خوار شمردن نماز
عن زرارة: سَأَلتُ أبا عَبدِاللَّهِ عليه السلام عَن قَولِ اللَّهِ عز و جل: «وَ مَنْ يَكْفُرْ بِالْإِيمانِ فَقَدْ حَبِطَ عَمَلُهُ» (مائدة: 5) ، قالَ: تَركُ العَمَلِالَّذي أقَرَّ بِهِ، مِن ذلِكَ أن يَترُكَ الصَّلاةَ مِن غَيرِ سُقمٍ ولا شُغُلٍ.
به نقل از زراره : از امام صادق عليه السلام در باره اين سخن خداى عز و جل پرسيدم: «هر كس به [اركان] ايمان كفر ورزد، بى گمان، عملش تباه است». فرمود: «ترك كردن كارى كه بِدان اقرار دارد و از آن جمله است ترك نماز بى هيچ بيمارى و گرفتارى اى».
بحار الأنوار: ج 72 ص 97
مجازات ترك كننده نماز
رسول اللَّه صلى الله عليه و آله: مَن تَرَكَ صَلاةً مُتَعَمِّداً كُتِبَ اسمُهُ عَلى بابِ النّارِ فيمَن يَدخُلُها.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: هر كس نمازى را عمداً ترك كند، نامش را بر سر در دوزخ جزو وارد شوندگان به آن، مى نويسند.
شناخت نامه نماز ؛ ج 2؛ حدیث 1052
رسول اللَّه صلى الله عليه و آله: يَقولُ اللَّهُ تَعالى في بَعضِ كُتُبِهِ: إنّي أنَا اللَّهُ لا إلهَ إلّاأنَا ذو بَكَّةَ، مُفقِرُ الزّناةِ، وتارِكُ تارِكِي الصَّلاةِ عُراةً.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: خداى متعال در برخى از كتاب هايش فرموده است: «من بى گمان، خداوندم و جز من معبودى نيست. من صاحب بَكّه (خُردكننده جبّاران)، بيچاره كننده زناكاران و لخت گذارنده ترك كنندگان نماز هستم». (بكّه، از نامهاى مكّه است و از اين رو« بكّه» ناميده شده كه كوبنده گردنهاى جبّاران است.)
شناخت نامه نماز ؛ ج 2؛ حدیث 1053
رسول اللَّه صلى الله عليه و آله: مَن أعانَ تارِكَ الصَّلاةِ بِلُقمَةٍ أو كِسوَةٍ، فَكَأَنَّما قَتَلَ سَبعينَ نَبِيّاً؛ أوَّلُهُم آدَمُ وآخِرُهُم مُحَمَّدٌ.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: هر كس ترك كننده نماز را با لقمه اى يا پوشاكى [در ترك نمازش] يارى رساند، گويى هفتاد پيامبر را كشته است كه اوّلين آنها آدم و آخرين آنها محمّد است. (حدیث نیاز به توضیح دارد؛ غذا و لباس دادن به قصد اینکه بی نمازی او را تشویق کند با غذا دادن یا لباس دادن به قصد اینکه او را اصلاح کند تفاوت دارد)
شناخت نامه نماز ؛ ج 2؛ حدیث 1055
دعائم الإسلام: عن أبي جعفر صلوات اللَّه عليه أنَّ رَجُلًا ذَكَرَ لَهُ رَجُلًا قال: انهَتَكَ سِترُهُ، وَارتَكَبَ المَحارِمَ، وَاستَخَفَّ بِالفَرائِضِ حَتّى إنَّهُ تَرَكَ الصَّلاةَ المَكتوبَةَ! وكانَ مُتَّكِئاً فَاستَوى جالِساً وقالَ: سُبحانَ اللَّهِ! تَرَكَ الصَّلاةَ المَكتوبَةَ؟! إنَّ تَركَ الصَّلاةِ المَكتوبَةِ عِندَ اللَّهِ عَظيمٌ.
دعائم الإسلام: نزد ايشان (امام باقر عليه السلام) سخن از مردى به ميان آمد و گفته شد: پرده درى كرده، مرتكب محرّمات گشته، واجبات را سبك شمرده و حتّى نماز واجب را ترك كرده است.
امام عليه السلام كه تكيه داده بود، راست نشست و فرمود: «سبحان اللَّه! نماز واجب را ترك كرده است؟ همانا ترك نماز واجب، نزد خداوند، بزرگ و گران است».
