ج- پیروى كردن‏‏

«اتَّبِعُوا ما أُنْزِلَ إِلَیكُمْ مِنْ رَبِّكُمْ وَ لا تَتَّبِعُوا مِنْ دُونِهِ أَوْلِیاءَ قَلِیلًا ما تَذَكَّرُونَ».[1]

«آنچه را از جانب پروردگارتان به سوى شما فرو فرستاده شده است، پیروى كنید و جز او، از معبودان [دیگر]، پیروى مكنید. چه اندك، پند مى‏گیرید!».

د- به كار بستن آن‏

1080. رسول اللَّه صلى الله علیه و آله‏- فیما أوصى‏ إلى‏ عَلِی علیه السلام-: ... و أن تُكثِرَ مِن قِراءَةِ القُرآنِ و تَعمَلَ بِما فیهِ.

1080. پیامبر خدا صلى الله علیه و آله‏- در سفارش‏هاى ایشان به على علیه السلام-: و دیگر، آن كه قرآن را بسیار بخوانى و به آنچه در آن است، عمل كنى.

(اقامه نماز هم به این است که آنچه رد نماز گفته ایم به کار ببریم و اجرا کنیم)

1091. عنه صلى الله علیه و آله‏: عُرِضَت عَلَی الذُّنوبُ، فَلَم أرَ فیها شَیئاً أعظَمَ مِن حامِلِ القُرآنِ و تارِكِهِ.[2]

1091. پیامبر خدا صلى الله علیه و آله‏: گناهان، به من نمایانده شدند و در میان آنها، چیزى بزرگ‏تر از این ندیدم كه كسى حافظ قرآن باشد و [عمل به‏] آن را ترك كند.

1093. عنه صلى الله علیه و آله‏: یأتی عَلَى النّاسِ زَمانٌ، القُرآنُ فی وادٍ وهُم فی وادٍ غَیرِهِ.[3]

1093. پیامبر خدا صلى الله علیه و آله‏: زمانى بر مردم مى‏آید كه قرآن، در وادى‏اى است و آنان در وادى دیگرى.

1094. منیة المرید عن أبی عبدالرحمن السُّلمی: حَدَّثَنا مَن كانَ یقرِئُنا مِنَ الصَّحابَةِ، أنَّهُم كانوا یأخُذونَ مِن رَسولِ اللَّهِ صلى الله علیه و آله عَشرَ آیاتٍ، فَلا یأخُذونَ فی العَشرِ الاخرى‏ حَتّى‏ یعلَموا ما فی هذِهِ مِنَ العِلمِ وَالعَمَلِ.

1094. مُنیة المرید- به نقل از ابو عبد الرحمان سُلَمى‏-: یكى از یاران [پیامبر خدا] كه به ما قرآن مى‏آموخت، برایمان گفت كه آنان، ده آیه را از پیامبر خدا صلى الله علیه و آله فرا مى‏گرفتند و تا زمانى كه نمى‏دانستند در آن آیات، چه علم و دستور العملى هست، به فرا گرفتن ده آیه دیگر نمى‏پرداختند.

1096. الإمام علی علیه السلام‏: یا حَمَلَةَ القُرآنِ! اعمَلوا بِهِ؛ فَإِنَّ العالِمَ مَن عَمِلَ بِما عَلِمَ ووافَقَ عِلمَهُ عَمَلُهُ، وسَیكونُ أقوامٌ یحمِلونَ العِلمَ لا یجاوِزُ تَراقِیهُم، تُخالِفُ سَریرَتُهُم عَلانِیتَهُم، ویخالِفُ عَمَلُهُم عِلمَهُم، یجلِسونَ حَلَقاً فَیباهی بَعضُهُم بَعضاً، إنَّ الرَّجُلَ یغضِبُ عَلى‏ جَلیسِهِ أن یجلِسَ إلى‏ غَیرِهِ ویدَعَهُ، اولئِكَ لا تَصعَدُ أعمالُهُم فی مَجالِسِهِم تِلكَ إلَى اللَّهِ.[4]

1096. امام على علیه السلام‏: اى حافظان قرآن! به آن، عمل كنید؛ زیرا عالم، كسى است كه به آنچه مى‏داند، عمل كند و عمل او با علمش، مطابقت داشته باشد. به زودى، مردمانى خواهند آمد كه دانش را مى‏آموزند؛ امّا از استخوان‏هاى چنبره آنان، پایین‏تر نمى‏رود. درونشان با بیرونشان، ناسازگار است و عملشان، بر خلاف علمشان است. حلقه‏هاى درس و بحث، تشكیل مى‏دهند و بر یكدیگر، فخر مى‏فروشند. اگر یكى از جمع آنان به مجلس دیگرى برود، بر او خشم مى‏گیرند و رهایش مى‏كنند.

اعمال اینان در مجالسشان به درگاه خدا بالا نمى‏رود [و پذیرفته نمى‏شود].

1097. الإمام علی علیه السلام: مِن حَقِّ المَسجِدِ إذا دَخَلتَهُ أن تُصَلِّی فیهِ رَكعَتَینِ، ومِن حَقِّ الرَّكعَتَینِ أن تَقَرَأ فیهِما بِامِّ القُرآنِ، ومِن حَقِّ القُرآنِ أن تَعمَلَ بِما فیهِ.

1097. امام على علیه السلام‏: یكى از حقوق مسجد، این است كه هر گاه وارد آن شدى، در آن، دو ركعت نماز بخوانى، و از حقوق آن دو ركعت، این است كه در آنها، امّ القرآن (سوره حمد) را بخوانى، و از حقوق قرآن هم این است كه به مطالب آن، عمل كنى.

(حق نماز هم این است که به آنچه در نماز می گویی عمل کنی)

1116. عنه صلى الله علیه و آله‏: إنَّ أحَقَّ النّاسِ بِالتَّخَشُّعِ فِی السِّرِّ وَالعَلانِیةِ لَحامِلُ القُرآنِ، وإنَّ أحَقَّ النّاسِ فِی السِّرِّ وَالعَلانِیةِ بِالصَّلاةِ وَالصَّومِ لَحامِلُ القُرآنِ.

1116. پیامبر خدا صلى الله علیه و آله‏: سزاوارترینِ مردم به فروتنى كردن در نهان و آشكار، حافظ قرآن است، و سزاوارترینِ مردم به نماز خواندن و روزه گرفتن در نهان و آشكار، حافظ قرآن است.

[1] الأعراف: 3.

[2] المصنّف لابن أبی شیبة: ج 7 ص 163.

[3] نوادر الاصول: ج 2 ص 338.

[4] الصواعق المحرقة: ص 130.