حدیث
الإمام الصادق عليه السلام: دَخَلَ رَسولُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله عَلى رَجُلٍ مِن أصحابِهِ وهُوَ يَجودُ بِنَفسِهِ، فَقالَ: يا مَلَكَ المَوتِ ارفُق بِصاحِبي فَإِنَّهُ مُؤمِنٌ. فَقالَ: أبشِر يا مُحَمَّدُ، فَإِنّي بِكُلِّ مُؤمِنٌ رَفيقٌ...
فَقالَ رَسولُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله: إنَّما يَتَصَفَّحُهُم في مَواقيتِ الصَّلاةِ، فَإِن كانَ مِمَّن يُواظِبُ عَلَيها عِندَ مواقيتِها، لَقَّنَهُ شَهادَةَ أن لا إلهَ إلَّااللَّهُ، وأنَّ مُحَمَّداً رَسولُ اللَّهِ، ونَحّى عَنهُ مَلَكُ المَوتِ إبليسَ.
امام صادق عليه السلام: پيامبر خدا بر مردى از يارانش كه در حال مرگ بود، وارد شد و فرمود:
«اى فرشته مرگ! با يارم مدارا كن كه او با ايمان است».
فرشته گفت: اى محمّد! خوش حال باش كه من با هر مؤمنى مدارا مى كنم...
سپس پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «فرشته مرگ در وقت هاى نماز به آنها سر مى كشد.
پس اگر از كسانى باشد كه در وقت نمازها بر آن مواظبت مى كنند، شهادتين (گواهى به يگانگى خدا و رسالت محمّد) را به او تلقين مى كند و ابليس را از او دور مى كند».
بحار الانوار؛ ج 6 ؛ ص 169
الإمام الباقر عليه السلام: لَمّا كَلَّمَ اللَّهُ موسَى بنَ عِمرانَ عليه السلام، قالَ موسى: ... إلهي! فَما جَزاءُ مَن صَلَّى الصَّلاةَ لِوَقتِها، لَم يَشغَلها عَن وَقتِها دُنيا؟ قالَ: يا موسى، اعطيهِ سُؤلَهُ، وابيحُهُ جَنَّتي.
امام باقر عليه السلام: موسى عليه السلام هنگام گفتگو با خداوند چنين گفت: خداى من! پاداشآن كس كه نماز را در وقتش خوانده و دنيا او را به خود مشغول نساخته است، چيست؟
خداوند فرمود: «اى موسى! آنچه را خواست، به او مى بخشم و بهشتم را بر او روا مى سازم».
بحار الانوار؛ ج 13 ؛ ص 328
عن إدريس القمّيّ: سَأَلتُ أبا عَبدِاللَّهِ عليه السلام عَنِ الباقِياتِ الصّالِحاتِ، فَقالَ: هِيَ الصَّلاةُ، فَحافِظوا عَلَيها. (الكهف : 46 الْمالُ وَ الْبَنُونَ زينَةُ الْحَياةِ الدُّنْيا وَ الْباقِياتُ الصَّالِحاتُ خَيْرٌ عِنْدَ رَبِّكَ ثَواباً وَ خَيْرٌ أَمَلا)
تفسير العيّاشى- به نقل از ادريس قمى-: از امام صادق عليه السلام در مورد نيكى هاى ماندگار پرسيدم. فرمود: «آن، نماز است. بر آن مواظبت ورزيد». (این آیه به آیه 46 سوره کهف اشاره دارد.)
بحار الانوار؛ ج 82 ؛ ص 222
الكافي عن زيد بن الصائغ: قُلتُ لِأَبي عَبدِاللَّهِ عليه السلام: ادعُ اللَّهَ لَنا، فَقالَ: اللَّهُمَّ ارزُقهُم صِدقَ الحَديثِ، وأداءَ الأَمانَةِ، وَالمُحافَظَةَ عَلَى الصَّلَواتِ.
الكافى- به نقل از زيد بن صائغ-: به امام صادق عليه السلام گفتم: برايمان به درگاه خدا دعايى كن.
فرمود: «خدايا! راستگويى، امانتدارى و مواظبت بر نمازها را روزى شان كن».
