1. پیرمردی به نام ربیعه هفت سال به رسول خدا صلی‌الله علیه وآله خدمت کرده بود. روزی پیامبر به او فرمود: «ای ربیعه، تو هفت سال به من خدمت کردی آیا از من درخواستی نداری؟»

ربیعه عرض کرد : «ای رسول خدا به من مهلت بده تا فکر کنم» روز بعد نزد رسول خدا آمد و گفت : «من یک خواسته از شما دارم دوست دارم روز قیامت همنشین شما در بهشت باشم»

حضرت فرمود : «کسی یادت داده یا خودت این را گفتی؟»

گفت : «خودم فکر کردم دیدم هر چیزی از شما بخواهم تمام می شود بالاخره می‌رسیم به آن لحظه‌ای که از آن لحظه به بعد زندگی ابدی آغاز می شود. آن موقع شما کجا ما کجا! شما در بالاترین نقطه رضوان الهی هستی من اگر آنجا کنار شما باشند دیگر هیچ چیزی نمی خواهم.

رسول خدا تأملی فرمود ، کمی نگاهش کرد و پاسخ داد : «باشد قبول است اما به یک شرط تو هم مرا کمک کن که بتوانم به این قولم عمل کنم. چگونه؟ فرمود : «فَاَعِنّی بِکثرَةِ السُّجود ، با زیاد سجده کردن مرا کمک کن» یعنی این مشکل من است که باید تو را به آن موقعیت ببرم اما برای اینکه بتوانم تو را تا آن بالا بالا ببرم تو فقط یک قول به من بده، «زیاد سجده کن».

دَعَوَاتُ اَلرَّاوَنْدِيِّ ، عَنْ رَبِيعَةَ بْنِ كَعْبٍ قَالَ: قَالَ لِي ذَاتَ يَوْمٍ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ يَا رَبِيعَةَ خَدَمْتَنِي سَبْعَ سِنِينَ أَ فَلاَ تَسْأَلُنِي حَاجَةً فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اَللَّهِ أَمْهِلْنِي حَتَّى أُفَكِّرَ فَلَمَّا أَصْبَحْتُ وَ دَخَلْتُ عَلَيْهِ قَالَ لِي يَا رَبِيعَةُ هَاتِ حَاجَتَكَ فَقُلْتُ تَسْأَلُ اَللَّهَ أَنْ يُدْخِلَنِي مَعَكَ اَلْجَنَّةَ فَقَالَ لِي مَنْ عَلَّمَكَ هَذَا فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اَللَّهِ مَا عَلَّمَنِي أَحَدٌ لَكِنِّي فَكَّرْتُ فِي نَفْسِي وَ قُلْتُ إِنْ سَأَلْتُهُ مَالاً كَانَ إِلَى نَفَادٍ وَ إِنْ سَأَلْتُهُ عُمُراً طَوِيلاً وَ أَوْلاَداً كَانَ عَاقِبَتُهُمْ اَلْمَوْتَ قَالَ رَبِيعَةُ فَنَكَسَ رَأْسَهُ سَاعَةً ثُمَّ قَالَ أَفْعَلُ ذَلِكَ فَأَعِنِّي بِكَثْرَةِ اَلسُّجُودِ .

همچنین پیامبر فرمودند : وَإِنَّ أعلاهَا الفِردَوسُ‏، وإنَّ أوسَطَها الفِردَوسُ، وإنَّ العَرشَ عَلَى الفِردَوسِ، مِنها تُفَجَّرُ أنهارُ الجَنَّةِ. فَإِذا ما سَألتُمُ اللَّهَ فَسَلوهُ الفِردَوسَ.

  1. امام صادق علیه السلام می فرماید: اگر بنده عجله کند (و از در خانه خدا زود بلند شود) تا به دنبال حاجتش برود خدا می گوید آیا بنده هم نمی داند که من باید حوائج را برآورده کنم؟!

