گرد هم آمدن الإمام الصادق
گرد هم آمدن
الإمام الصادق علیه السلام: مَا اجتَمَعَ ثَلاثَةٌ مِنَ المُؤمِنینَ فَصاعِدا، إلّا حَضَرَ مِنَ المَلائِکةِ مِثلُهُم؛ فَإِن دَعَوا بِخَیرٍ أمَّنوا، و إنِ استَعاذوا مِن شَرٍّ دَعَوُا اللّهَ لِیصرِفَهُ عَنهُم، و إن سَأَلوا حاجَةً تَشَفَّعوا إلَی اللّهِ و سَأَلوهُ قَضاها.
امام صادق علیه السلام: هیچگاه سه مؤمن یا بیشتر، گِرد هم نمیآیند، مگر این که به همان اندازه، از فرشتگان [در جمعشان] حاضر میشوند، و چون آن مؤمنان، دعای خیری کنند، فرشتگان، «آمین» میگویند، و اگر از شرّی [به خدا] پناه جویند، فرشتگان، دعا میکنند تا خدا، آن شر را از آنان بگردانَد، و اگر حاجتی درخواست کنند، فرشتگان، نزد خداوند شفاعت مینمایند و برآورده شدن آن را از او میخواهند.
الكافي: ج 2 ص 187.
فصل سوم: برکتهای پناه بردن به خدا
جای گرفتن در دژ خداوند
رسول اللّه صلی الله علیه و آله: إنَّ اللّهَ عز و جل قالَ: و ما تَقَرَّبَ إلَی عَبدی بِشَیءٍ أحَبَّ إلَی مِمَّا افتَرَضتُ عَلَیهِ، و لا یزالُ عَبدی یتَقَرَّبُ إلَی بِالنَّوافِلِ حَتّی احِبَّهُ، فَإِذا أحبَبتُهُ کنتُ سَمعَهُ الَّذی یسمَعُ بِهِ، و بَصَرَهُ الَّذی یبصِرُ بِهِ، و یدَهُ الَّتی یبطِشُ بِها، و رِجلَهُ الَّتی یمشی بِها، و إن سَأَلَنی لَاعطِینَّهُ، و لَئِنِ استَعاذَنی لَاعیذَنَّهُ.
پیامبر خدا صلی الله علیه و آله: خداوند عز و جل فرمود: «بهترین وسیله تقرّب بندهام به من، چیزی است که بر او واجب ساختهام. بندهام از طریق نافلهها، پیوسته به من نزدیک میشود تا آنجا که دوستدار او میشوم، و چون دوستدار [و عاشقش] شدم، گوش او میشوم که با آن میشنود، و چشم او که با آن میبیند، و دست او که با آن کار میکند و پایش که با آن راه میرود. (يعنی: من، همه چيز او میشوم و عشق به من، تمام وجود او را فرا میگيرد و همه حركات و سكناتش خدايی میشود) اگر از من بخواهد، حتما به او میدهم و اگر از من پناه بخواهد، بیگمان، پناهش میدهم».
محمدی ری شهری ؛ نهج الذکر ، ج 3 ؛ حدیث 1982.
رسول اللّه صلی الله علیه و آله: إلهی، مَنِ الَّذِی استَغفَرَک فَلَم تَغفِر لَهُ! إلهی، مَنِ الَّذِی استَعاذَ بِک فَلَم تُعِذهُ!
پیامبر خدا صلی الله علیه و آله در مناجات: معبود من! کیست که از تو آمرزش خواسته باشد و تو او را نیامرزیده باشی؟! معبود من! کیست که از تو پناه خواسته باشد و تو پناهش نداده باشی؟!
بحار الأنوار: ج 90 ص 342.
رسول اللّه صلی الله علیه و آله: قَضَی اللّهُ عَلی نَفسِهِ أنَّهُ مَن آمَنَ بِهِ هَداهُ ... و مَنِ التَجَأَ إلَیهِ آواهُ.
پیامبر خدا صلی الله علیه و آله: خداوند، وظیفه خود قرار داده است که هر کس را به او ایمان آورَد، هدایت کند ... و هر کس را به او پناه ببرد، پناه دهد.
مستدرك الوسائل: ج 11 ص 218.