بحار الانوار؛ ج 89 ؛ ص 297
الإمام الصادق عليه السلام: امتَحِنوا شيعَتَنا عند ثلاثِ: عِندَ مَواقيتِ الصَّلاةِ كَيفَ مُحافَظَتُهُم عَلَيها؟ وعِندَ أسرارِهِم كَيفَ حِفظُهُم لَها عِندَ عَدُوِّنا؟ وإلى أموالِهِم كَيفَ مُواساتُهُم لِإِخوانِهِم فيها؟
امام صادق عليه السلام: پيروان ما را در وقت هاى نماز بيازماييد كه مواظبت بر نمازشان چگونه است؟ و هنگام رازدارى شان كه چگونه راز ما را نزد دشمنانمان نگاه مى دارند؟ و چگونه برادرانشان را در اموالشان سهيم مى كنند؟
بحار الانوار؛ ج 69 ؛ ص 149
الإمام الصادق عليه السلام: يُعرَفُ مَن يَصِفُ الحَقَّ بِثَلاثِ خِصالٍ: يُنظَرُ إلى أصحابِهِ مَن هُم؟
وإلى صَلاتِهِ كَيفَ هِيَ؟ وفي أيِّ وَقتٍ يُصلّيها؟
امام صادق عليه السلام: آن كه حق را وصف مى كند [و خود را پيرو آن مى داند ]، با سه ويژگى شناخته مى شود: به يارانش نگريسته مى شود كه كيان اند؟ و به نمازش كه چگونه است و كِى آن را مى خواند؟
بحار الانوار؛ ج 67 ؛ ص 302
الإمام الصادق عليه السلام: اختَبِروا إخوانَكُم بِخَصلَتَينِ، فَإِن كانَتا فيهِم وإلّا فَاعزُب ثُمَّ اعزُب ثُمَّ اعزُب: مُحافَظَةٍ عَلَى الصَّلَواتِ في مَواقيتِها، وَالبِرِّ بِالإِخوانِ فِي العُسرِ وَاليُسرِ.
امام صادق عليه السلام: برادرانتان را با دو ويژگى بيازماييد. اگر هر دو ويژگى در آنها بود، [چه بهتر] و گر نه دورى گزين [- يد]، دورى گزين [- يد]، دورى گزين [- يد]: مواظبت بر نمازها در وقت آن و نيكى به برادران در سختى و آسانى.
الکافی ؛ ج 2 ؛ ص 672
لقمان عليه السلام- لِابنِهِ-: يا بُنَيَّ، لا يَكُنِ الدّيكُ أكيَسَ مِنكَ وأكثَرَ مُحافَظَةً عَلَى الصَّلَواتِ؛ ألا تَراهُ عِندَ كُلِّ صَلاةٍ يُؤَذِّنُ لَها، بِالأَسحارِ يُعلِنُ بِصَوتِهِ وأنتَ نائِمٌ؟!
لقمان- خطاب به پسرش-: اى پسر عزيزم! خروس، زيرك تر و مواظبتش بر نماز از تو بيشتر نباشد! آيا نمى بينى كه هنگام نماز براى آن اذان مى گويد و در سحرها صدايش را آشكار مى كند، در حالى كه تو در خوابى؟!
ارشاد القلوب ؛ ص 72
الإمام عليّ عليه السلام: كانَ رَسولُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله مُنصِباً لِنَفسِهِ بَعدَ البُشرى لَهُ بِالجَنَّةِ مِن رَبِّهِ، فَقالَ عز و جل: «وَ أْمُرْ أَهْلَكَ بِالصَّلاةِ وَ اصْطَبِرْ عَلَيْها لا نَسْئَلُكَ رِزْقاً نَحْنُ نَرْزُقُكَ وَ الْعاقِبَةُ لِلتَّقْوى»، فَكانَ يَأمُرُ بِها أهلَهُ ويَصبِرُ عَلَيها نَفسَهُ.
امام على عليه السلام: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله خود را با خواندن نماز به رنج مى افكند، با آن كه مژده بهشت شنيده بود. چون خداوند سبحان فرمود: «و خانواده ات را به نماز فرمان ده و خود بر آن شكيبا باش. ما از تو روزى نمى خواهيم. ما به تو روزى مى دهيم، و فرجام [نيك] براى پرهيزگارى است»، پس خانواده اش را به آن فرمان مى داد و خود بر آن، شكيب مى ورزيد.
بحار الانوار؛ ج 33 ؛ ص 449
صحيح مسلم عن عائشة: كانَ رَسولُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله يُصَلّي مِنَ اللَّيلِ، فَإِذا أوتَرَ قالَ: قومي فَأَوتِري يا عائِشَةُ.
صحيح مسلم- به نقل از عايشه-: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله [پاسى] از شب را نماز مى خواند و هنگامى كه به نماز وتر مى رسيد، به من مى فرمود: «برخيز و نماز وتر بخوان».
شناخت نامه نماز ؛ ج 1؛ حدیث 198
الإمام الباقر عليه السلام: إنّا نَأمُرُ صِبيانَنا بِالصَّلاةِ إذا كانوا بَني خَمسِ سِنينَ، فَمُروا صِبيانَكُم بِالصَّلاةِ إذا كانوا بَني سَبعِ سِنينَ.
امام باقر عليه السلام: ما پسرانمان را از پنج سالگى به نماز فرمان مى دهيم و شما پسرانتان را از هفت سالگى به نماز خواندن فرمان دهيد.
