)

عبادات شیخ انصاری 1

آیت الله بهجت 1:

آیا حالات و مقامات شیخ انصاری 1 جای اغتباط [غبطه خوردن] نیست که بین دو محال عادی ، جمع کرده بود؟!

با یک چشم ، دو درس خارج فقه و اصول در شبانه روز می گفت و تألیفات آن چنانی داشت. این در رابطه با علمیّات ؛ اما نسبت به عملیّات هر روز نماز جعفر [طیار] و زیارت عاشورا و جامعه [کبیره] را می خواندند و به نماز شب هم مقید بودند. آیا جمع این امور، جز با این می شود که خداوند، برکت در اوقات و توفیق در اعمال بدهد؟!

(ص 112)

[1] آیت الله مصباح یزدی در توضیح این سخن فرمودند : تا آدم خودش چنین لذتی را نچشیده باشد نمی تواند چنین سخنی بگوید.