الإمام العلی علیه السلام: إنَّ لُقمانَ الحَکیمَ قالَ لِابنِهِ و هُوَ یعِظُهُ: یا بُنَی مَنِ الَّذِی ابتَغَی اللّهَ عز و جل فَلَم یجِدهُ؟! و مَن ذَا الَّذی لَجَأَ إلَی اللّهِ فَلَم یدافِع عَنهُ؟!
امام علی علیه السلام: لقمان حکیم در اندرز به فرزندش گفت: «پسرم! کیست که خدای را جست و نیافت؟! و کیست که به خدا پناه بُرد و خدا از او دفاع نکرد؟!».
بحار الأنوار: ج 13 ص 433.
بهرهمند شدن از رحمت خدا
مصباح الشریعة فیما نَسَبَهُ إلَی الإِمامِ الصّادِقِ علیه السلام: إذا عَلِمَ اللّهُ عز و جل مِن قَلبِک صِدقَ الالتِجاءِ إلَیهِ، نَظَرَ إلَیک بِعَینِ الرَّأفَةِ وَ الرَّحمَةِ وَ اللُّطفِ، و وَفَّقَک لِما یحِبُّ و یرضی.
مصباح الشریعة در حدیثی که به امام صادق علیه السلام نسبت داده است: هرگاه خداوند عز و جل بداند که از سویدای دل، به او پناهنده گشتهای، به دیده رأفت و مهربانی و لطف، به تو مینگرد و تو را به آنچه دوست دارد و میپسندد، توفیق میدهد.
بحار الأنوار: ج 83 ص 374.
عن علی بن عیسی رفعه، قال: إنَّ موسی علیه السلام ناجاهُ اللّهُ تَبارَک و تَعالی فَقالَ لَهُ فی مُناجاتِهِ: یا موسی، مُر عِبادی یدعونی عَلی ما کانَ، بَعدَ أن یقِرّوا لی أنَّی أرحَمُ الرّاحِمینَ ....
فَمَن لَجَأَ إلَیک وَ انضَوی إلَیک مِنَ الخاطِئینَ فَقُل: أهلًا و سَهلًا، بأرَحبَ الفِناءِ بِفِناءِ رَبِّ العالَمینَ، وَ استَغفِر لَهُم.
علی بن عیسی، در حدیثی که سند آن را به یکی از اهل بیت علیهم السلام رسانده است: خداوند تبارک و تعالی با موسی علیه السلام به نجوا سخن گفت و در نجوایش به او فرمود: «ای موسی! به بندگانم دستور بده، پس از این که اقرار کردند که من مهربانترینِ مهربانانم، در هر حال [حتی با همه گناهان و خطاهایی که کردهاند]، مرا بخوانند ....
پس هر کس از گنهکاران که به تو پناه آورْد و دست به دامن تو شد، بگو:" به فراخترین درگاه، درگاه پروردگار جهانیان، خوش آمدی"، و برایشان آمرزش بخواه».
بحار الأنوار: ج 77 ص 38.
ایمن ماندن از شیطان
رسول اللّه صلی الله علیه و آله: تَعَوَّذوا بِاللّهِ مِنَ الشَّیطانِ الرَّجیمِ، فَإِنَّ مَن تَعَوَّذَ بِاللّهِ مِنهُ أعاذَهُ اللّهُ، و تَعَوَّذوا مِن هَمَزاتِهِ و نَفَخاتِهِ و نَفَثاتِهِ.
پیامبر خدا صلی الله علیه و آله: از اهریمن رانده شده، به خدا پناه ببرید؛ زیرا هر که از او به خدا پناه ببرد، خداوند او را در پناه میدارد. از فشارها و دمیدنها و وسوسههای او، [به خدا] پناه ببرید.
بحار الأنوار: ج 63 ص 204.
رسول اللّه صلی الله علیه و آله: إذا لُعِنَ الشَّیطانُ قالَ: لَعَنتَ مَلعونا، و إذَا استَعَذتَ اللّهَ مِنهُ قالَ: کسَرتَ ظَهری.
پیامبر خدا صلی الله علیه و آله: هرگاه شیطان لعنت شود، میگوید: لعنت شدهای را لعنت کردی. هرگاه از او به خدا پناه ببری، میگوید: کمرم را شکستی.
محمدی ری شهری ؛ نهج الذکر ، ج 3 ؛ حدیث 1919.