بحار الانوار؛ ج 88 ؛ ص 132
رسول اللَّه صلى الله عليه و آله: إنَّ أحَدَكُم إذا صَلّى يُناجي رَبَّهُ.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: هر يك از شما به هنگام نماز، با پروردگارش مناجات مى كند.
بحار الانوار؛ ج 71 ؛ ص 216
رسول اللَّه صلى الله عليه و آله: امَّتي عَلى ثَلاثَةِ أصنافٍ: صِنفٌ يُشَبَّهونَ بِالأَنبِياءِ، وصِنفٌ يُشَبَّهونَ بِالمَلائِكَةِ، وصِنفٌ يُشَبَّهونَ بِالبَهائِمِ. فَأَمَّا الَّذينَ يُشَبَّهونَ بِالأَنبِياءِ فَهِمَّتُهُمُ الصَّلاةُ وَالزَّكاةُ، وأمَّا الَّذينَ يُشَبَّهونَ بِالمَلائِكَةِ فَهِمَّتُهُمُ التَّسبيحُ وَالتَّهليلُ وَالتَّكبيرُ، وأمَّا الَّذين يُشَبَّهونَ بِالبِهائِم فَهِمَّتُهُمُ الأَكلُ وَالشُّربُ وَالنَّومُ.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: امّتم بر سه دسته اند: دسته اى شبيه پيامبران، دسته اى شبيه فرشتگان و دسته اى شبيه چارپايان هستند. امّا آنان كه شبيه پيامبران هستند، به نماز و زكات، اهتمام دارند. آنان كه شبيه فرشتگان اند، به ذكر تسبيح و تهليل و تكبير، اهتمام دارند و كسانى كه به چارپايان شباهت دارند، به خوردن و نوشيدن و خوابيدن مى انديشند.
جامع الاخبار ؛ ص 270
الإمام عليّ عليه السلام: إنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه و آله رَأى فِي السَّماءِ لَيلَةَ عُرِجَ بِهِ إلَيها مَلائِكَتَهُ قِياماً ورُكوعاً مُنذُ خُلِقوا، فَقالَ: يا جَبرائيلُ، هذِهِ هِيَ العِبادَةُ! فَقالَ جَبرائيلُ: صَدَقتَ يا مُحَمَّدُ، فَاسأَلِ اللَّهَ رَبَّكَ أن يُعطِيَكَ القُنوتَ وَالرُّكوعَ وَالسُّجودَ في صَلَواتِهِم، فَأَعطاهُمُ اللَّهُ عز و جل ذلِكَ. فَأُمَّةُ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه و آله يَقتَدونَ بِالمَلائِكَةِ الَّذينَ هُم فِي السَّماءِ.
امام على عليه السلام: شبى كه پيامبر صلى الله عليه و آله را به آسمان بردند، فرشتگانى را ديد كه از آغاز خلقتشان، به قيام و ركوع مشغول بودند. پيامبر صلى الله عليه و آله به جبرئيل فرمود: «عبادت يعنى اين!».
جبرئيل گفت: درست گفتى، اى محمّد! از پروردگارت بخواه كه قنوت و ركوع و سجود در نمازهايشان را به تو نيز عطا فرمايد.
خداى عز و جل نيز آنها را به آنان عطا كرد و امّت محمّد صلى الله عليه و آله به فرشتگانى كه در آسمان ها هستند، اقتدا مى كنند.
بحار الانوار؛ ج 82 ؛ ص 274
رسول اللَّه صلى الله عليه و آله- في وَصِيَّتِهِ لِأَبي ذَرٍّ-: إنَّكَ ما دُمتَ فِي الصَّلاةِ فَإِنَّكَ تَقرَعُ بابَ المَلِكِ، ومَن يُكثِر قَرعَ بابِ المَلِكِ يُفتَح.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله- در سفارش به ابو ذر-: تو تا آن گاه كه در نماز هستى، درگاه فرمان رواى هستى را مى كوبى و هر كسى درى را فراوان بكوبد، برايش گشوده مى شود.
بحار الانوار؛ ج 77 ؛ ص 78
رسول اللَّه صلى الله عليه و آله: لا يَتَوَضَّأُ أحَدٌ فَيُحسِنُ وُضوءَهُ ويُسبِغُهُ، ثُمَّ يَأتِي المَسجِدَ لا يُريدُ إلَّا الصَّلاةَ فيهِ؛ إلّاتَبَشبَشَ اللَّهُ بِهِ كَما يَتَبَشبَشُ أهلُ الغائِبِ بِطَلعَتِهِ.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: هيچ كس وضويى كامل و نيكو نمى گيرد و سپس براى نماز به مسجد نمى آيد، مگر اين كه خداوند با لطف و خوشى از او استقبال مى كند؛ همچون خوش حالى خانواده شخص غائب، هنگام ورودش.
شناخت نامه نماز ؛ ج 1؛ حدیث 214