شناخت نامه نماز ؛ ج 2؛ حدیث 1057
الإمام الصادق عليه السلام: إنَّ اللَّهَ لَيَدفَعُ بِمَن يُصَلّي مِن شيعَتِنا عَمَّن لا يُصَلّي مِن شيعَتِنا، ولَو أجمَعوا عَلى تَركِ الصَّلاةِ لَهَلَكوا. وإنَّ اللَّهَ لَيَدفَعُ بِمَن يُزَكّي مِن شيعَتِنا عَمَّن لا يُزَكّي، ولَو أجمَعوا عَلى تَركِ الزَّكاةِ لَهَلَكوا.
امام صادق عليه السلام: خداوند به سبب شيعيان نمازگزار ما، [عذاب را] از شيعيان بی نماز ما دور مى كند و اگر همه نماز نمى خواندند، هلاك مى شدند، و خداوند به سبب شيعيان زكات دهنده ما، [عذاب را] از كسانى كه زكات نمى دهند، دور مى كند و اگر همه زكات نمى دادند، هلاك مى شدند.
بحار الأنوار: ج 73 ص 382
فصل نهم : نماز معصومین
پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله
رسول اللَّه صلى الله عليه و آله: إنَّ اللَّهَ تَعالى جَعَلَ قُرَّةَ عَيني فِي الصَّلاةِ، وحَبَّبَها إلَيَّ كَما حُبِّبَ إلَى الجائِعِ الطَّعامُ وإلَى الظَمآنِ الماءُ، فَإِنَّ الجائِعَ إذا أكَلَ الطَّعامَ شَبِعَ، وإذا شَرِبَ الماءَ رَوِيَ، وأنَا لا أشبَعُ مِنَ الصَّلاةِ.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: خداوند متعال، روشنى چشم مرا در نماز قرار داده و آن را محبوب من كرده، چنان كه غذا براى گرسنه و آب براى تشنه محبوب است. گرسنه هنگامى كه غذا بخورد، سير مى شود و تشنه هنگامى كه آب بنوشد، سيراب مى شود؛ ولى من از نماز، سير نمى شوم.
بحار الانوار؛ ج 82 ؛ ص 233
الإمام عليّ عليه السلام: كانَ رَسولُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله لا يُؤثِرُ عَلَى الصَّلاةِ عَشاءً ولا غَيرَهُ، وكانَ إذا دَخَلَ وَقتُها كَأَنَّهُ لا يَعرِفُ أهلًا ولا حَميماً.
امام على عليه السلام: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله شام و يا چيز ديگرى را بر نماز، مقدّم نمى داشت و وقت نماز كه مى رسيد، گويى خانواده و دوستى نمى شناسد.
بحار الانوار؛ ج 83 ؛ ص 66
عن عائشة: كانَ رَسولُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله يُحَدِّثُنا ونُحَدِّثُهُ، فَإِذا حَضَرَتِ الصَّلاةُ فَكَأَنَّهُ لَم يَعرِفنا ولَم نَعرِفهُ.
عدّة الداعى- به نقل از عايشه-: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله با ما گفتگو مى كرد و ما با او گفتگو مى كرديم. هنگام نماز كه مى شد، گويا نه او ما را مى شناخته است و نه ما او را مى شناخته ايم.
بحار الانوار؛ ج 70 ؛ ص 400
عن جعفر بن علي القمّي: كانَ النَّبِيُ صلى الله عليه و آله إذا قامَ إلَى الصَّلاةِ تَرَبَّدَ وَجهُهُ؛ خَوفاً مِنَ اللَّهِ تَعالى.
جعفر بن على قمى : پيامبر صلى الله عليه و آله هر گاه به نماز مى ايستاد، رنگ چهره اش از ترس خداى متعال، تغيير مى كرد.
بحار الانوار؛ ج 84 ؛ ص 248
الإمام عليّ عليه السلام- في وَصفِ رَسولِ اللَّهِ صلى الله عليه و آله-: كانَ صلى الله عليه و آله يَبكي حَتّى يَبتَلَّ مُصَلّاهُ؛ خَشيَةً مِنَ اللَّهِ عز و جل مِن غَيرِ جُرمٍ.
امام على عليه السلام- در توصيف پيامبر خدا صلى الله عليه و آله-: ايشان از بيم خداوند عز و جل و نه [به خاطر] جرم و تقصيرى مى گريست، تا آن جا كه جايگاه نمازش تَر مى شد.
بحار الانوار؛ ج 10 ؛ ص 25