«إِنَّ الْعَبْدَ إِذَا عَجَّلَ فَقَامَ لِحَاجَتِهِ‏، يَقُولُ اللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالى‏: أَ مَا يَعْلَمُ عَبْدِي أَنِّي أَنَا اللَّهُ‏ الَّذِي‏ أَقْضِي اَلْحَوَائِجَ»[1]

  1. «بوعلی سینا» وقتی نمی توانست یک مسئله علمی را حل کند به مسجد می رفت و دو رکعت نماز می خواند و دعا می کرد خداوند آن مشکل را برایش آسان کند. بعد آن مسئله را حل می‌کرد. ( و کانَ اِذا اشکلت علیه مسألة توضّأ و قصدَ المسجد الجامع و صلّی و دعا الله عزوجل أن یسهّلَها علیه و یفتحُ مغلقها له.) (شذرات الذهب ، ج ۵ ، ص ۱۳۳)
  2. عبادت، وصل شدن روح به منبع قدرت و حیات است. امیرالمومنین فرمودند : مُداوَمةُ الذّکرِ قوتُ الاَرواح ؛ مداومت در ذکر موجب قوت جان‌هاست
  3. آيت الله مرواريد رضوان الله علیه بارها مى‏فرمودند: دعاى هنگام خواب را بخوانيد : « يَفْعَلُ‏ اللَّهُ‏ مَا يَشَاءُ بِقُدْرَتِهِ‏ وَ يَحْكُمُ‏ مَا يُرِيدُ بِعِزَّتِهِ » سه مرتبه وقت خواب بخوانيد كه معادل هزار ركعت نماز (مستحبی) است. (این توصیه پیامبر به امیرالمومنین می باشد)
  4. شخصى به نام مرازم گويد با شخصى به نام محمد بن مصادف همراه بودم، وقتى به مدينه رسيدم، بيمار شدم. او مرتّب مرا تنها مى‏گذاشت و به مسجد مى‏رفت. هنگامى كه خدمت امام صادق 7 رسيد، حضرت به او فرمود:

قُعُودُكَ عِنْدَهُ أَفْضَلُ مِنْ صَلَاتِكَ فِي الْمَسْجِد. (كافى، ج 4، ص 27.) نشستن تو در كنار او، بهتر از نماز خواندن در مسجد است.

سخن آیت الله فاطمی نیا از کتاب المقفی الکبیر: «کَفَىٰ لِلشَّیْطانِ نَصِیبًا فِیکَ أَن یُنْقِلَکَ مِن طاعَةٍ إِلَىٰ طاعَةٍ» در همین رابطه است.

  1. امام صادق 7 محك خوبى براى اين است كه انسان بفهمد از نخستين درجه ايمان بهره‏اى دارد يا نه! حضرت مى‏فرمايد: «مَنْ سَرَّتْهُ حَسَنَتُهُ وَ سَاءَتْهُ سَيِّئَتُهُ‏ فَهُوَ مُؤْمِنٌ» (الكافي (ط - الإسلامية) ؛ ج‏2 ؛ ص232.)
  2. مردى به محضر امام صادق 7 آمد و عرض كرد: فلانى! (پسر عمويت) از شما سخن گفت و هيچ بدگويى و شماتتى را فروگذار نكرد.

امام صادق 7 تجديد وضو كرد و به نماز ايستاد.

آن مرد مى‏گويد: با خود گفتم: امام مى‏خواهد او را نفرين كند. ولى ديدم دو ركعت نماز خواند و گفت: «بار الها! من از حق خودم در مورد او گذشتم و تو از من بخشنده‏تر و كريم‏ترى، درخواست دارم او را ببخشى و براى اهانتى كه به من نموده است، مؤاخذه ننمايى!»

آن حضرت در حالى كه پرده اشكى روى چشمش بود، پيوسته براى مغفرت او دعا مى‏كرد و من با شگفتى ناظر آن جريان بودم‏. (مكارم الاخلاق، ج 1، ص 345.) [2]

