یاد مرگ
پــــس زنــــدگـــی یـــاد کـــن روز مـــرگ چــنــانــیــم بــا مــرگ چــون بــاد و بــرگ شاهنامه فردوسی
در سپاس حقوقی چند واجب
چـنـد بـاشـی بـه ایـن و آن نـگـران؟ پـــنــد گــیــر از گــذشــتــن دگــران
واعــظــت مـرگ هـم نـشـیـنـان بـس اوســـتـــادت فـــراق ایـــنـــان بـــس
گـــر دلـــت را ز مـــرگ یـــاد شـــود کــی بـه ایـن سـاز و بـرگ شـاد شـود
فـرصـت خـویـشـتـن چـو کردی فوت هـم تـو بـر خـویشتن بخوان «الموت»
مــــرگ و مــــردن بــــرابــــر دل دار یـــاد گـــور و لـــحـــد مـــقــابــل دار
گـــر گـــدا یــا امــیــر خــواهــد بــود مـــردنـــی نــاگــزیــر خــواهــد بــود
پـــدرت مـــرد و بــا خــبــر نــشــدی مــادرت رفــت و دیــده ور نــشـدی
داغ فــرزنــد و هــجــر هــمــسـالـان هــمــه دیــدی، نــمــیــشــوی نـالـان
ایـن دل و جـان آهـنـیـن کـه تراست نــتــوان کــرد جــز بــه آتـش راسـت
مـرگ ازیـن رنـج و غـصـه بـه کـنـدت مــرگ بــیــدار و مــتــنــبــه کــنــدت
جـهـد آن کـن کـه زود خـاک شـوی تــا مــگــر زیــن گــنــاه پــاک شـوی
چــه تــفــاخــر کــنــی بـه نـام پـدر؟ چـــو نـــدانـــی نـــهـــاد گـــام پـــدر
پـــدرت بـــاغ و بـــوســـتــانــی کــرد تـو چـنـان کـن کـه آن بـدانـی خـورد
گــر نــســازی تــو بــاغ، مــعــذوری بــــاغ او را مــــبـــر ز مـــعـــمـــوری
هـیـچ تـخـمـی مـکـار و کـشـت مـکن نــام آبــای خــویــش زشــت مـکـن
تـو کـه شـب مـسـتـی و سـحـر مـخمور کــی کــنــی خــانــهٔ پــدر مــعــمـور؟
چــیـسـت مـیـراث او طـلـب کـردن؟ در دو شـب خـرج یـک جلب کردن
خـیـز و خـیـری بـه جـای او تـو بـکن او نـــکـــرد، از بــرای او تــو بــکــن
او نخورد، ار نه کی همی هشت این؟ گـر هـمـیـخـورد خـود نـمـیکشت این
بـتـو هـشـت او، تـلـف چـنـیـن بـاشـد تــو بــاو ده، خــلــف چــنــیـن بـاشـد
نــه بــدیـن غـایـتـت بـزرگ او کـرد؟ ایـن چـنـیـن زیـرک و سترگ او کرد؟
بــه روانــش رســان چــراغــی هــم کـــه ازو دیـــدهای فـــراغـــی هـــم
واجــب آمــد بــر آدمــی شــش حـق اولــــش حـــق واجـــب مـــطـــلـــق
بــعــد از آن حــق مـادرسـت و پـدر و آن اســتــاد و شــاه و پــیــغــمــبــر
اگــر ایــن چــنــد حــق بــجـای آری رخــــت در خــــانــــهٔ خـــدای آری
حــق ایــنــهــا بــدان کــه اربــابــنــد مــقــبــلــان ایـن دقـیـقـه در یـابـنـد
حـــب ایـــشـــان ســرت بــر افــرازد بــغــض ایـشـان بـه خـاکـت انـدازد
دمــنـهٔ رفـتـگـان تـسـت ایـن خـاک ســبــزهٔ دمــنــه را چــه داری بـاک؟
دل ز خــضــرای ایــن دمــن بـرگـیـر بـکـن ایـن جـان و دل ز تـن بـرگـیر
زیــر ایــن قــلــعـهٔ هـمـایـون عـرض پـارگـیـنـیـسـت پـر ز سـرگـین، ارض
جنبشی کن، که نیست جای نشست مـــگـــر آیـــد مـــراد دل در دســت
وگـــرت نـــیـــســـت قـــوت و نــیــرو بـه عـزیـزان خـویـش « قـل سـیروا»