آمرزش گناهان
آمرزش گناهان
الإمام الصادق عليه السلام: مَن صَلّی صَلاةً مَكتوبَةً، ثُمَّ سَبَّحَ في دُبُرِها ثَلاثينَ مَرَّةً، لَم يَبقَ عَلی بَدَنِهِ شَيءٌ مِنَ الذُّنوبِ إلّا تَناثَرَ.
امام صادق عليه السلام: هر كس نماز واجبی را بخواند و سپس در پی آن، سی مرتبه «سبحان اللّه» بگويد، همه گناهان از بدن او فرو میريزند.
بحار الأنوار: ج 86 ص 21.
فصل پنجم: اوقات تسبيح گفتن
رسول اللّه صلی الله عليه و آله في قَولِهِ تَعالی: «وَ سَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ قَبْلَ طُلُوعِ الشَّمْسِ وَ قَبْلَ الْغُرُوبِ»: قَبلَ طُلوعِ الشَّمسِ: صَلاةُ الصُّبحِ، و قَبلَ الغُروبِ: صَلاةُ العَصرِ.
پيامبر خدا صلی الله عليه و آله در باره اين سخن خداوند: «و پيش از بر آمدن آفتاب و پيش از فرو شدن آن، با ستايشِ پروردگارت، [او را] تسبيح گوی»: «پيش از بر آمدن آفتاب»، نماز صبح، و «پيش از فرو شدن آن»، نماز عصر است.
محمدی ری شهری ؛ نهج الذکر ، ج 1 ؛ حدیث 782
الإمام الصادق عليه السلام في قَولِ اللّهِ عز و جل: «وَ مِنَ اللَّيْلِ فَاسْجُدْ لَهُ وَ سَبِّحْهُ لَيْلًا طَوِيلًا»: أمَرَهُ أن يُصَلِّيَ في ساعاتٍ مِنَ اللَّيلِ، فَفَعَلَ صلی الله عليه و آله.
امام صادق عليه السلام در باره اين سخن خداوند عز و جل: «و لَختی از شب، او را سجده كن و شبی دراز، تسبيحش گوی»: به پيامبر صلی الله عليه و آله فرمان داد كه در ساعاتی از شب، نماز بخواند و پيامبر صلی الله عليه و آله انجام داد. (منظور از تسبیح در آیه نماز است)
بحار الأنوار: ج 87 ص 159.
مجمع البيان في قَولِهِ تَعالی: «وَ سَبِّحْهُ لَيْلًا طَوِيلًا»: رُوِيَ عَنِ الرِّضا عليه السلام أنَّهُ سَأَلَهُ أحمَدُ بنُ مُحَمَّدٍ عَن هذِهِ الآيَةِ و قالَ: ما ذلِكَ التَّسبيحُ؟ قالَ: صَلاةُ اللَّيلِ.
مجمع البيان در باره سخن خداوند متعال: «و شبی دراز، تسبيحش گوی»: روايت شده است كه احمد بن محمّد، از امام رضا عليه السلام در باره اين آيه پرسيد و گفت: مراد از اين تسبيح چيست؟ فرمود: «نماز شب».
بحار الأنوار: ج 82 ص 329.
پس از فرو شدن ستارگان
الإمام الصادق عليه السلام في قَولِهِ تَعالی: «وَ مِنَ اللَّيْلِ فَسَبِّحْهُ وَ إِدْبارَ النُّجُومِ»: هُوَ الوَترُ مِن آخِرِ اللَّيلِ.
امام صادق عليه السلام در باره اين سخن خدای متعال: «و [نيز] پارهای از شب و در پی فرو شدن ستارگان، تسبيحگوی او باش»: مقصود، تك ركعتِ آخر شب است.
بحار الأنوار: ج 83 ص 134.
الإمام الصادق عليه السلام في قَولِهِ تَعالی: «وَ مِنَ اللَّيْلِ فَسَبِّحْهُ وَ إِدْبارَ النُّجُومِ»: أَمَرَهُ أن يُصَلِّيَ مِنَ اللَّيلِ.
امام صادق عليه السلام در باره اين سخن خدای متعال: «و [نيز] پارهای از شب و در پی فرو شدن ستارگان، تسبيحگوی او باش»: به پيامبر صلی الله عليه و آله فرمود كه نماز شب بخواند.
بحار الأنوار: ج 87 ص 159.
در ركوع و سجود
عن عقبة بن عامر الجهني: لَمّا نَزَلَت: «فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيمِ» قالَ لَنا رَسولُ اللّهِ صلی الله عليه و آله: اجعَلوها في رُكوعِكُم، فَلَمّا نَزَلَت «سَبِّحِ اسْمَ رَبِّكَ الْأَعْلَی» قالَ لَنا رَسولُ اللّهِ صلی الله عليه و آله: اجعَلوها في سُجودِكُم.
عقبة بن عامر جُهَنی: چون «نام پروردگار بزرگت را به پاكی بستای» نازل شد، پيامبر خدا به ما فرمود: «آن را در ركوع خود قرار دهيد. و چون «نام پروردگار برترت را به پاكی بستای» نازل شد، پيامبر خدا به ما فرمود: «اين را در سجود خود قرار دهيد».
بحار الأنوار: ج 85 ص 105.
عن عائشة: إنَّ رَسولَ اللّهِ صلی الله عليه و آله كانَ يَقول في رُكوعِهِ و سُجودِهِ: سُبّوحٌ قُدّوسٌ، رَبُّ المَلائِكَةِ وَ الرّوحِ.
صحيح مسلم به نقل از عايشه: پيامبر خدا، در ركوع و سجدهاش میگفت: «پاك و مقدّس است پروردگار فرشتگان و روح!».
محمدی ری شهری ؛ نهج الذکر ، ج 1 ؛ حدیث 794
عن أبي بكر الحضرمي: قالَ أبو جَعفَرٍ عليه السلام: تَدري أيُّ شَيءٍ حَدُّ الرُّكوعِ وَ السُّجودِ؟ قُلتُ: لا.
قالَ: تُسَبِّحُ فِي الرُّكوعِ ثَلاثَ مَرّاتٍ «سُبحانَ رَبِّيَ العَظيمِ و بِحَمدِهِ»، و فِي السُّجودِ «سُبحانَ رَبِّيَ الأَعلی و بِحَمدِهِ» ثَلاثَ مَرّاتٍ، فَمَن نَقَصَ واحِدَةً نَقَصَ ثُلثَ صَلاتِهِ، و مَن نَقَصَ ثِنتَينِ نَقَصَ ثُلثَي صَلاتِهِ، و مَن لَم يُسَبِّح فَلا صَلاةَ لَهُ.
ابو بكر حَضرَمی: امام باقر عليه السلام فرمود: «میدانی حدّ ركوع و سجود چيست؟». گفتم: خير.
فرمود: «در ركوع، سه مرتبه میگويی:" پاكا پروردگار بزرگ من، و ستايش، او را!" و در سجود نيز سه مرتبه میگويی:" پاكا پروردگار برين من، و ستايش، او را!". پس هر كه يكی كم بگويد، يك سومِ نمازش را كم كرده است، و هر كه دو تا را كم بگويد، دو سومِ نمازش را كم كرده است، و هر كه اصلًا تسبيح نگويد، او را نمازی نيست».
الكافي: ج 3 ص 329.