َمَّادٍ اللَّحَّامِ قَالَ: أَتَى رَجُلٌ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ ع فَقَالَ إِنَّ فُلَاناً ابْنَ عَمِّكَ ذَكَرَكَ فَمَا تَرَكَ شَيْئاً مِنَ الْوَقِيعَةِ وَ الشَّتِيمَةِ إِلَّا قَالَهُ فِيكَ فَقَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ لِلْجَارِيَةِ ايتِينِي بِوَضُوءٍ فَتَوَضَّأَ وَ دَخَلَ فَقُلْتُ فِي نَفْسِي يَدْعُو عَلَيْهِ فَصَلَّى رَكْعَتَيْنِ فَقَالَ يَا رَبِّ هُوَ حَقِّي قَدْ وَهَبْتُهُ وَ أَنْتَ أَجْوَدُ مِنِّي وَ أَكْرَمُ فَهَبْهُ لِي وَ لَا تُؤَاخِذْهُ بِي وَ لَا تُقَايِسْهُ ثُمَّ رَقَّ فَلَمْ يَزَلْ يَدْعُو فَجَعَلْتُ أَتَعَجَّبُ.

  1. پیامبر اکرم 9 فرمودند که نماز کلید بهشت است (مِفْتَاحُ‏ الْجَنَّةِ الصَّلَاةُ. عوالي اللئالي ؛ ج‏1 ؛ ص322 )
  2. كَذَبَ مَن زَعَمَ أنَّهُ يُصَلّي بِاللَّيلِ ويَجوعُ بِالنَّهارِ! إنَّ اللَّهَ تَعالى‏ ضَمِنَ بِصَلاةِ اللَّيلِ قوتَ النَّهارِ. بحارالأنوار: ج 87 ص 153. ]
  3. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص مَنْ أَدَّى فَرِيضَةً فَلَهُ عِنْدَ اللَّهِ دَعْوَةٌ مُسْتَجَابَةٌ فَإِنْ شَاءَ عَجَّلَهَا لَهُ فِي الدُّنْيَا وَ إِنْ شَاءَ أَخَّرَهَا لَهُ فِي الْآخِرَةِ. (مستدرك الوسائل و مستنبط المسائل / ج‏5 / 28)
  4. عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ ععلیه السلام قَالَ: إِنَّمَا جُعِلَتِ‏ النَّافِلَةُ لِيَتِمَّ بِهَا مَا أُفْسِدَ مِنَ الْفَرِيضَةِ. (الكافي (ط - الإسلامية) / ج‏3 / 269)
  5. امیرالمؤمنین : ان كل ما في العالم في القرآن و كل ما في القرآن بأجمعه في فاتحة الكتاب
  6. عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ قال ... عَنْ النَّبِيِّ :إِنَّ الشِّرْكَ أَخْفَى مِنْ دَبِيبِ النَّمْلِ عَلَى صَفَاةٍ سَوْدَاءَ فِي لَيْلَةٍ ظَلْمَاء. (تفسير القمي، ج‏1، ص213)

امام صادق علیه السلام از پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله روایت کرده‌اند که بدرستی که شرک مخفی‌تر از حرکت آرام مورچه بر صخره‌ای سیاه در شبی ظلمانی است.

  1. رسول الله صلی الله علیه و آله است که فرمودند: لَوْلاَ أَنَّ اَلشَّيَاطِينَ يَحُومُونَ حَوْلَ قَلْبِ اِبْنِ آدَمَ لَنَظَرَ إِلَی‌ اَلْمَلَكُوتِ.

اگر شیاطین گرداگرد دل‌های فرزندان آدم گردش نمی‌کردند هر آینه آنها ملکوت [باطن آسمان‌ها و زمین] را می‌دیدند. عوالي اللئالي، ج ۴، ص ۱۱۳.]

  1. عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ عَلَيْهِ السَّلَامُ، قَالَ: « مَنْ عَيَّرَ مُؤْمِناً بِشَيْ‏ءٍ لَمْ يَمُتْ حَتّى‏ يَرْكَبَه‏» كافي (ط - دار الحديث) / ج‏4 / 81)
  2. [عَنِ النَّبِيِّ صلی الله علیه و آله : يَقُولُ اللَّهُ تَعَالَى أَنَا جَلِيسُ مَنْ جَالَسَنِي وَ مُطِيعُ‏ مَنْ‏ أَطَاعَنِي‏ وَ غَافِرُ مَنِ اسْتَغْفَرَنِي ... (مستدرك الوسائل و مستنبط المسائل / ج‏7 / 535)]
  3. حضرت امام صادق عليه السلام فرمود: إِيَّاكَ أَنْ تَفْرِضَ عَلَى نَفْسِكَ فَرِيضَةً فَتُفَارِقَهَا اثْنَيْ عَشَرَ هِلَالًا مبادا عملى را بر خود واجب كنى و قبل از دوازده ماه آن را ترك گويى. (بحارالانوار ، ج 68 ، ص 220)
  4. تسبیحات حضرت فاطمه :پیامبر 9جواب داد: « أَ لَا أُعَلِّمُكُمَا مَا هُوَ خَيْرٌ لَكُمَا مِنَ الْخَادِم‏؟ چیزی بهتان یاد می دهم که از خادم بهتر باشد.
  5. خداوند بزرگ به چیزهای کوچک افتخار و مباهات نمی کند بلکه به چیزهای مهم و اساسی مباهات می‌کند. حضرت موسی علیه السلام از خداوند پرسید: ثواب کسی که به نماز می‌ایستد چیست؟

خداوند فرمود: يَا مُوسَى أُبَاهِي بِهِ مَلَائِكَتِی رَاكِعاً وَ سَاجِداً وَ قَائِماً وَ قَاعِداً وَ مَنْ بَاهَيْتُ بِهِ مَلَائِكَتِي لَمْ أُعَذِّبْهُ ؛ [بحارالانوار، ج ۱۲، ص ۳۲۷]

  1. دعای دفع بلاء

آیت الله علی ‌پناه اشتهاردی رضوان الله علیه ـ از علما و مدرسان حوزه علمیه قم ـ فرمودند: در یکی از ایام، حضرت امام‌ خمینی رضوان الله علیه در درس اخلاق فرمودند: برای دفع بلا این دعا را هفت بار بخوانید: « اَللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ ادْفَعْ‏ عَنَّا الْبَلاءَ الْمُبْرَمَ‏ مِنَ‏ السَّمَاءِ إِنَّكَ‏ عَلى‏ كُلِ‏ شَیءٍ قَدِيرٌ »

  1. مَن صَلّى‏ مِن وُلدِكَ في كُلِّ يَومٍ و لَيلَةٍ خَمسَ صَلَواتٍ خَرَجَ مِن ذُنوبِهِ كَما خَرَجتَ مِن هذِهِ الشّامَةِ

هر كس از فرزندانت كه پنج نماز در هر شبانه ‏روز بخواند، از گناهانش بيرون مى ‏آيد، همان گونه كه تو از اين لكّه پيراسته شدى


[1] وقتی الله اکبر شروع نماز را می گوییم به خودمان بگوییم که در برابر قاضی الحاجات ایستادیم. تمام نیازهای ما دست اوست و در برابر خدای جبار ایستادیم خدایی که هر چه در راه او صرف کنیم از ثروت و قدرت و زمان جبران می کند. وقتی که در نماز می گذاریم را جبران می کند.

[2] عَنْ حَمَّادٍ اللَّحَّامِ قَالَ: أَتَى رَجُلٌ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ ع فَقَالَ إِنَّ فُلَاناً ابْنَ عَمِّكَ ذَكَرَكَ فَمَا تَرَكَ شَيْئاً مِنَ الْوَقِيعَةِ وَ الشَّتِيمَةِ إِلَّا قَالَهُ فِيكَ فَقَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ لِلْجَارِيَةِ ايتِينِي بِوَضُوءٍ فَتَوَضَّأَ وَ دَخَلَ فَقُلْتُ فِي نَفْسِي يَدْعُو عَلَيْهِ فَصَلَّى رَكْعَتَيْنِ فَقَالَ يَا رَبِّ هُوَ حَقِّي قَدْ وَهَبْتُهُ وَ أَنْتَ أَجْوَدُ مِنِّي وَ أَكْرَمُ فَهَبْهُ لِي وَ لَا تُؤَاخِذْهُ بِي وَ لَا تُقَايِسْهُ ثُمَّ رَقَّ فَلَمْ يَزَلْ يَدْعُو فَجَعَلْتُ أَتَعَجَّبُ.